Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Posts tagged “geertsines

Krak en Slob

Enige tijd geleden heb ik weer eens een vogelkijkpunt bezocht. Het zat er vol met eenden, je kon ze al van ver horen. Veruit de meesten waren Krakeenden en daarna kwamen in aantal de Smienten. Er waren ook enkele Slobeenden aanwezig. Af en toe kozen er een paar eenden het luchtruim. Ze vliegen behoorlijk snel en het was moeilijk om ze in de vlucht goed vast te leggen. Een aantal keren lukte dat, zoals hieronder met twee Krakeenden en een Slobeend. De beide onderste vogels op de foto zijn de Krakeenden, voorop vliegt de woerd en daarachter zijn echtgenote. Die Krakeenden vallen op door die witte vlek aan de vleugelbasis die je eigenlijk alleen maar goed ziet als ze vliegen. De bovenste van de drie is een mevrouw Slobeend, die heeft niet zo’n witte vlek maar daarentegen zijn de onderste vleugelveren groen gekleurd. Met deze twee soorten had ik direct mijn onderwerp voor vandaag te pakken.

Krakeenden en Slobeend in de vlucht

De woerd van de Krakeend is een prachtig getekende vogel met allerlei fijne lijntjes aan de zijkant van het lichaam. De witte vleugelvlek zie je niet als ze drijven.

Krakeend (m)

Nog mooier is de borst van de woerd van een Krakeend getekend.

Krakeend (m)

Bij de Slobeend valt direct die forse snavel op. Met deze toeter half in het water slobberen ze hun eten direct aan de oppervlakte van het water op. Hieronder een mevrouw Slobeend. Nog net zichtbaar zijn die groene veren, die zo opvallen in de vlucht.

Slobeend (v)

De woerd Slobeend is heel anders getekend, hij heeft veel meer kleur in z’n verenpakket, de grote “toeter” blijft natuurlijk

Slobeend (m)

en ook bij de woerd heeft de borst een bijzondere tekening.

Slobeend (m)

Je zegt “eenden” en het lijkt zo gewoon, maar toch hebben ze voor mij elk hun bekoring, leuk om eens goed te bekijken.

Advertenties

Herfstkleur

Door omstandigheden is het me deze week niet echt gelukt een lange natuurwandeling te maken. Terwijl er nu net zoveel kleur in het landschap is te vinden. Maar onderweg, hieronder in Waskemeer, straalde het goud me tegemoet.

herfstkleuren Waskemeer

Ook in het Fochteloërveen was alles geel. Helaas zijn dat geen herfstkleuren, zo ziet het er daar bijna het hele jaar door uit, alles ten gevolge van het overvloedig aanwezige Pijpestrootje.

Fochteloërveen

Met de zon in de rug of in tegenlicht, het blijft daar geel geel en nog eens geel.

Fochteloërveen

Maar bij de Oude Willem vond ik toch nog een gouden laan.

gouden laan herfstkleuren

Een laan met mooie herfstkleuren.

gouden laan herfstkleuren

Het zou zo mooi geweest zijn daar eens een uurtje in dat herfstbos rond te lopen, maar helaas, het ging niet. Volgende keer maar weer beter.


Een niet burlende bok

Het is kennelijk weer de tijd dat de bokken van de Edelherten aan het burlen slaan. Dat is zo langzamerhand een toeristische attractie aan het worden daar op de Hoge Veluwe. Een attractie die mijns inziens een bijna hilarische grootte aan het bereiken is. Met misschien wel vijftig of nog meer mensen op een rij gaan staan afwachten of er ergens bok wil gaan burlen. En als er geen edelherten in de buurt zijn, dan maar kijken wie de langste heeft, cameralens wel te verstaan. Maar het schieten van de beste plaat lijkt me onbegonnen werk, want meester Pieter wordt begeleid door boswachters naar de mooiste plaatsen geleid, daar waar de lange en korte lensjes nooit legitiem mogen verschijnen. Je hoort trouwens nooit iemand over de blaffende reebokken in juli, minstens zo spectaculair. Niets voor mij, die drukte rondom de edelherten. Daarom heb ik me in alle stilte maar eens geconcentreerd op de middelmaat, de Damherten. In het Katlijker schar is een forse kolonie aanwezig, groeiend en groeiend in aantal. Daar ben ik eens gaan kijken, ook leuk en je ontloopt de grote drukte. Deze keer liepen ze in de weilanden vlak naast dat schar, bijna tussen de koeien.

Damherten Katlijker schar

Ze lagen een beetje weggestopt in een slenk. Je zag het gewei van de bok  boven de rand van de slenk uitsteken, maar hij bleef liggen en maar liggen. De meeste hindes volgden zijn voorbeeld. Uiteindelijk, na lang wachten voor mij, gaf een van die hinden het sein om wat meer in beweging te komen. Eerst maar eens de stramme spieren uitrekken.

bok Damhert

Enige tijd later kwam de bok ook in beweging, ook eerst maar eens rekken en strekken. Vlakbij liep een melanistische (zwarte) jongeling. Daarna liep de bok tergend langzaam langs zijn harem. De hindes kwamen zo langzamerhand ook in de benen.

Damherten Katlijker schar

Er liep daar van alles, volwassen dieren, maar ook eerstejaars jonge dieren, waarvan er ook nog eentje bij moeders probeerde te drinken en tussen-maatjes. Totaal zeker meer dan 25 dieren, maar het kunnen er net zo goed 40 zijn geweest, een aantal bleef bijna onzichtbaar in die slenk en als ze zich wel lieten zien dan nooit allemaal tegelijk.

melanistische bok Damhert

Er liep ook nog een melanistische halfwas-bok tussen, zie hierboven. Uiteindelijk lukte het ook de oude bok met z’n imposant gewei in volle glorie vast te leggen.

bok Damhert

Zoals geschreven, ze liepen in een weiland, bijna tussen de koeien. Dat leidt tot verstoring van de foto’s door de overal aanwezige schrikdraad. Het is niet anders, het is zoals het is. Hoe dan ook, het was er rustig. Behalve een automobilist die ook nog even stopte om een korte blik op de damherten te werpen was ik er alleen. Om in alle rust te kunnen kijken naar een niet burlende bok.