Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Posts tagged “facetogen

Wantsjes

Wantsen, overal wantsen, zo leek het wel. Het zal er wel de tijd voor zijn. Wat me opviel dat is dat ik bijna alleen maar juveniele wantsjes te zien kreeg. Voordat een wants volwassen is doorloopt bij een aantal stadia, sommige wel tot vijf in het getal. Instar 1 t/m instar 5 heet dat ook wel. Vandaag twee soorten. De eerste is de gemakkelijkste om op naam te brengen. Het is een juveniele Groene Stinkswants, hooguit een kleine centimeter lang.

Groene stinkwants (juv)

Maar de volgende soort is voor mij moeilijker op naam te brengen, denkelijk is het een instar van de Snuitkeverwants, en minder waarschijnlijk is het die van een Troilus Luridus, maar geen van beiden is wat mij betreft zeker. En door drukke bbhh heb ik ook niet de tijd om het allemaal even uit te zoeken. Vandaag blijft het bij “wantsje”. Ook niet langer dan een dikke halve centimeter.

wants (juv)

Ondanks dat deze zo klein is lukte het me toch om z’n facetogen in beeld te krijgen.

wants (juv; detail)

Je zou aan de hand van de onderstaande foto kunnen denken dat hij een middenpoot heeft. Het aanhangsel onder z’n kop is echter z’n zuigsnuit, waarmee hij sappen opzuigt zoals wij dat doen met limonade in een rietje.

wants (juv)

Nee, niets is minder waar. Ook als juveniele exemplaren zijn sommige wantsen al echte rovers. Het exemplaar hieronder heeft een bladhaantje te pakken gekregen. Daarna wurmde hij zijn zuigsnuit tussen de dekschilden van de kever.

wants (juv) met prooi

Dan spuit hij maagsappen in de kever, waarna die van binnen min of meer oplost, zodat de wants de inhoud kan opzuigen. Nee, het zijn zeker geen lievertjes. Klein, maar dapper denk ik dan altijd maar.


Verse vlinders en juffers

’t Is mooi om te zien, de bladeren komen weer aan bomen en struiken en dan is er plotseling veel nieuw leven. Op de Kapellepôle zag ik ineens veel blauwe vlindertjes rond fladderen. Zodra ze op een blad gingen zitten veranderde het blauw in wittig met een heel klein beetje blauwe ondertoon. Typisch de kleur en het gedrag van het Boomblauwtje, ze zitten meestal met de vleugels gesloten op bladeren en dan het is moeilijk om de blauwe bovenkant van hun vleugels te laten zien. Het strepenpatroon op de onderkant van de vleugels maakt ze goed herkenbaar.

Boomblauwtje

Maar deze ging net iets verder en de vleugels werden voorzichtig toch wat meer geopend. Aan de brede zwarte vlek op de voorste vleugel te zien is dit een mannetje. Helemaal gaaf en vers was deze, nog onbeschadigd.

Boomblauwtje

Ook helemaal vers was de eerste juffer die ik dit jaar voor de lens kreeg, een Vuurjuffer, meestal de eerste soort die in het voorjaar rondvliegt.

Vuurjuffer

Dat deze vers is blijkt ook wel omdat hij / zij nog niet helemaal uitgekleurd is, de schouderstrepen en de omranding van het halsschild zijn nog geel gekleurd. Het zal niet lang duren of ook dit geel zal verkleuren naar rood.

Vuurjuffer (detail)

Ik had het er maar druk mee, voorzichtig, voorzichtig benaderen, het is weer even wennen aan het werken met de macro-lens.

facetoog vlieg

Big brother, in dit geval een stevige vlieg, hield me goed in de smiezen met z’n duizend facetogen. Veel is er momenteel vers, een nieuw voorjaar, ik ga er weer voor.


Terugblik 2020

Zoals gebruikelijk ook aan het eind van dit jaar weer een terugblik naar voor mij opvallende fotomomenten in dit afgelopen jaar. Een bijzonder jaar, dat zeker, maar in de natuur merk je daar weinig van. Behalve dat het op de door mij veel bezochte plaatsen ineens een stuk drukker was dan eerder en je af en toe met een grote boog om andere bezoekers heen moest lopen. Ondanks dat heb ik mijn natuur-rondjes wel gemaakt, maar voorzichtiger en minder vaak dan eerder.

In de winter van 2020 kreeg ik de onderstaande Roodborst voor de lens aan de oever van het Lauwersmeer. Van zo dichtbij had ik deze soort nog niet eerder kunnen fotograferen.

Roodborst

In het voorjaar kon ik de groene facetogen van onderstaande Smaragdlibel zonder al te veel problemen vastleggen. Overigens zo ongeveer op het moment dat een gezin met een aantal kinderen achter me langs liep. Ze waren voorzichtig en liepen met een boog om me heen. In die periode werd ook de “aanbeveling” om afstand te houden van elkaar steeds concreter. Ik zie het meer als een opdracht en neem geen onnodig risico.

facetoog Smaragdlibel

De zomer was me op bepaalde momenten te heet en ik heb het rustig aan gedaan, maar kon nog wel enkele bezige bijtjes vastleggen. Zij stonden in het afgelopen jaar ook volop in de aandacht in verband met de roep om meer biodiversiteit en de onmisbaarheid van bijen en dergelijke in het ecosysteem.

bijen op bloem

In de herfst, lekker weer, heb ik waarschijnlijk de meeste foto’s gemaakt, maar ik sla deze periode hier over  en ga direct naar een samenvatting van het hele jaar. Het werd het jaar van de “bubbel”. Een zelfgemaakte “bubbel” heb ik geprobeerd te creëren met onderstaande bewerkte foto uit de herfst. Je kunt er van alles in zien, uitgestrekte armen die roepen om hulp of om een knuffel, zwarte gaten, rouwranden, maar ook een lichtpunt en een gouden omranding omdat we bepaalde “gewone” dingen meer zijn gaan waarderen. Ik hoop dat dit lichtpunt in 2021 steeds groter zal worden.

de bubbel van 2020

Ik dank u allen voor de belangstelling die u ook in het afgelopen jaar voor dit weblog heeft getoond. Dat u heeft willen meegenieten van opvallende of “gewone” dingen in de natuur. Ik waardeer dat zeer. Ik wens u allen een goed en gezond nieuw jaar toe.

Tenslotte: zoals elk jaar schrijf ik hier opnieuw: Wat de toekomst brengen moge …….