Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Libellen

libellen op een paarse heide

Zoals ik gisteren al schreef, op de Kiekenberg was behalve de paarse struikheide nog meer te zien. Het “tilde er op” van de libellen. Grote Keizerlibellen, mooi blauw gekleurd, vlogen me om de oren, maar ze hadden geen tijd om ook maar even te poseren. Dat wilde zo af en toe een heidelibel wel.

Steenrode heidelibel

De soort die ik kon vastleggen was alleen maar de Steenrode heidelibel: geen lange donkere streep langs het achterlijf, zwarte poten met gele strepen en een afhangende snor. Die snor is op de onderstaande foto goed zichtbaar.

Steenrode heidelibel

Er vlogen ook een aantal vlinders rond, eentje sprong eruit, het Landkaartje met een zomerjas aan. Deze liet heel mooi zien waarom hij zijn Nederlandse naam heeft gekregen. Op de onderkant van de vleugels bij deze soort zie je bijna een verkavelingspatroon terug. In het voorjaar is de bovenkant van hun vleugels hoofdzakelijk oranje gekleurd, in de zomer is dat zwart. Deze had duidelijk geen zin de bovenkant van z’n vleugels ook nog eens te laten zien.

Landkaartje (zomer)

Daarom heb ik nog maar een archieffoto bijgevoegd zodat wel duidelijk is hoe deze er nu aan de bovenkant uitziet.

Landkaartje (zomer)

 

Terug naar de Steenrode heidelibellen, eentje liet zich goed van voren fotograferen,

Steenrode heidelibel

en ik kon deze eens diep in de facetogen kijken.

Steenrode heidelibel (detail facetogen)

Er was nog meer, daar op de Kiekenberg, daarop kom ik nog wel eens terug. Maar heidelibellen op paarse struikheide, dat was toch de hoofdmoot deze keer.

Advertenties

Smaragdlibel

Na het eerste juffertje in dit seizoen ben ik op zoek gegaan om een foto te maken van de voor mij eerste libel. Vaak zijn het de Smaragdlibellen die zich het eerst laten zien. Waar ik ze vaak heb gevonden is op de Kapellepôle onder Wijnjeterp. Zo ook nu, er vlogen diverse exemplaren rond die het allemaal erg druk hadden met de jacht. Dan is het wachten totdat er eentje middagpauze neemt. Na zo’n kwartiertje  wachten kon ik dan toch de eerste Smaragdlibel “portretteren”. Ook hier betrof het een nog jong exemplaar, de ogen zijn nog bruin. Die zullen later ook groen worden.

Smaragdlibel

Het verschil tussen mannetjes en vrouwtjes is niet erg duidelijk. Het grootste verschil is dat de mannetjes een sterk getailleerd achterlijf hebben. Dat had deze niet dus het zal wel een vrouwtje zijn geweest.

Smaragdlibel achterlijfaanhangsels (detail)

De libel hing zo mooi stil dat het ook nog mogelijk was de facetogen goed in beeld te krijgen. En zo van dichtbij kun je de groene kleur ook mooi zien. Deze soort behoort tot de groep van de glanslibellen en glanzen deed zij, dat is zeker.

Smaragdlibel facetoog

Daar vlakbij hing een strontvlieg, denkelijk, in het gras. In een overigens ietwat ongebruikelijke houding met gespreide vleugels. Omdat ik toch moest wachten heb ik deze ook maar even vastgelegd. Onder de grasaar hing nog een tweede insect, welke dat heb ik niet kunnen vaststellen.

strontvlieg

Want toen ik klaar was met de Smaragdlibellen was dit stel ook verdwenen. Maakt niet uit, voor mij waren die glanzende libellen hoofdzaak.


Oud en Nieuw

Weer een jaar voorbij, 2018 loopt op z’n achterste benen. Tijd voor een nieuwjaarswens

Nieuwjaarsgroet

en voor een korte terugblik op voor mij enkele fotografische hoogtepunten in het afgelopen jaar, zoals van deze koning die ook wel eens gewoon wat moet

Grutto – Skries

en van een Bruinrode heidelibel, gevangen in een paringswiel.

Bruinrode Heidelibel

Het werd helaas niet het jaar dat ik gewenst had, zo nu en dan zat het behoorlijk tegen en mede daardoor nam de frequentie van posten op dit blog af.

Nijjierswinsk

Ondanks dat heeft dit weblog nog nooit zoveel bezoekers gehad als in dit afgelopen jaar. Ik dank u allen hartelijk voor de aandacht die u in dit jaar aan mijn fotografische bezigheden heeft besteed. Op naar een nieuw jaar en zoals elk nieuw jaar opnieuw: “Wat de toekomst brengen moge …………