Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Laatste

Herfstig allegaartje

Vanuit mijn eigen huis bekeken lijkt het momenteel helemaal niet op herfst. De eiken staan nog volop in het groene blad en slechts hier en daar is een klein plukje geel zichtbaar. Over het algemeen verschijnen de herfstkleuren dit jaar later dan normaal, lijkt me. Om toch herfstkleuren te kunnen zien moet ik er dus op uit. Zomaar in het wild wat rondrijden dat is een beetje teveel gevraagd en dus heb ik een fototochtje gecombineerd met een bezoekje aan een locatie die voor een andere hobby van belang is. Onderweg kwam ik toch noch wel het een en ander tegen dat op herfst duidt. Een met geel gekleurde bladeren omzoomde weg.

herfstkleuren

Een verse paddestoel, denkelijk zoiets als een ontluikende tonderzwam, die eruit zag als een gebeeldhouwd stukje ivoor dat aan een boom hing. Een natuurlijk kunstwerkje.

ontluikende paddestoel

Herfst op grijs, een herfstblad op een grijze boomstam. het lijkt alsof dit een bewerkte foto is waaruit de kleur van de stam is verwijderd. Dat is niet zo, dit is puur natuur qua kleuren.

herfstblad

Een heidevlakte liet nauwelijks zien dat het herfst is. De gele begroeiing misschien een beetje, maar dat kan in de zomer ook zo zijn en de naaldbomen blijven groen. Toch was het echt herfst.

geel heideveld

Het verschil zie je direct als er wel een loofboom in zo’n veld staat

herfstig heideveld

Veel geluk had ik niet, in het begin van de reis was het nog zonnig, maar gaandeweg betrok het.

wolken

Wat ik verbazingwekkend vond was dat er warempel nog een Graspieper voor de lens verscheen. Het is eind oktober, deze had al lang in de bus naar het zuiden moeten zitten. Maar kennelijk heeft hij die bus gemist en blijft maar hier. De foto is met het vele tegenlicht niet erg goed gelukt, maar zo kun je wel die enorm lange achtertenen / “nagels” van deze soort goed zien.

Graspieper

Ik hoop dat in de komende week het kleurenfestijn echt losbarst. Hopelijk schijnt de zon, dat frist die kleuren behoorlijk op. Afwachten maar.

Rondje Appelscha

Het leek me goed weer eens een rondje door de bossen van Appelscha te lopen. Wie weet, misschien spatten de herfstkleuren er wel vanaf.  Direct al bij het begin van de wandeling kreeg ik een nostalgisch gevoel. Startpunt was de parkeerplaats tegenover de Bosberg, de plaats waar in mijn Lagere school-tijd de autobus vaak na een schoolreisje nog even werd geparkeerd zodat het laatste restje energie dat de schoolkinderen nog in zich hadden op die dag er in de zandvlakte kon worden uitgeperst en het spul moe maar zeer voldaan huiswaarts kon keren. Na een ijsje bij de kiosk op het parkeerterrein was het dan weer instappen geblazen en afreizen naar huis. Nou, die krachten verslindende zandvlakte is er tig jaren later nog steeds.

zandvlakte Appelscha Bosberg

Ik was te vroeg voor rijkelijke herfstkleuren, het grote vergelen was nog niet echt begonnen. Wel was hier en daar een begin zichtbaar.

herfstkleuren

Een klein paddestoeltje met een plooirokje aan stond mooi te wezen langs het wandelpad.

zwammetje op boomstam

Echt kleurrijk werd het bij een Kleverig koraalzwammetje.

Kleverig koraalzwammetje

Van dichtbij kun je goed zien waarom het kleverig in de naam zit.

Kleverig koraalzwammetje

De wandeltocht eindigde zo ongeveer bij Oud Duinenzathe. Dat “oud” zat vroeger niet in de naam maar is toegevoegd nadat er een nieuw Verkeers- en Attractiepark in Appelscha op een andere locatie is gebouwd. De oude locatie aan de Boerestreek bestaat nog steeds en was getooid in herfstkleuren. Eigenlijk is het winter voor deze oude locatie, er is brand geweest en op de foto is nog net de slopershamer zichtbaar. Nog één keer kon ik Duinenzathe met volle herfsttooi vastleggen, de laatste keer, straks is alles “gone”.

Oud Duinenzathe

Zo begon deze wandeling met een stuk nostalgie en zo eindigde deze ook weer. Ik heb deze foto daarom maar een nostalgisch gouden randje gegeven.

Stekelig

Het leek zo mooi, de zon scheen en het leek me een goed idee om een rondje door de velden te maken op zoek naar doortrekkers. Dus direct na het middageten op pad gegaan. Tja, dat had ik weer, ik was nog maar net op pad of de zon verdween achter de wolken, het werd grijs buiten, heel grijs. In die omstandigheden vogels zoeken was niet meer de beste keus. Dus heb ik de plannen gewijzigd en het “Oude Bos” onder Duurswoude opgezocht. Nu niet voor de standaard paddestoelen maar zo mogelijk voor de meer bijzondere. Maar ook dat liep eerst weer anders. Langs de bospaden staan daar op gezette plaatsen Tamme kastanjes. Onder diverse van die bomen lagen zoveel afgevallen bolsters dat ik daar eerst aandacht aan heb besteed.

tamme kastanjes

Tamme kastanjes herken je aan de lange en enorm scherpe stekels op de bolster en aan het feit dat er meerdere vruchten in zo’n bolster zitten. Het is niet aan te raden die bolsters met blote handen op te pakken, dat wordt een pijnlijke zaak. De vruchten zijn eetbaar, dit in tegenstelling tot die van de zogenaamde wilde kastanjes.

tamme kastanjes

Een mevrouw met enorm dikke handschoenen en een paar grote emmers die tamme kastanjes aan het rapen was heeft me ooit uitgelegd dat ze die kastanjes een minuutje lang kookt, blancheerde eigenlijk, en dat de vruchten daarna heerlijk smaken, een delicatesse noemde ze het. Met zulke dikke handschoenen aan kun je niet fotograferen dus het is er bij mij nooit van gekomen om deze veldvruchten mee te nemen. Tussen al die afgevallen bolsters stond een russula, denkelijk, te pronken. Voor een goede foto had ik op m’n buik moeten gaan liggen en op die stekels. Mooi niet dus. Met wat kunst en vliegwerk heb ik nog een foto van de paddestoel inclusief steel kunnen maken, zie inzet. Die witte steel doet me vermoeden dat het een russula is.

tamme kastanjes met russula

Zonder gestoken te zijn heb ik mijn wandeling vervolgd en kwam bij een boomstronk. Het leek in eerste instantie van afstand alsof daarop behoorlijk veel poep lag. Maar schijn bedriegt, het waren zwammen in een aantal stadia van ontwikkeling, Boompuist genaamd. Die ben ik maar eens van dichtbij gaan bekijken. Dan zie je dat deze zwam ook een heleboel stekeltjes bevat, wel veel zachter, alsof ze van gelei zijn gemaakt.

Boompuist

Eigenlijk is deze zwam een verzameling van stekeltjes en gaatjes.

Boompuist

Het is zeker geen zeldzame soort maar je kijkt er heel gauw overheen.

Boompuist

Als je dan diep in zo’n naaldbos bent aangekomen zie je weinig meer van de lucht. Maar een opstekende kilheid deed me besluiten toch maar weer naar de parkeerplaats terug te lopen.

nat glas

Helemaal droog heb ik het niet gehouden, maar het viel nog mee. Even later regende het pijpestelen. Einde wandeling. Daar werd ik dan weer stekelig van.