Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Natuurfotografie

Lange snavels

In de afgelopen week ben ik in hoofdzaak bezig geweest met het opbouwen van immuniteit. Niet dat ik alles van een prik verwacht, maar alle beetjes zullen wel wat helpen denk ik. Het rondstruinen in de natuur is er een beetje bij gebleven. Daar had ik al wat rekening mee gehouden en had alvast vooruit wat redelijk actueel materiaal verzameld. Van niemand minder dan de Kening fan ‘e greide, ofwel Koning van het weidelandschap, de Grutto alias Skries.

Grutto

In mijn jonge jaren zag je ze overal, maar zo langzamerhand zijn ze dicht bij mij in de buurt niet meer te vinden. Om de koning te zien moet ik dan ook op reis. Dat kan tegenwoordig bijna alleen nog naar plaatsen waar de grond enigszins drassig is. Die plaatsen zijn er echter steeds minder.

Grutto

Van de grote vier, Wulp, Grutto, Kievit en Tureluur heeft de Grutto de op één na langste snavel. Die steekt hij, als het kan, zo diep mogelijk in drassige grond om zijn voedsel naar boven te kunnen halen. Zoals gezegd, als het kan, want de grond moet wel enigszins drassig zijn dus. Op de bewogen foto hieronder kun je zien dat de vogel dit doet met redelijke snelheid.

Grutto

Dat prikken, het gaat maar door, bijna de hele dag. Ik heb een aantal prikkende Grutto’s samengevat in onderstaand HD-filmpje van ongeveer een minuut:

Grutto filmpje

Met op de achtergrond het geluid van nog meer Grutto’s en een enkele Tureluur. Van zoiets, daar krijg je ook weerstand van.


“slobberende” Slobeend

Fotografisch gezien ben ik nog steeds in de Surhuizumer mieden. Behalve de weidevogels kreeg ik daar ook nog enkele watervogels voor de lens. Slobeenden, een woerd en een vrouwtje, een stel dat redelijk dichtbij in een sloot aan het foerageren was. Ik vind ze opvallend, deze eenden. Als er een vogelorkest zou bestaan dan zat deze soort gegarandeerd in de trompet-sectie. Ze hebben in verhouding tot andere eenden een erg grote toeter. Het vrouwtje hieronder heeft geen opvallend verenkleed, maar desondanks is het een mooie vogel.

Slobeend (v)
Slobeend (v)

Je ziet ze heel vaak met de snavel half onder water door het water schuiven, op zoek naar aan de oppervlak levend voedsel. Maar, zoals hier, steken ze ook vaak hun kop in het water. Echt grondelen zoals de Wilde eend doen ze niet, het blijft bij de kop onder water steken. In prachtkleed heeft de woerd allerlei kleuren,

Slobeend (m)

waarbij, naast de grote toeter, vooral de gele ogen opvallen. Afhankelijk van de lichtinval is hun kop zwart, blauwachtig of groenachtig gekleurd. In de flank hebben ze ook nog een blauwe vlek, maar dat is op deze foto’s niet goed zichtbaar.

Slobeend (m)

Ook van deze beide eenden heb ik een filmpje van ongeveer 1 minuut gemaakt, ook weer in HD kwaliteit (tandwieltje rechtsonder).

“slobberende” Slobeenden

Op de achtergrond nog steeds de kakafonie van vogelgeluiden, wat het allemaal heel gezellig maakte.


De glimlach en de balts

Het zal me toch niet weer gebeuren, dacht ik, een week zonder weidevogels. Daarom ben ik naar de Surhuizumer mieden gereden, daar ben je redelijk zeker van de aanwezigheid van weidevogels en meer. Deze keer heb ik een filmcamera meegenomen en was van plan vanaf het uitkijkplatform het een en ander te filmen. Maar eerst viel mijn oog op het informatiepaneel dat in het platform staat. Daar kun je zien welke vogels daar zoals kunnen voorkomen. Er blijkt daar een onbekend soort te zitten, de Gaaspieper. Overigens staat de tekst onder een foto van een Graspieper.

typefoutje

Een typefoutje waar men bij het maken en drukken overheen gelezen heeft. Heel herkenbaar die typefoutjes. Op een monitor lees ik zelf zomaar over m’n eigen typefouten heen er kom er meestal veel later achter dat er iets niet goed staat. Bovendien heeft de spellingscontrole soms ook een eigen wil. Het ontlokte bij mij een glimlach.

Tureluur

Gelukkig, er waren veel weide- en andere vogels aanwezig. Mooi om te horen, allerlei bekende vogelgeluiden door elkaar heen. Zo zie en hoor ik het graag. In eerste instantie heb ik me gefocust op de ruim aanwezige Tureluurs. Twee vielen er vooral op omdat ze elkaar voortdurend aan het “bestoken” waren, de een liet de ander niet met rust. Al gauw bleek dat meneer Tureluur het één en ander in de zin had. Hij vertoonde baltsgedrag. Daar heb ik een filmpje van kunnen maken, zij het wel op eigenlijk een te grote afstand zodat ik de digitale zoom moest gebruiken. Daar wordt de kwaliteit niet beter van, maar ja, je moet wat.

baltsende Tureluur

Ik weet niet waar de soortnaam Tureluur vandaan komt, maar van dit baltsgedrag van het mannetje zou je bijna tureluurs worden. Op HD kwaliteit (tandwieltje rechtsonder) is het filmpje in de naar omstandigheden best mogelijke kwaliteit te zien. Het filmpje gevat veel windgeruis maar daar dwars door heen kun je de kakafonie van allerlei vogelgeluiden duidelijk horen.