Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Posts tagged “Moeras-vergeet-mij-nietje

Rondom een pingo

Normaal belicht ik meestal per bericht slechts één onderwerp. Vandaag doe ik dat eens anders. In een serie van drie berichten probeer ik  de diversiteit van het Wijnjeterperschar te laten zien en dan speciaal rondom de pingoruïne die aan noordkant van het gebied half in het bos ligt. Eerst een Moeras-vergeet-mij-nietje dat nog dapper stond te bloeien in een blauwgrasveld daar in de buurt.

Moeras-vergeet-mij-nietje

Maar over het algemeen had de foto-opbrengst een meer herfstig karakter. Zoals deze Grote sponszwam, duidelijk nog in de groei en daardoor aan de kleine kant.

Grote sponszwam

Toch heb ik hem maar gefotografeerd omdat deze soort vaak wordt meegenomen door paddenstoeleters. Wat waarschijnlijk ook de reden is dat je hem niet zo vaak ziet.

Grote sponszwam

Hieronder nog een detail van deze sponszwam.

Grote sponszwam

Er was warempel ook nog een juffertje actief. De groene vlek op de zijkant van het borststuk heeft onderaan de vorm van een doorntje dat naar voren steek. Dan moet het wel een Houtpantserjuffer zijn.

Houtpantserjuffer

Het juffertje vloog af en toe weg, maar landde vervolgens weer snel. Waarschijnlijk was de energie enigszins opgebruikt.

Houtpantserjuffer

Vandaag eindig ik bij de pingo “himself”. Toch jammer dat men het gras daar niet meer maait. In het lange gras voel ik mij niet veilig, overal kunnen teken zitten.

pingoruïne Wijnjeterperschar

Daardoor bleef het bij een blik op de dobbe en een kleine rustpauze op het bankje. De komende week het vervolg van deze wandeling.


Iets minder idyllisch plekje

‘k Heb me maar weer eens gewaagd aan een rondje Wijnjeterperschar, noordzijde. De Blauwe knoop staat in het gebied weer volop in bloei. Maar de blauwgraslanden zijn voor een groot deel ook al weer gemaaid dus het is ietwat kaal hier en daar.

Blauwe knoop

Blauwe knoop

In het “donkere” bos vindt je redelijk veel exemplaren van het Robertskruid,

Robertskruid

Robertskruid

ondanks dat daar weinig zonlicht komt doen ze het daar goed.

Robertskruid

Robertskruid

In een stuk ongemaaid blauwgrasland bloeiden veel Moeras-vergeet-mij-nietjes

Moeras-vergeet-mij-nietje

Moeras-vergeet-mij-nietje

en zo langzamerhand kwam ik bij mijn favoriete plek in It Skar, de pingoruïne. Je kunt daar heerlijk langere tijd de natuur in de gaten houden. Het lijkt allemaal een idyllisch plaatje.

pingoruïne

pingoruïne

Toch viel me iets op. Op het toegangspaadje moest ik al door kniehoog gras lopen en bij de pingo zelf is de oever een grote woestenij. Zelfs het daar staande bankje was al enigszins overwoekerd door lang gras. Even richting het water lopen is moeilijk want je moet door “kruishoog” gras waden. Niet erg bevorderlijk als je teken wilt ontlopen. Ook niet erg bezoekersvriendelijk, je kunt op z’n minst het gras op de paden toch wel wat kort houden. Als je toch de blauwgraslanden aan het maaien bent waarom dan de paden niet even “meegenomen”. Maar het geld zal wel weer krap zijn of aan de vergadertafel blijven plakken. Helaas, door dit slechter toegankelijk zijn werd dit plekje toch ietsje minder idyllisch.


Jonge Meerkoeten

Meerkoeten hebben vaak meer dan één nest per jaar. Het is dan ook niet vreemd dat ik half juli een aantal van deze kuikens voor de lens kreeg. Nog erg jong, pas uit het ei geslopen.

Meerkoet met kuikens

Meerkoet met kuikens

De oudervogels voeren voortdurend maar komen bijna nooit naar de kuikens toe, die moeten maar volgen. Je ziet de kuikens dan ook voortdurend achter de ouders aan zwemmen, meestal met de kop vragend omhoog.

Meerkoet met kuiken

Meerkoet met kuiken

De ouders trekken ergens voer uit het water en laten het vlak voor de kuikens vallen. Die moeten het dan zelf maar zien op te peuzelen.

Meerkoet met kuiken

Meerkoet met kuiken

Ze beginnen met felle kleuren, die kuikens.

jonge Meerkoet

jonge Meerkoet

Een schutkleur hebben ze eerst toch niet nodig want ze zijn nooit alleen. De ouders kunnen ze echter niet tegen aanvallen van onder (snoeken) e.d. beschermen.

Meerkoet met kuiken

Meerkoet met kuiken

Het blijven wonderlijk gekleurde kuikens. Lang houden ze die rode kleur niet, al gauw verandert het in grijs en grijzig. Dan zwemmen ze meestal ook meer uit de buurt van de ouders.

jonge Meerkoet

jonge Meerkoet

Eentje zwom tussen de blauwe Moeras-vergeet-mij-nietjes, veel rood met blauw op de achtergrond.