Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Overig

De glimlach en de balts

Het zal me toch niet weer gebeuren, dacht ik, een week zonder weidevogels. Daarom ben ik naar de Surhuizumer mieden gereden, daar ben je redelijk zeker van de aanwezigheid van weidevogels en meer. Deze keer heb ik een filmcamera meegenomen en was van plan vanaf het uitkijkplatform het een en ander te filmen. Maar eerst viel mijn oog op het informatiepaneel dat in het platform staat. Daar kun je zien welke vogels daar zoals kunnen voorkomen. Er blijkt daar een onbekend soort te zitten, de Gaaspieper. Overigens staat de tekst onder een foto van een Graspieper.

typefoutje

Een typefoutje waar men bij het maken en drukken overheen gelezen heeft. Heel herkenbaar die typefoutjes. Op een monitor lees ik zelf zomaar over m’n eigen typefouten heen er kom er meestal veel later achter dat er iets niet goed staat. Bovendien heeft de spellingscontrole soms ook een eigen wil. Het ontlokte bij mij een glimlach.

Tureluur

Gelukkig, er waren veel weide- en andere vogels aanwezig. Mooi om te horen, allerlei bekende vogelgeluiden door elkaar heen. Zo zie en hoor ik het graag. In eerste instantie heb ik me gefocust op de ruim aanwezige Tureluurs. Twee vielen er vooral op omdat ze elkaar voortdurend aan het “bestoken” waren, de een liet de ander niet met rust. Al gauw bleek dat meneer Tureluur het één en ander in de zin had. Hij vertoonde baltsgedrag. Daar heb ik een filmpje van kunnen maken, zij het wel op eigenlijk een te grote afstand zodat ik de digitale zoom moest gebruiken. Daar wordt de kwaliteit niet beter van, maar ja, je moet wat.

baltsende Tureluur

Ik weet niet waar de soortnaam Tureluur vandaan komt, maar van dit baltsgedrag van het mannetje zou je bijna tureluurs worden. Op HD kwaliteit (tandwieltje rechtsonder) is het filmpje in de naar omstandigheden best mogelijke kwaliteit te zien. Het filmpje gevat veel windgeruis maar daar dwars door heen kun je de kakafonie van allerlei vogelgeluiden duidelijk horen.


Vergeefse veldtocht (bijna dan)

Het is voorjaar, het is weidevogeltijd. Dat zou dan niet zo moeilijk moeten zijn om hier en daar weidevogels te vinden. Maar in de afgelopen week bleek dat niet waar te zijn. Ik ben uren door het veld gedwaald en heb in al die uren slechts twee Kieviten gezien. Twee maar, en ook nog eens ver weg. Een foto maken zat er zeker niet in. Of ik doe iets verkeerd en ben op de verkeerde plaatsen of er gaat iets erg fout met de weidevogels. Het werd een vergeefse veldtocht. Bijna dan, want er is natuurlijk altijd wel wat te zien in het veld. Zoals deze twee Damherten, bokken, die een potje aan het geweiworstelen waren. Nu nog onschuldig, maar na de zomer, in de bronstijd zal het er wel serieuzer aan toegaan.

“sparrende” damherten

Of deze twee ezels die tussen het jongveen liepen. Deze boer heeft wel vaker ongebruikelijke kostgangers. Het schijnt dat ezels een goede bescherming van een kudde bieden tegen wolven.

ezels tussen het jongvee

Een stel Scholeksters beschermde zich op een heel andere manier. Ze stonden binnen het hek van een gaspomplokatie. Voor hen geen probleem, ze vliegen zo weg over het hek, maar tegen ongewenste viervoeters biedt het wel voldoende bescherming.

Scholeksters achter hek

Uiteindelijk kreeg ik nog wel een paar kleinere “weide”vogels voor de lens, Graspiepers. Daarvan zijn er voorlopig eerst nog wel genoeg te vinden.

Graspieper

Helaas was het die dag erg grijs, de foto’s missen net dat beetje extra kleur.

Graspieper

Voor het eerst na de winter had ik ook weer een macrolens meegenomen. Onderwerpen daarvoor lagen nog niet voor het grijpen. Het is nog vroeg in het voorjaar en nog erg koud. Dan blijven de kleine kruipers liever onder in het struweel zitten. Maar een lieveheersbeestje was al wel onderweg. Denkelijk een Aziaat, gelet op de “kattenpoot” op z’n nekschild.

veelkleurig Aziatisch lieveheersbeestje

En een drekvlieg, die zie je overigens het hele jaar door.

vliegje

Maar als het niet beter gaat lukken met de weidevogels zal ik de macrolens in de komende tijd veel vaker gebruiken. Maar ik hoop toch dat ik minder vaak zo’n bijna vergeefse veldtocht moet gaan maken.


Nieuw in april

Allereerst is nieuw in april dat ik de klassieke editor voor dit blog niet meer kan gebruiken, “ze” hebben die uitgeschakeld. Nu moet je per blok de zaak uitlijnen, aangeven hoe groot een foto moet worden getoond, elke keer weer afzonderlijk, dat gaat gegarandeerd een keer mis. Alvast excuses.

Verder komen er in het veld steeds meer nieuwelingen tevoorschijn. Ik had zo hier en daar al wel een Ooievaar gezien, maar nog niet goed kunnen fotograferen. Maar deze wel in de afgelopen week. Zo te zien was dit een blije ooievaar.

Ooievaar

Het was alsof ze gebaarde: kom maar in mijn armen. Maar schijn bedriegt, dit was op een plaats waar men speciaal een oversteekplaats voor kikkers en padden heeft gemaakt om veilig de weg over te kunnen steken en vervolgens terecht te komen daar waar deze ooievaar nu staat.

Ooievaar

Het blij vooruitzicht streelde schijnbaar, want de vogel maakte alvast een huppeldansje. “Toevallig”, maar wat is toevallig, werd er op de dag dat ik deze foto maakte van deze huppelende vogel bij mij op de buurt een baby geboren.

Ooievaar

Dat “blij vooruitzicht” is in deze context eigenlijk misplaatst, het zijn woorden die in de christelijke traditie een belangrijke rol spelen. Zeker in een sombere tijd zoals nu met die voortdurende coronadreiging. Dat brengt me langzamerhand op Pasen 2021. Net deze week zijn de tulpen in m’n tuin gaan bloeien. Mooie kleuren op de koude grond. Zo mooi echter niet als de onderstaande. Deze heb ik voor vandaag speciaal uitgekozen omdat ze zo’n mooi licht gekleurd randje hebben. Pasen is ook een lichtpunt voor velen, ook in moeilijke tijden.

Rest mij u goede Paasdagen toe te wensen.

Pasen 2021