Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Posts tagged “wak

Dun ijs op de Leijen

Het was vandaag druk in de Jandurkspolder bij Earnewâld (Eernewoude) waar een toertocht op natuurijs werd verreden. Niets voor mij, te druk, er stond geloof ik een file van vijf kilometer. Dus zocht ik de rust bij De Leijen, bij het Paviljoen onder Rottevalle. Toen ik daar kwam aanrijden stond er slechts één auto op de parkeerplaats, hoe rustig wil je het hebben? Op het ijs lag sneeuw, maar er liepen al veel sporen van voetstappen een eind het ijs op.

besneeuwd ijs op de Leijen

Zelf ben ik gestopt bij het eind van de “kinderzwemplaats” die door middel van een pier met stenen van het andere water van het meer is afgeschermd. Daar kon je al onder de sneeuw zien dat het ijs nog niet van jedattum was.

besneeuwd ijs op de Leijen

Het ijs op de “kinderzwemplaats” zelf was ook al druk belopen.

afgeschermd "zwemwater" bij de Leijen

Het meest duidelijk betreffende de toestand van het ijs was die grote scheur die vlak voor de pier langs liep.

besneeuwd ijs met scheur op de Leijen

Er kwamen steeds meer mensen een kijkje nemen. Twee mannen, die bij de eerste auto hoorden, kwamen over het ijs uit de richting van Eastermar (Oostermeer) aanlopen. Het bleken heren van de “commissie” te zijn. Ze hadden de ijsdikte gemeten. Op sommige plaatsen was die ijsdikte tien centimeter, op andere plaatsen nog maar nauwelijks vier centimeter. Bovendien lag er zoveel sneeuw op het ijs dat pas dichtgevroren wakken ook niet te herkennen waren. Hun conclusie was: hier kan vandaag nog niet veilig geschaatst worden.

Dat gezegd hebbende kwamen er plotseling over de Lits (de vaarweg naar Rottevalle) drie jongens op schaatsen onze kant op. Ze werden kritisch ondervraagd door de commissieleden. Gelukkig hadden de jongens zich wel aangelijnd met een touw, zodat ze niet helemaal machteloos waren als ze door het ijs zakten. Waarschijnlijk ouders met ervaring hebbende. Maar hier weer ….., niets voor mij.

Alles staat ook in bovenstaand 720p filmpje.

Voor het vervolg, een paar dagen later, klik hier.


IJsbreker

De rijp van zaterdag deed me besluiten behalve op de Merskenheide ook nog even in het Weinterperskar te kijken. Met de bedoeling de pingo met witte bomen vast te leggen. Dat is ook gelukt, hoewel de zonkracht al weer zo hoog was dat ik tijdens de wandeling regelmatig bestoven werd door van de bomen vallend rijp.

Pingo Weinterperskar

Achteraf gezien was ik blij gegaan te zijn want het leverde een bijzondere en onverwachte ontmoeting op. Op de foto hierboven lijkt het alsof de pingo helemaal dichtgevroren was. Dat klopt bijna, aan de linkerkant was een nog slechts een klein wak zichtbaar. Eerst was daar niets te zien, maar een poosje later dobberde er “iets” in dat wak. Dat “iets” ben ik eens blijven volgen. Het bleek een Dodaars te zijn die af en toe onderdook en na een poosje weer boven kwam. Ondanks dat zijn viswater bijna helemaal dicht lag met ijs bleef hij dus zijn stekkie trouw.

Wak in ijs pingo Weinterperskar

Ik ben iets dichterbij gaan staan. Meestal kwam hij keurig in het wak weer boven, soms er ook net iets naast, onder het ijs. Daardoor functioneerde hij dan als ijsbreker.

Dodaars met ijs op de rug

Toen hij weer onderdook besloot ik nog iets dichter bij het wak te gaan staan. Toen hij weer opdook had hij een “forse” ijsschots op z’n rug.

Dodaars met ijsschots op rug

Hij vond dat ik toch te dichtbij was gekomen en trof onmiddellijk voorbereidingen om opnieuw onder te duiken.

Dodaars die wil duiken

Wat hij ook deed, het water spatte op.

Duikende Dodaars

Wat voor mij reden was om snel weer naar het bankje te lopen. Uiteindelijk was het niet mijn bedoeling hem angst aan te jagen. Van afstand kon ik hem verder volgen, hij ging door zoals in het begin, dook af en toe onder, kwam meestal in het wak weer boven bij het opduiken, soms ook net nog onder het ijs. Dit was de kleinste ijsbreker die ik ooit heb gezien.