Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Posts tagged “Robertskruid

Nog wat restjes

‘k Heb weer eens een wandeling door het Wijnjeterper schar gemaakt, of zoek naar de herfst. Dat viel enigszins tegen, de echte herfstkleuren zijn er nog niet. Ook niet bij de pingoruïne, waar het wateroppervlak er mooi strak bij lag, maar ook nog veel groen zichtbaar was.

pingoruïne Wijnjeterper Schar

Het onderstaande Bont zandoogje liet wel zien dat het zo ongeveer herfst is, de vlinder was behoorlijk afgevlogen en miste een behoorlijk deel van een achtervleugel. Lang zal deze het niet meer maken, denk ik.

Bont zandoogje

Het Robertskruid bloeit altijd in deze tijd van het jaar, in de herfst, in It Skar zo ongeveer op de meest schaduwrijke plaats. Daar in dat donkere bosdeel stonden ze uitgebreid te stralen en dat doet je ook niet direct aan herfst denken.

Robertskruid

Wel de onderstaande Grote stinkzwam, maar het was slechts één van de weinige soorten die er te vinden waren.

Grote stinkzwam

Een Langpootmug had een bes van een Vuilboom opgezocht, dan viel hij zelf denkelijk minder op.

Langpootmug

En er was nog een Zevenstippelig lieveheersbeestje actief. Maar zo langzamerhand hoeft de macrolens niet meer mee tijdens de wandelingen.

Zevenstippelig Lieveheersbeestje

Want de herfst zal binnenkort wel volop “uitbreken”. Nu waren het nog wat restjes van de late zomer die overbleven.


Rondom een pingo (2)

Het vervolg van de wandeling door het Wijnjeterperschar rondom de pingoruïne. In het bosdeel bloeide het Robertskruid nog volop, allemaal roze puntjes in een vrij donker gedeelte. Dat is typisch voor deze plant, hij doet het heel goed in schaduwrijke gebieden.

Robertskruid

Verderop stond een grote stinkzwam die al verlost was van z’n sporen en geen bezoek had.

Grote stinkzwam

Net iets verder lag nog een tweede. Toen ik aankwam was de hoed zwart van de vliegen. Tijdens het maken van deze foto trokken ze zich terug, behalve eentje, maar die zat half verscholen achter een op de grond gevallen blad. ’t Is jammer dat deze zwam zo ontzettend stinkt maar op zich gezien is hij het bekijken wel waard. Voor vliegen is die stank echter zeer aantrekkelijk, het is maar net waar je van houdt.

Grote stinkzwam

Op een voor hem enorm groot blad zat dit minispinnetje rustig te poseren.

spinnetje

Vlak bij de pingo zat deze zeer forse kever waarvan ik eerst geen naam kon bedenken en al aan het filosoferen was over joekelkever of zoiets. Een centimeter lang of drie was deze zeker.

Kettingschalebijter

Maar uiteindelijk kon ik toch z’n naam ontdekken, het is de Kettingschalebijter. Dat van die ketting in de naam is begrijpelijk. De tocht was nog niet voorbij, volgende keer meer.


Iets minder idyllisch plekje

‘k Heb me maar weer eens gewaagd aan een rondje Wijnjeterperschar, noordzijde. De Blauwe knoop staat in het gebied weer volop in bloei. Maar de blauwgraslanden zijn voor een groot deel ook al weer gemaaid dus het is ietwat kaal hier en daar.

Blauwe knoop

Blauwe knoop

In het “donkere” bos vindt je redelijk veel exemplaren van het Robertskruid,

Robertskruid

Robertskruid

ondanks dat daar weinig zonlicht komt doen ze het daar goed.

Robertskruid

Robertskruid

In een stuk ongemaaid blauwgrasland bloeiden veel Moeras-vergeet-mij-nietjes

Moeras-vergeet-mij-nietje

Moeras-vergeet-mij-nietje

en zo langzamerhand kwam ik bij mijn favoriete plek in It Skar, de pingoruïne. Je kunt daar heerlijk langere tijd de natuur in de gaten houden. Het lijkt allemaal een idyllisch plaatje.

pingoruïne

pingoruïne

Toch viel me iets op. Op het toegangspaadje moest ik al door kniehoog gras lopen en bij de pingo zelf is de oever een grote woestenij. Zelfs het daar staande bankje was al enigszins overwoekerd door lang gras. Even richting het water lopen is moeilijk want je moet door “kruishoog” gras waden. Niet erg bevorderlijk als je teken wilt ontlopen. Ook niet erg bezoekersvriendelijk, je kunt op z’n minst het gras op de paden toch wel wat kort houden. Als je toch de blauwgraslanden aan het maaien bent waarom dan de paden niet even “meegenomen”. Maar het geld zal wel weer krap zijn of aan de vergadertafel blijven plakken. Helaas, door dit slechter toegankelijk zijn werd dit plekje toch ietsje minder idyllisch.