Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Natuurfotografie

Gele kwikstaart

Een tijdlang heb ik gedacht dat het me dit seizoen niet meer zou lukken nog een tweede Gele kwikstaart voor de lens te krijgen. De eerste was in februari van dit jaar, erg vroeg, en dat was ook direct de eerste lentebode van dit jaar. Maar daarna niets meer. Terwijl dit vogeltje in sommige delen van het land heel algemeen voorkomt is dat hier niet het geval.

Gele kwikstaart

Veel tijd had ik niet meer, straks zijn de allemaal weer op weg naar Afrika. Gelukkig, er was toch nog eentje die zich goed liet fotograferen. Weliswaar eerst alleen van achteren, maar dan kun je z’n mooi gekleurde rug ook eens goed zien.

Gele kwikstaart

Deze had goed contact met “boven” zo te zien, misschien werd er “gepraat” met een soortgenoot, maar die heb ik niet gezien.

Gele kwikstaart

Aan het eind van de fotosessie liet het vogeltje zich nog goed in profiel vastleggen. Een helder gele borst en een forse lichte wenkbrauwstreep. Ook z’n gitzwarte poten vallen op. Toch nog gelukt dit seizoen, mijn dag was weer goed.

Advertenties

Au revoir

Nog even een rondje door het pas gemaaide veld op zoek naar de laatste versnaperingen,

Grutto

noch een keer op die paal staan om het rijk van de “Kening fan de greide” te overzien,

Grutto

noch een scan van het koninkrijk vanuit de lucht,

Grutto

nog even een rustmoment pakken,

Grutto

nog even suffen, wel met een oog open natuurlijk

Grutto

en dan op reis, op naar het winterverblijf in Afrika.

Grutto

Ik zou zeggen, tot volgend jaar maar weer, au revoir. Nu maar hopen dat ze hem boven Frankrijk niet uit de lucht schieten.


Roodborsttapuit

Op de manier waarop ik vogels probeer te fotograferen, in het vrije veld en niet vanuit een schuilplaats, is het goed mogelijk sommige soorten van redelijk dichtbij vast te leggen. Dat geldt echter niet voor onderstaande, de Roodborsttapuit. Vooral het mannetje is in het voorjaar en zomer prachtig geveerd met een zwarte kop, een witte kraag en een bruinrode borst. Die pracht wil je dan wel eens van dichtbij zien, maar het vogeltje laat het meestal niet toe. Voordat je op redelijke afstand bent gekomen is hij al weer weg en dan kun je opnieuw beginnen op de volgende plaats. Intussen heb ik wel geleerd dat als hij eenmaal wegvliegt hij dat zal blijven doen. Dan kun je een fotosessie dus wel vergeten.

Roodborsttapuit

Maar deze bleef parmantig op de gemankeerde dampaal staan. Daar moet je dan snel gebruik van maken en dat lukt me hooguit één tot twee keer in een jaar.

Roodborsttapuit

Deze stond lang genoeg om er redelijk dichtbij te komen. Totdat ik na enige tijd toch weer in een lege zoeker zat te kijken. Foetsie ……., maar toch bedankt.