Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Libellen

Keerpunt

Het was weer zover in de afgelopen week, de omslag van de zomer naar de herfst. Voor mij “traditioneel” het moment om in het veld te gaan speuren naar doortrekkers, vogels die in de winter naar het zuiden trekken en in de velden in “mijn fotojachtgebied” even een tussenstop maken om bij te eten en op krachten te komen. Ik ben begonnen in de buurt van de N381 waar je af en toen een “kunstboom” zoals onderstaande kunt aantreffen. Bij de aanleg van het nieuwe deel van die weg werden boomsingels doorsneden en om vleermuizen te helpen toch de oversteek over de weg zonder problemen te maken heeft men hier en daar in de middenberm kunstbomen van cor-ten staal geplaatst. Ook al zou je niet weten wat die dingen betekenen dan kun je aan de uitgesneden vorm nog steeds zien waarvoor deze objecten bedoeld zijn. Volgens de pijl moeten de vleermuizen er overheen vliegen, denk ik, maar dat deden ze toch al wel.

kunstboom

Met de doortrekkers wilde het niet lukken, ze waren er niet. Maar er werd me wel een mooi Hollands plaatje voorgeschoteld met koeien in de wei, een blauwe lucht, een molen en een kerktoren. Veel Hollandser kun je het niet krijgen. Met zo’n uitzicht denk je dat het nog volop zomer is.

weidelandschap met koeien

Bij het parkeerplaatsje van het Diakonievene dacht ik enkel om te keren en naar huis naar de koffie te rijden. Maar na een blik over het toegangshek besloot ik toch even binnen de afrastering te kijken. Op de foto hieronder zie je linksonder nog net de schaduw van het toegangshek. rechtsonder op de foto, vlak achter de afrastering, stond de eerste parasolzwam. Verderop stonden er nog veel meer.

Diakonievene

Ik had geen macrolens bij me en had trek in koffie en ben daardoor nauwelijks het terrein op geweest maar kon toch de volgende parasolzwammen al weer vastleggen. Als “eitje”,

parasolzwam

als geschubd “eitje”

parasolzwam

en van onderen waardoor die bekende losse ring en de vele plaatjes zichtbaar worden.

Grote parasolzwam

Bovenop een uitgespreide hoed zat een heidelibel te zonnen.

Grote parasolzwam met heidelibel

Het was de week van de overgang waardoor nu de nachtperiode weer langer is dan de daglichtperiode. Op de dag dat ik voor deze foto’s onderweg was leek het nog zomer, de rest van de week was het herfst. Dat past precies.


Azuurblauw en groene ogen

Het leek of er een feest voor smaragdlibellen op de Kapellepôle aan de gang was, overal om me heen vlogen ze en het waren er veel, heel veel. Dat leek me een mooie gelegenheid eens te kijken of hun ogen al groen gekleurd waren. Bij de onderstaande zie je dat er al een kleine verandering van bruin naar groen gaande is, maar het was nog niet wat ik had gehoopt.

Smaragdlibel (v)

Toen deze weg gevlogen was lukte het eerst niet om nog meer exemplaren te bekijken, ze vlogen en bleven vliegen. Wel lukte het enkele juffertjes vast te leggen, hieronder een Azuurjuffer.

Azuurjuffer (m)

En nog eentje, het zijn beiden mannetjes, makkelijk te herkennen aan de kleur en de losstaande “U” op achterlijfsegment 2. Let op de breedte en vorm van de lichtgekleurde schouderstrepen.

Azuurjuffer (m)

Diezelfde breedte en vorm vindt je ook bij de onderstaande. Dit is een zogenaamd zwartrug en hoogstwaarschijnlijk een vrouwtje Azuurjuffer. Maar eigenlijk is niet de breedte van die lichte schouderstreep maar de vorm van het halsschild bepalend voor de determinatie van deze soort. De vorm van dat halsschildje is bij deze gelijk aan die van de mannetjes dus vandaar mijn conclusie.

Azuurjuffer (v)

Genoeg juffertjes gezien eerst, maar waar waren al die Smaragdlibellen gebleven? Ze vlogen nog steeds heen en weer en af en toe landde er eentje in het struikgewas. Ze daar vinden is op zich al een opgave want ze hebben een goede schutkleur. Behalve die groene ogen dan, die vallen op. Voor de rest “lossen ze op” tegen de achtergrond.

Smaragdlibel (v)

Eentje bleef wat langer zitten en zo kon ik het fijne netwerk van één van de vleugels vastleggen.

Smaragdlibel (detail)

Maar het ging me deze keer vooral om die groene ogen,

Smaragdlibel (facetoog)

mooie felgekleurde groene facetogen. Gelukt …. en dus heb ik met een tevreden gevoel deze wandeling afgesloten.


Wachten …. wachten ….. nu !

Dit bericht zou zomaar een vervolg op dat van vorige week kunnen zijn. Toen stond de smaragdkleur min of meer centraal. De onderstaande Smaragdlibel zou daar goed bij gepast hebben. Ware het niet dat ik toen nog geen foto’s van een verse Smaragdlibel in dit seizoen had. Die kreeg ik pas op de afgelopen Koningsdag alias Woningsdag. Het werd een “gevecht” om deze op de foto te krijgen. Met de elementen wel te verstaan. Deze hing op een plaats waar de wind vrij spel had en ook nog eens opgejut werd doordat deze min of meer door een trechter werd geblazen. De libel slingerde zeker 10 centimeter heen en weer. Dan weer had ik deze wel in de camerazoeker, dan weer niet, dan weer half of er waaide een ander blad voor de lens. Het werd een kwestie van wachten wachten totdat de libel even stil hing en dan snel een foto maken in de hoop dat alles dan ook nog eens scherp op’t portret kwam. Het heeft me ongeveer vijfenzeventig mislukte foto’s opgeleverd en maar enkele goede. Ik kon ook geen andere libel kiezen die minder werd weggeblazen, het was de enige die ik kon vinden.

Smaragdlibel (m)

Dit is een nog verse libel, de ogen zijn nog bruin en worden later helemaal groen. Bovendien is het een mannetje. Dat kun je hierboven onder anderen zien aan het ingesnoerde, sterk getailleerde achterlijf. De vrouwtjes hebben die insnoering niet.

Slechts één keer lukte het zodanig dichtbij te komen met de lens dat ook z’n facetogen zichtbaar werden.

Smaragdlibel (facetogen)

Ik heb z’n buurman fotografisch ook maar even “meegenomen”. Dat was een Vuurjuffer. Twee weken geleden liet ik een heel jong, nog bleek exemplaar zien. Deze was al goed op kleur. Dan zijn ze een stuk mooier.

Vuurjuffer

Het was Konings- of Woningsdag. De vuurjuffer had z’n oranje sjerp om. Die zal ook nog wel vuurrood worden denk ik.

Vuurjuffer (detail)

Deze vuurjuffer werd minder door de wind heen en weer geslingerd, maar het leverde me toch nog een aantal onscherpe foto’s op. Terug bij de auto heb ik eerst meer eens zo ongeveer tachtig foto’s zitten verwijderen van de camera. Bij elke verwijdering zong het door m’n hoofd: : Wachten ….., wachten …., nu …., helaas !!!