Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Posts tagged “rode mijt

Hier en daar wat wantsen

Als je macrofoto’s wilt maken voelt het momenteel net alsof je de natuur moet uitwringen om nog wat onderwerpen te vinden. Veel is er niet meer te vinden. Min of meer een uitzondering daarop zijn de wantsen, daarvan vindt je hier en daar nog wel enkele. Bijvoorbeeld de Kleidocerys resedae, een piepklein wantsje, hoewel je dat op de foto op het eerste gezicht niet zou zeggen. Schijnbaar leven ze vaak in grote groepen. Hieronder een groepje van drie.

Kleidocerys resedae

En een groepje van twee. Het doorzichtige deel van hun vleugels valt goed op.

Kleidocerys resedae

En nog twee. Ze zijn zodanig aan elkaars nabijheid gewend dat ze regelmatig over elkaar heen klimmen, zoals hieronder. Bij de bovenste van de twee kun je nog net zien dat ook deze soort facetogen heeft. Dit geklauter zie je vaker bij deze soort en het heeft niets met een paring te maken.

Kleidocerys resedae

Een stel Groene stinkwants was daarmee wel bezig. Wat mij dan opvalt is die rode mijt op de linker achterpoot van de bovenste.

Groene stinkwants

Ze zitten vaak mooi stil in deze toestand.

Groene stinkwants

Opdat er volgend jaar weer meer wantsen zijn. Want nu zie je slechts nog hier en daar.


Distelboktor

Weertje hè, vandaag? Qua regen deed leek het wel november en qua temperatuur oktober. Maar het is groeizaam weer, beter dan die dorre droogte. En als je op de camping staat kun je gratis testen of de tent wel waterdicht is. ’t Heeft allemaal zo z’n voordelen. Het enige minpuntje is dat het niet echt weer is om met een camera buiten te lopen. Daarom vandaag foto’s uit het archief, niet erg oud, pas van een week geleden.

Er kroop een forse boktor over een blad. Een Distelboktor. Net als de meeste boktorren met in verhouding erg lange tasters. Zelfs de Aziatische boktor die gisteren weer in het nieuws was heeft van die lange antennes. Het imago, de kever zelf,  is meestal het bekijken wel waard.

Distelbok

Boktorren hebben over algemeen de naam schadelijk te zijn, vooral als de larven in kap- en andere houtconstrukties gaan knagen. Tik je “boktor” in op een zoekmachine dan krijg je de bestrijders in grote hoeveelheden voorgeschoteld.

Distelbok

Dat knagen, daar kunnen ze ook niet veel aan doen, zo zijn ze opgevoed.

Distelbok

Na al dat geknaag is het ook wel weer eens tijd voor iets fleurigs. Dat vond ik, net als de boktor, in het Wijnjeterperschar. Het zijn kleine planten met piepkleine bloemetjes, de Stijve ogentroost.

Stijve ogentroost

De onderstaande had een bezoeker, op z’n “lip” zat een rode mijt. Rustig wachtend tot er een stuifmeeljongen langs zou komen. En dan maar meeliften.

Stijve ogentroost

Hoe klein ze ook zijn, deze plantjes, mooi zijn ze wel.


Azuurwaterjuffer en Watersnuffel

Juffertjes, altijd moeilijk te determineren, zeker de vrouwtjes. Soms kan ik die alleen maar herkennen als ze een tandem vormen. Bij de mannetjes ligt het net iets eenvoudiger. Hieronder een mannetje Azuurwaterjuffer die een contrasterend bloemetje had uitgezocht.

Azuurwaterjuffer

Een juffer heeft tien achterlijfsegmenten. Hierboven zijn ze allemaal zichtbaar. Het tiende (laatste) segment bevat de achterlijfaanhangsels. De segmenten acht en negen hebben soms een afwijkende kleur. Hieronder zijn de eerste vier segmenten zichtbaar. Segment één is heel kort en is het scharnier tussen het borststuk en het achterlijf. Daarna volgt segment twee, twee keer zolang als segment één en de helft zo lang als de volgende segmenten drie tot en met zeven. Segment twee vertelt vaak heel veel over de soort. Bij de onderstaande juffer staat op het blauw een duidelijke zwarte U getekend. Die U is niet met een steeltje aan de daaronder liggende zwarte segmentrand verbonden. Dat maakt het herkennen van deze soort vrij eenvoudig. Bij zo’n losstaande U heb je bijna altijd te maken met een Azuurwaterjuffer.

Azuurwaterjuffer

De juffer hieronder ziet er bijna net zo uit als bovenstaande maar heeft niet zo’n losstaande U op segment twee.

Watersnuffel

Daarentegen heeft deze op segment twee wel een zwart vlekje dat met een zwarte steel aan de onderstaande segmentrand vast zit. Met enige fantasie kun je in dat zwart de vorm van een ANWB paddenstoel zien.

Watersnuffel

Bij zo’n zwart paddenstoeltje heb je bijna altijd te maken met een Watersnuffel. Zoals ik al schreef, dit geldt voor de mannetjes. Bij vrouwtjes ligt de herkenning een stuk moeilijker. Het rode puntje op bovenstaande juffer hoort er niet echt bij, het is een rode mijt. Hoe klein deze juffers ook zijn, ze dragen vaak wel mijten met zich mee.