Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Posts tagged “Staartmees

Zangers en fluisteraars

Een korte wandeling over de Merskenheide leverde nog niet helemaal op wat ik graag had gewild. De eerste Tjiftjaf, de eerste Fitis, ook al zou ik ze dan misschien niet zien, het horen alleen al kan ook een genot zijn. Maar ik was weer eens te optimistisch, ze zijn er nog niet. Wel hoorde ik een andere vogel goed zijn best doen met zingen. Een Roodborst, druk bezig om verkering te zoeken. Glashelder was zijn zang, ietsje minder duidelijk werd zijn foto.

Roodborst

Zingen deed hij niet voor mij. Dus werd het zoeken om nummer twee te ontdekken. Die zat wel vlakbij. Hij had al een beetje verkering dus. Dat op zich is al een voorjaarsteken. Want meestal zijn de Roodborsten heel territoriaal, ze zijn zelfs in staat een buur die te dichtbij komt om te brengen. Maar in het voorjaar en zolang er jongen zijn leeft een paartje samen. Die tweede zat onder in het struweel, zwaar in de schaduw. Als aandachtig publiek, maar af en toe ook zelf zingend.

Roodborst

Verder hoorde ik nog een zacht trrrrrrrrrr…………, trrrrrrrrrrrrrr ………. Vergeleken met het gezang van de Roodborsten was dit bijna fluisteren. Het geluid was wel duidelijk, maar waar zaten die jongens?

Staartmees

Nou, vooral hoog in de boom. Een groepje Staartmezen. Met moeite kon ik er eentje redelijk voor de lens krijgen. Toch ga ik binnenkort weer kijken, want die Tjiftjaffen en Fitissen, dat kan nooit lang meer duren.

Advertentie

Staartmezen

Afgelopen dinsdag kreeg ik voor het eerst sinds langere tijd weer eens een paar Staartmezen voor de lens.

Staartmees

Zoals bijna altijd met deze soort, ze waren bijna niet te volgen met de camera, altijd hing er wel ergens een sprietje voor de lens.

Staartmees

Dan zaten ze hier, dan weer daar.

Staartmees

Deze hield me wel goed in de gaten.

Staartmees

Wat de mannetjes en de vrouwtjes zijn weet ik niet, ze dragen beiden gele oogschaduw. Ook weer mooi om te zien.


Grijs bos

Het is soms even kiezen als je bij de ingang van de Merskenheide staat. Welke route loop ik, de lange of de korte?  Het weer was niet helemaal stabiel, af en toe motregende het. Dus dan maar de korte route door het bos. Waar het veel donkerder is en intussen is daar ook de meeste kleur verdwenen. Maar de Elfenbankjes stonden er wel fleurig bij.

Elfenbankje

Meestal loop ik deze zwam voorbij, maar de schoonheid zit net in die kleine details.

Elfenbankje

Ook een Tonderzwam heeft zo’n speciale structuur. Vroeger werd hij veel gebruikt als aansteker. Kleine stukjes werden dan in de Tondeldoos meegenomen. Eén van de weinige zwammen met jaarringen. Ze kunnen jarenlang aan een stam groeien, ook als die stam omvalt of omwaait. Zelfs daarna groeien ze nog door.

Tonderzwam

Een andere zwam groeide op een boomstam. Het was zo donker in het bos dat ik hem niet helemaal scherp kon krijgen. Daarom heb ik het accent laten vallen op z’n plaatjes. Op zich ook al een klein kunstwerk.

Paddenstoel (plaatjes)

Bijna terug bij de ingang werd ik verrast door een zwerm Staartmezen. Ze zijn altijd aanwezig in het gebied maar het is net treffen of je ze te zien krijgt. Als dat lukt dan is een foto maken nog niet zo eenvoudig omdat ze voortdurend van de ene tak naar de andere “hoppen”. Schuw zijn ze niet, wel voortdurend in beweging.

Staartmees

Ze blijven hun gebied trouw, het zijn geen cityhoppers maar takhoppers. Uiteindelijk bleef er eentje lang genoeg op een tak zitten om een paar foto’s te kunnen maken.

Staartmees

Je kunt het op de foto’s zien, ze kijken voortdurend om zich heen waar ze in de volgende “hop” naar toe gaan. Ik had ze liever met wat meer licht vastgelegd. Maar als je op een grijze dag kiest voor een grijs bos dan mag je ook niet meer verwachten.