Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Natuurfotografie

Op zoek naar gouden lanen

Het is weer de tijd van het jaar dat je op zoek kunt naar gouden lanen. Maar het bepalen wanneer is een moeilijke zaak. Zo af en toe schijnt de zon wel, maar meestal is het nat of grijs. Op een middag heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben op de gok richting Fochteloërveen gereden. De rit begon met een grijze lucht, maar na enige tijd was er dan toch een stukje blauwe hemel zichtbaar. Ha …….., misschien toch goed gegokt.

Herfstkleuren

De zon brak flets door en ik vond die gouden laan in Ravenswoud aan de Compagnonsweg.

Herfstkleuren Ravenswoud

Helaas, buiten de dorpskern was de zon alweer verdwenen,

Herfstkleuren Ravenswoud

maar aan de Meester Lokstraat vond ik toch nog een mooi plekje.

Herfstkleuren Ravenswoud

Verderop was nog een wijk omringd door gouden bladeren. Helaas was het toen al zo donker dat een verdere zoektocht geen nut meer had.

Herfstkleuren Ravenswoud

Daarom heb ik me nog maar even bezig gehouden met spiegelingen. Daarna werd een dikke bui spelbreker.

spiegelingen

De weersverwachting is niet goed, maar in de komende week hoop ik toch nog ergens gouden lanen in de volle zon te kunnen vastleggen. Want dat was het enige dat ik echt miste, in de zon zijn die kleuren dubbel zo mooi.

Advertenties

Verrassing bij de Diakonievene

Ik liep een rondje Diakonievene, een natuurgebied onder Nijeberkoop. Al gauw werd achter me de vraag gesteld: “Wat doet U daar?” want van afstand leek het net alsof ik een grote boodschap aan het afleveren was in het lange gras. Maar nee, ik was gras aan het plukken, want als je een Grote parasolzwam wilt fotograferen moet de lange steel toch wel een beetje duidelijk in beeld komen. Dat moet wel voorzichtig gebeuren want deze paddestoel is broos en instabiel, zeker door die grote hoed. De meeste van deze soort die ik vond hadden hun hoed nog niet helemaal uitgespreid.

Grote parasolzwam

Kenmerkend zijn die bruine vlokken op de hoed, de beharing daarop en de losse ring rondom de steel

Grote parasolzwam

Aan de onderkant van de hoed zie je de grote plaatjes.

Grote parasolzwam

Het mooist toonden deze tweeling zich, alles was zichtbaar, plaatjes, losse ring, vlokken, beharing en een lange steel.

Grote parasolzwam

Maar dat was nog niet alles wat me opviel tijdens deze wandeling. Iemand had een partij appels in het gebied gedumpt. Die hadden zich zodanig ver ontwikkeld dat je ze van enige afstand kon ruiken, ofwel ze waren al behoorlijk rot. Daarmee waren ze aantrekkelijk voor insecten. Maar er waren weinig soorten insecten zichtbaar, eigenlijk maar één soort, de Hoornaar. Zij zullen de andere insecten wel op afstand hebben gehouden. Tientallen kropen er rond, vooral op de meest vergane appels.

Hoornaar

Ik heb nog nooit zoveel Hoornaars bij elkaar gezien, wat me overigens wel voorzichtig maakte. Als je er eentje op z’n tenen trapt heb je kans dat de hele familie wraak komt nemen en daaraan had ik geen behoefte.

Hoornaar

Dus heb ik er slechts een paar, die zich aan de rand bevonden, uitgepikt. Weer eens wat anders deze wandeling, de parasolzwammen had ik verwacht maar die Hoornaars kwamen er als een verrassing bij.


Paaltje verder

Zo nu en dan blijft een Buizerd toch stil blijft staan als je redelijk dicht in de buurt bent. Maar om deze op’t portret te krijgen moest ik wel wat meer moeite doen dan een paar keer op de ontspanner drukken. Eerst al omdat het tegenlicht vrij sterk was en vervolgens omdat de vogel steeds een paaltje opschoof.

Buizerd

Zodra ik hem weer binnen “schootsafstand” van de camera had vertrok hij. Het moet een komisch gezicht geweest zijn, hij een paar paaltjes verder of terug, ik ook een paar paaltjes verder of terug. Maar de aanhouder wint en een soms bleef de vogel toch wat langer staan. Genoeg om er fotografisch toch nog wat van de maken.

Buizerd

De vogel keek me eens indringend aan op de manier van “zullen we er maar mee stoppen?”

Buizerd

Aldus zo gedaan.

Buizerd

Hij weg, ik weg, ’t was mooi geweest.