Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Posts tagged “Ooievaar

Maart roert …

Hij zei het al die Bredero: “Het kan verkeren”. Zo was het ook met het weer in de afgelopen week. Aan het begin van de week trof ik in het veld weer Ooievaars aan, klaar met de lange reis vanuit Afrika. Ze liepen vlak langs de weg, maar wel achter een haag met struiken. Met een beetje kruipdoor – sluipdoor kon ik ze toch nog redelijk in beeld krijgen.

Ooievaar

Tja, het kan dus verkeren want een paar dagen later was alles besneeuwd en het was “glûpend kâld” (ijzig koud).

besneeuwde bomen op 31 maart

Door het warme weer in de dagen daarvoor hadden de tulpen in m’n tuin bedacht dat ze maar eens moesten gaan bloeien.

tulpen met sneeuwpetje

Nu kregen ze een allemaal een sneeuwpetje

tulp met sneeuwpetje

Maar ze kunnen er kennelijk tegen, want ook nu de sneeuw weer weg gesmolten is staan ze nog volop te bloeien. In deze kou blijven ze lang goed denk ik. Tja …., het kan verkeren, zeker met het weer in maart / april.


’t Zal mij benieuwen

Het was een tafereeltje dat ik niet zo vaak te zien krijg, twee voedselconcurrenten die elkaar niet altijd even goed kunnen uitstaan, stonden gebroederlijk / gezusterlijk naast elkaar aan een slootrand, welke sloot overigens zo goed als dicht was gegroeid. Het leek alsof ze vastgenageld stonden, behalve wat gewriemel met één van de beide poten stonden ze maar wat voor zich uit te staren.

Ooievaar en Blauwe reiger

Wetenschappelijk namen voor deze vogels zijn de Ardea Cinerea voor de Blauwe reiger en Ciconia ciconia voor de Ooievaar. Na enige tijd keek “tante” Ciconia mijn kant op. Dan verwacht je een reactie en ik had zoiets van “t zal mij benieuwen”.

Ooievaar en Blauwe reiger

Die reactie kwam en was voorspelbaar. De reiger ging er vandoor zonder ook maar één keer mijn kant te hebben opgekeken om een klein stukje verderop weer te landen.

Ooievaar en Blauwe reiger

In de steden is het wellicht anders, daar kunnen ze geen kant op, maar in het buitengebied blijft een Blauwe reiger eigenlijk nooit staan als je aandacht aan hem / haar gaat besteden. De Ooievaar loopt meestal langzaam weg, maar gaat niet op de vleugels. Hoe dan ook, deze twee stonden samen mooi op’t portret.


Veel geel

Eindelijk weer eens een week met veel zon, het werd warm. Zo warm dat ik even dacht dat de tropische wilde dieren Nederland hadden bereikt. In een weiland was een Zebra aan het grazen. Maar, deze had een halster om en zal dan ook wel een getemde Zebra zijn. Heel langzaam brengt zij me wel naar het hoofdonderwerp van deze week. In het betreffende weiland stond hier en daar een groepje Paardebloemen te bloeien.

Daarvan waren er veel, weilanden vol. In het veld werd geel bijna de hoofdkleur.

Een stel Reeën liep ook tussen de paardebloemen. Wel heel ver bij de camera vandaan.

Een Gele kwikstaart stond mooi te wezen boven op een dampaal. Op de achtergrond nog enkele gele “bollen”.

Ooievaars struinden een gemaaide strook in een veld vol Paardebloemen af

Kortom: het was een week met veel geel. Dat zal niet lang meer duren, binnenkort zal al dat geel wel zijn weggemaaid.

Overigens: Ik kan geen bijschrift meer bij een foto plaatsen, dus daar moeten we het maar even zonder doen, vervelend is dat, geweldig gedaan van WordPress, niet dus.