Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Laatste

Twentse landhekken

Kortgeleden bracht ik een kleine week door in Twente. Naast een druk programma was er gelukkig ook nog gelegenheid om rond te kijken. Wat me opviel was dat er veel koeien buiten liepen, meer dan hier, vaak in een coulissenlandschap.

Twents landschap

Twents landschap

Verder viel me de bijzondere vorm van de landhekken op. Bovenaan vaak een bewerkte boomstam en daaronder twee brede planken.

landhek

landhek

Onderstaand landhek zal z’n functie wel weer terugkrijgen als de maïs van het land is, nu wist ik dat ik op het Hoogveld was.

landhek Hoogveld

landhek Hoogveld

Er wordt bij die landhekken gebruik gemaakt van een min of meer bewerkte boomstam.

landhek

landhek

De stobbe wordt niet afgezaagd maar dient als contragewicht, zodat het hek zonder extra zwaar te moeten tillen opengedraaid kan worden.

landhek

landhek

Ik weet niet of deze uitvoering alleen in Twente wordt gebruikt, hier in Fryslân in elk geval niet. Natuurelementen opgenomen in de landhekken, ik vond het bijzonder.

Update: Met dank aan de lezers die reageerden is duidelijk geworden dat dit soort hekken een wringhek wordt genoemd. Behalve in Twente zijn er ook nog exemplaren te vinden Salland, Drenthe, Groningen en in Fryslân zijn er bij Oostermeer een aantal nieuwe geplaatst. In Twente zag ik er veel, in de andere genoemde gebieden had ik ze nog niet gezien.

Bruinrode heidelibel

Het blijft nog even genieten van het mooie najaarsweer. Met mij deden dat ook een aantal heidelibellen in het Wijnjeterperschar.

Bruinrode heidelibel

Bruinrode heidelibel

Lekker met de vleugels gespreid op een schrikdraad rondhangend

Bruinrode heidelibel

Bruinrode heidelibel

of helemaal plat op de buik op een afrasteringspaaltje liggend.

Bruinrode heidelibel

Bruinrode heidelibel

Bij de laatste foto kun je z’n facetogen en z’n bek die een beetje open hangt goed zien.

Bruinrode heidelibel

Bruinrode heidelibel

Een heidelibel met zwarte poten, waarop gele strepen. Dat sluit al een aantal soorten uit. Verder zag ik geen afhangende snor, dus dit moet een Bruinrode heidelibel zijn. Voor mij mag hij er morgen weer liggen, dit weer verveelt niet.

Vlinderweek

Tijdens de warme dagen in de afgelopen week lieten de dagvlinders zich in groten getale zien. Ondanks dat ik me door die warmte niet bovenmatig heb ingespannen kon ik een aantal fotograferen. Het zijn de soorten die hier vaak voorkomen. Eerst een Klein geaderd witje.

Klein geaderd witje

Klein geaderd witje

De aderen zijn bij deze soort soort geaccentueerd, hoewel dat ’s zomers minder is dan in het voorjaar. Waarom ik deze heb uitgezocht is vanwege die uitgerolde tong die hij goed liet zien.

Klein geaderd witje

Klein geaderd witje

Je moet het eigenlijk filmen, want die roltong is voortdurend in beweging, altijd onderweg, van de ene naar de andere bloem.

Klein geaderd witje

Klein geaderd witje

De tweede soort was een Kleine vos op een Kattestaart, een erg mooi gekleurde dagvlinder.

Kleine vos

Kleine vos

Maar qua kleuren springt de onderstaande er voor mij toch wel uit, de Atalanta, ofwel de Admiraalsvlinder, Red Admiral in het Engels.

Atalanta

Atalanta

In tegenstelling tot de beide eerste is de Atlatanta een trekvlinder, in het voorjaar komen ze over de Alpen hier naar toe. Wat er nu vliegt is de tweede generatie die hier is geboren.

Atalanta

Atalanta

Eigenlijk moeten ze nog voor de winter terug naar Italië. Velen blijven hier echter en vriezen dood bij de eerste dikke nachtvorst. Dit in tegenstelling tot de Kleine vos die in de herfst een beschut plekje zoekt en zo overwintert. Maar voorlopig blijft het nog even genieten van de kleur van de dagvlinders.