Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Natuur

Verzamelen en opruimen

Het viel niet mee om in de afgelopen week nog wat vogels vast te leggen. Als het wel lukte dan slechts van ver, heel ver. Op een bepaald moment leek het wel alsof het veld compleet leeg was, behalve de duiven, kaaien, eksters en dergelijke. Ik kon nog een Roodborsttapuit (m) vastleggen, het zal wel zo ongeveer de laatste in dit seizoen zijn geweest.

Roodborsttapuit (m)

En nog eentje, zeer waarschijnlijk een vrouwtje Roodborsttapuit, hoewel ik het in de herfst wel eens moeilijk heb met de vrouw-vogels, dan beginnen ze steeds meer op elkaar te lijken.

Roodborsttapuit (v)

Het lijkt er een beetje op dat de laatste zomergasten zich aan het verzamelen zijn om te vertrekken. Heel lang heb ik op die dag geen enkele zwaluw gezien en ik kreeg het idee dat ze allemaal al weg zijn. Totdat ik in de buurt van het Ketliker skar toch nog een aantal rond zag vliegen. Maar alleen daar nog, verder nergens meer. Dat Ketliker skar brengt me natuurlijk weer bij de daar aanwezige Damherten. Eentje (helaas van ver) demonstreerde een steeds groter wordend probleem.

Damhert

Dit hert was aan het “haffeljen” (kauwen) op een stuk plastic. Op de een of andere manier probeerde het hert dat stuk plastic naar binnen te werken. Dat lukte niet en zo af en toe liet ze de “buit” vallen. Maar zolang ik keek bleef het dier maar doorgaan. Tja, je kunt een hert niet vertellen dat dit onverstandig is en in het beroerdste geval bij verstopping zelf tot de dood kan leiden. Jawel, “plastic here, plastic there, plastic everywhere”.

Damhert

Tevens brengen deze herten me bij een tweede “probleem” o.a. vermeld in de SA!, een regionaal weekblad, in de afgelopen week. In de provincie Fryslan leven een aantal populaties damherten, bij Elsloo een groep van ongeveer 30 stuks, in het Lauwersmeergebied circa 50, bij Dokkum een groep van 40 stuks en bij het Ketliker skar de grootste groep namelijk circa 150 stuks. Vanwege gevaar voor aanrijdingen en natuurschade heeft de provincie besloten dat de populaties in Elsloo, in het Lauwersmeergebied en bij Dokkum moeten gaan verdwijnen.

Damhert

De groep bij het Ketliker schar moet worden “uitgedund”. In andere woorden: er moeten nogal wat Damherten in heel Fryslân worden “opgeruimd”. Overigens staken er een paar maand geleden ook in Nijeberkoop een paar Damherten vlak voor m’n auto de weg over. Het schijnt dat men nog bezig is met de afronding van de procedure. De “plastic-haffelder”hierboven brengt zichzelf in gevaar, maar een heleboel anderen gaan ook een slechte winter tegemoet. Hopelijk krijgt in elke geval de bovenstaande wel een kans, dat is een bijzonder mooie (vind ik).

Advertenties

Gele kwikstaart

Een tijdlang heb ik gedacht dat het me dit seizoen niet meer zou lukken nog een tweede Gele kwikstaart voor de lens te krijgen. De eerste was in februari van dit jaar, erg vroeg, en dat was ook direct de eerste lentebode van dit jaar. Maar daarna niets meer. Terwijl dit vogeltje in sommige delen van het land heel algemeen voorkomt is dat hier niet het geval.

Gele kwikstaart

Veel tijd had ik niet meer, straks zijn de allemaal weer op weg naar Afrika. Gelukkig, er was toch nog eentje die zich goed liet fotograferen. Weliswaar eerst alleen van achteren, maar dan kun je z’n mooi gekleurde rug ook eens goed zien.

Gele kwikstaart

Deze had goed contact met “boven” zo te zien, misschien werd er “gepraat” met een soortgenoot, maar die heb ik niet gezien.

Gele kwikstaart

Aan het eind van de fotosessie liet het vogeltje zich nog goed in profiel vastleggen. Een helder gele borst en een forse lichte wenkbrauwstreep. Ook z’n gitzwarte poten vallen op. Toch nog gelukt dit seizoen, mijn dag was weer goed.


Au revoir

Nog even een rondje door het pas gemaaide veld op zoek naar de laatste versnaperingen,

Grutto

noch een keer op die paal staan om het rijk van de “Kening fan de greide” te overzien,

Grutto

noch een scan van het koninkrijk vanuit de lucht,

Grutto

nog even een rustmoment pakken,

Grutto

nog even suffen, wel met een oog open natuurlijk

Grutto

en dan op reis, op naar het winterverblijf in Afrika.

Grutto

Ik zou zeggen, tot volgend jaar maar weer, au revoir. Nu maar hopen dat ze hem boven Frankrijk niet uit de lucht schieten.