Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Posts tagged “pingo

Bankzittersgeneratie ?

Het lijkt wel alsof de huidige generaties Levendbarende hagedis bankzitters aan het worden zijn. Drie week geleden (klik hier) kwam er eentje naast me zitten op een bankje in het Wijnjeterperschar aan de zuidkant van de Nije Heawei. Nu was ik weer in It Skar maar richting pingo aan de noordkant van de weg gelopen. Als ik dan via het toegangspad bij de dobbe kom loop ik altijd voorzichtig. Er wil wel eens een Reiger staan te vissen aan de oever van die dobbe. Als dat niet zo is slinger ik meestal de fototas direct maar op het daar staande bankje. Dat wilde ik ook nu gaan doen maar kon me nog net beheersen. Want ook op dit bankje zat een Levendbarende hagedis.

Levendbarende hagedis

Een prima plaats om van de zon te genieten, ik weet er alles van en kon hem geen ongelijk geven. Dus ben ik met een wijde boog om hem heen gelopen, ervoor zorgend dat mijn schaduw niet op de bank viel. Zo kon ik hem dan ook nog van de andere kant bekijken.

Levendbarende hagedis

Weer begon het spel van voorzichtig dichterbij komen. Zo dichtbij als de vorige keer, dat is me bij lange na niet weer gelukt. Wel dichtbij genoeg om zijn kop goed in beeld te krijgen. Evenals die parasieten achter zijn poot, denkelijk volgezogen teken.

Levendbarende hagedis

Toen ik te dichtbij kwam vertrok deze spoorslags. Daarna heb ik mijn fototas op het bankje gekwakt, ben gaan zitten en had niet de verwachting dat de hagedis terug zou komen. Twee keer in drie weken samen met een hagedis op de bankje, dat zou te mooi zijn geweest. Ik moet zeggen, het had niet veel gescheeld of het was wel gebeurd. Want nog eenmaal kwam de hagedis omhoog klimmen uit het omringende gras. Hij keek even over de rand van het bankje, zal wel gedacht hebben dat die grote er nog zat en dat het te gevaarlijk werd. Daarna heb ik hem niet meer terug gezien.

Levendbarende hagedis

Natuurlijk, de volle zon op zo’n droog houten bankje, dat is een goed plaatsje om op te warmen. Maar de schuwheid van deze hagedis zorgt er vaak voor dat hij nauwelijks risico neemt en zich zelden op deze manier laat zien. Misschien ontstaat er zo langzamerhand toch ook een soort van bankzittersgeneratie.


Aktieve kikkers

Nadat ik me had bezig gehouden met de naar het water trekkende padden (klik hier) werd het tijd om ook eens in de pingo zelf te kijken. Er lag behoorlijk veel kikkerdril in. Verder lag daar weer een kikker boven op.

Kikker tussen de dril

Het “wemelde” er bijna van de kikkers, ik had toevallig een hoogtijdag getroffen.

Kikker tussen de dril

Sommigen benaderden elkaar heel voorzichtig,

Kikkers

wat toch weer uitliep op een wilde achtervolging.

Kikkers

Toen heb ik me nog een poosje “vermaakt” met de vrijgezelle kikkermannen.

Kikker

Net zoals dat werkt bij sommige vogels kun je ook van deze dieren, als ze vol hormonen zitten, eenvoudig de aandacht trekken. Door de ontspanknop van de camera half in te drukken klinkt (bij mij) een scherpstel-piepje. Als je daar een beetje mee “speelt” komt er gegarandeerd zo’n vrijgezel kijken waar dat gepiep vandaan komt. De bovenstaande kwam van halverwege de dobbe. Hoe vaker het piepje klonk hoe sneller hij kwam aanzwemmen.


IJsbreker

De rijp van zaterdag deed me besluiten behalve op de Merskenheide ook nog even in het Weinterperskar te kijken. Met de bedoeling de pingo met witte bomen vast te leggen. Dat is ook gelukt, hoewel de zonkracht al weer zo hoog was dat ik tijdens de wandeling regelmatig bestoven werd door van de bomen vallend rijp.

Pingo Weinterperskar

Achteraf gezien was ik blij gegaan te zijn want het leverde een bijzondere en onverwachte ontmoeting op. Op de foto hierboven lijkt het alsof de pingo helemaal dichtgevroren was. Dat klopt bijna, aan de linkerkant was een nog slechts een klein wak zichtbaar. Eerst was daar niets te zien, maar een poosje later dobberde er “iets” in dat wak. Dat “iets” ben ik eens blijven volgen. Het bleek een Dodaars te zijn die af en toe onderdook en na een poosje weer boven kwam. Ondanks dat zijn viswater bijna helemaal dicht lag met ijs bleef hij dus zijn stekkie trouw.

Wak in ijs pingo Weinterperskar

Ik ben iets dichterbij gaan staan. Meestal kwam hij keurig in het wak weer boven, soms er ook net iets naast, onder het ijs. Daardoor functioneerde hij dan als ijsbreker.

Dodaars met ijs op de rug

Toen hij weer onderdook besloot ik nog iets dichter bij het wak te gaan staan. Toen hij weer opdook had hij een “forse” ijsschots op z’n rug.

Dodaars met ijsschots op rug

Hij vond dat ik toch te dichtbij was gekomen en trof onmiddellijk voorbereidingen om opnieuw onder te duiken.

Dodaars die wil duiken

Wat hij ook deed, het water spatte op.

Duikende Dodaars

Wat voor mij reden was om snel weer naar het bankje te lopen. Uiteindelijk was het niet mijn bedoeling hem angst aan te jagen. Van afstand kon ik hem verder volgen, hij ging door zoals in het begin, dook af en toe onder, kwam meestal in het wak weer boven bij het opduiken, soms ook net nog onder het ijs. Dit was de kleinste ijsbreker die ik ooit heb gezien.