Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Landschap

Een niet burlende bok

Het is kennelijk weer de tijd dat de bokken van de Edelherten aan het burlen slaan. Dat is zo langzamerhand een toeristische attractie aan het worden daar op de Hoge Veluwe. Een attractie die mijns inziens een bijna hilarische grootte aan het bereiken is. Met misschien wel vijftig of nog meer mensen op een rij gaan staan afwachten of er ergens bok wil gaan burlen. En als er geen edelherten in de buurt zijn, dan maar kijken wie de langste heeft, cameralens wel te verstaan. Maar het schieten van de beste plaat lijkt me onbegonnen werk, want meester Pieter wordt begeleid door boswachters naar de mooiste plaatsen geleid, daar waar de lange en korte lensjes nooit legitiem mogen verschijnen. Je hoort trouwens nooit iemand over de blaffende reebokken in juli, minstens zo spectaculair. Niets voor mij, die drukte rondom de edelherten. Daarom heb ik me in alle stilte maar eens geconcentreerd op de middelmaat, de Damherten. In het Katlijker schar is een forse kolonie aanwezig, groeiend en groeiend in aantal. Daar ben ik eens gaan kijken, ook leuk en je ontloopt de grote drukte. Deze keer liepen ze in de weilanden vlak naast dat schar, bijna tussen de koeien.

Damherten Katlijker schar

Ze lagen een beetje weggestopt in een slenk. Je zag het gewei van de bok  boven de rand van de slenk uitsteken, maar hij bleef liggen en maar liggen. De meeste hindes volgden zijn voorbeeld. Uiteindelijk, na lang wachten voor mij, gaf een van die hinden het sein om wat meer in beweging te komen. Eerst maar eens de stramme spieren uitrekken.

bok Damhert

Enige tijd later kwam de bok ook in beweging, ook eerst maar eens rekken en strekken. Vlakbij liep een melanistische (zwarte) jongeling. Daarna liep de bok tergend langzaam langs zijn harem. De hindes kwamen zo langzamerhand ook in de benen.

Damherten Katlijker schar

Er liep daar van alles, volwassen dieren, maar ook eerstejaars jonge dieren, waarvan er ook nog eentje bij moeders probeerde te drinken en tussen-maatjes. Totaal zeker meer dan 25 dieren, maar het kunnen er net zo goed 40 zijn geweest, een aantal bleef bijna onzichtbaar in die slenk en als ze zich wel lieten zien dan nooit allemaal tegelijk.

melanistische bok Damhert

Er liep ook nog een melanistische halfwas-bok tussen, zie hierboven. Uiteindelijk lukte het ook de oude bok met z’n imposant gewei in volle glorie vast te leggen.

bok Damhert

Zoals geschreven, ze liepen in een weiland, bijna tussen de koeien. Dat leidt tot verstoring van de foto’s door de overal aanwezige schrikdraad. Het is niet anders, het is zoals het is. Hoe dan ook, het was er rustig. Behalve een automobilist die ook nog even stopte om een korte blik op de damherten te werpen was ik er alleen. Om in alle rust te kunnen kijken naar een niet burlende bok.

Advertenties

Weekje zonder

Nee…… het veld in, dat zat er deze week niet in, helemaal niet. Maar er is nog een archief ………, met een wolkenlandschap,

wolkenlandschap

met een Zwanebloem inclusief hommel,

Zwanebloem

en met een stel Nachtpauwogen, op de foto vrouwtje boven, mannetje onder

Nachtpauwoog

ze zijn dus uit het archief, maar ik had ze ook zomaar in de afgelopen week kunnen maken. Volgende week verder kijken, eerst maar wat bijkomen.


Geel, wit, blauw en water

Wat een week weer. Na de hitte nu de omslag met Hollandse luchten, hier boven de Tjonger / Kuinder. ‘k Had gehoopt daar nog enkele roodoogjuffers te kunnen vinden. Helaas ze waren er niet.

Tjonger / Kuinder

In het water stond / dreef wel veel Gele plomp en een enkele van de onderstaande plant. Dit is het Pijlkruid. De bladeren van deze plant lijken op de wieken van een moderne windmolen maar de uiteinden van de “wieken” (bladeren) zijn hierbij scherp (als pijlen). Ik kon kiezen voor de bladeren, redelijk hoog boven het water of de bloem vlakbij het wateroppervlak. Het is de bloem geworden. Samen op de foto ging niet, daarop zou het bloemetje wel erg klein zijn afgebeeld.

Pijlkruid

Bij het lokale bankje stonden een paar schoenen op de eigenaar te wachten, zo te zien al heel lang. Er is hier voor zover ik weet niemand vermist dus ze zullen wel zijn vergeten.

vergeten schoenen

Ik kreeg daar een bui over me heen, niet te weinig. Dus de auto als schuilplaats gebruikt en de bui afgewacht. Ook dat was deze week, soms waren er felle buien.

regen

Soms scheen de zon echter fel en daarbij kreeg ik deze Witte kwikstaart voor de lens. De vogel stond op een betonnen dampaal. Het beton voelde nog warm aan, denkelijk nog van vorige week.

Witte kwikstaart

Wat me brengt bij onderstaande Gele kwikstaart. De foto is al een tijdje geleden gemaakt en is in de “reservepot” blijven hangen. Binnenkort gaan ze er weer vandoor, op naar het zuiden of ze zijn al weer weg.

Gele kwikstaart

Daar waar het warm is. Nou ja, de afgelopen week had hij hier ook niet te klagen. Maar een week met Hollandse luchten en af en toe een flinke bui dat voelt ook wel weer bekend.