Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Posts tagged “Levendbarende hagedis

Bloeiende Merskenheide

Op de een of andere manier wil het maar niet lukken de laatste weken om een wandeling over de Merskenheide te maken terwijl de zon volop schijnt, de luchten blauw zijn met hier en daar een witte wolk. En dat terwijl de heide momenteel in volle bloei staat. Dus kwam ik ook nu weer niet veel verder dan een foto van de paarse heide onder een bewolkte hemel.

Bloeiende Merskenheide

Er zijn echter ook nog wel andere manieren om de mooie kleuren van die heide te laten zien. Van dichtbij bekeken is elk heidebloempje op zich alleen al een schoonheid.

bloeiende heide

Een Hooibeestje “verdronk” ook bijna in het paars.

Hooibeestje op bloeiende heide

Een Klein geaderd witje was al net zo druk.

Klein geaderd witje op bloeiende heide

Toen was het even gedaan met mijn aandacht voor de paarse hei. Niet te ver weg zat een Levendbarende hagedis. Tussen twee takjes door hield hij me in de gaten.

Levendbarende hagedis

Toen ook maar één keer het “klik” van de camera had geklonken was hij weg en kon ik verder met mijn wandeling over de paarse heide. Daarover een volgende keer meer.


(On)gebruikelijke “ontmoetingen”

Het is augustus, de heide kan bloeien, het werd tijd dat eens te bekijken op de Merskenheide. Inderdaad, de heide bloeide, zij het nog niet voluit. Wel is goed zichtbaar dat het deel dat een paar jaar geleden geplagd is nu zo langzamerhand ook weer paars aan het kleuren is. Er zijn nog genoeg open plekken en het pijpenstrootje groeit net even harder, maar het is zeker dat de heide ook in dat gebied terug is.

bloeiende Merskenheide

Op een struikje in de hier en daar paarse heide zat weer een mannetje Roodborsttapuit op de uitkijk. Een gebruikelijk beeld, je ziet ze daar vaak. ’t Is alleen wel ver bij het wandelpad vandaan.

Roodborsttapuit

Minder gebruikelijk was dat ik tijdens de wandeling steeds meer jeuk aan mijn linker wenkbrauw kreeg. Ik had er al eens stevig over heen gewreven, wiet weet, misschien liep er een teek rond, ’t hielp alleen niet zoveel. Dus de bril maar eens af gezet. Jawel hoor, daar kroop een rupsje over heen, die waarschijnlijk zo af en toe eens overstak naar de wenkbrauw. Voordat hij ging vliegen heb ik hem eerst maar eens op de foto gezet. Een ongebruikelijke ontmoeting.

rupsje op bril

Net zo ongebruikelijk was de ontmoeting met een Levendbarende hagedis die vlak lang het wandelpad in het hoge gras hing. Je weet dat ze er zijn, je weet ook dat je deze schuwe jongens niet vaak zult zien. Ik kon nog net een foto maken. Helaas zat de hagedis min of meer half verscholen achter de grassprieten. Toen ik een betere plaats wilde zoeken (heel voorzichtig) was de kleinste beweging al voldoende om hem helemaal tussen de sprieten te zien verdwijnen.

Levendbarende hagedis

De meest ongebruikelijk “ontmoeting” kwam in het bosdeel. Het was 2 augustus 2011 en er stonden al een paar Vliegenzwammen langs het pad.

Vliegenzwam op 2 augustus 2011

Na die natte julimaand mag je vroeg paddenstoelen verwachten, maar een Vliegenzwam op 2 augustus, dat herinner ik me niet. Het is me nog veel te vroeg voor paddenstoelen; deze kan ik echter niet onvermeld laten. Verder moet ik zeker nog een paar keer terug want pas in de komende weken zal de heide volop bloeien.


Eerste Hagedis

Afgelopen week kon ik op een avond nog even op pad, met dank aan de zomertijd. De zon zorgde voor een gelige gloed over het landschap van het Weinterperskar. Veel onderwerpen verwachtte ik niet, maar je kon nooit weten. Nadat ik  geprobeerd had hier en daar een vogel vast te leggen liep ik terug naar de parkeerplaats. Langs het pad stond een dikke eik met “iets” erop, nauwelijks opvallend. Het was min of meer toevallig dat mijn oog erop viel.

Levendbarende hagedis

Een Levendbarende hagedis, z’n oude naam is Kleine Hagedis. Dit zijn schuwe jongens. Heel voorzichtig ben ik dan ook naar hem toe geschuifeld wat een serie opleverde waarbij deze hagedis steeds duidelijker in beeld kwam.

Levendbarende hagedis

Ergens tussen de 15 en 20 centimeter lang, waarvan de staart de helft voor z’n rekening neemt.

Levendbarende hagedis

‘k Ben waarschijnlijk voorzichtig genoeg geweest, langzaam steeds dichterbij komend. Hij bleef hangen.

Levendbarende hagedis

De foto hierboven was het einde, dichterbij komen leek me niet meer nodig, ik kon z’n “schubben” bijna tellen. Waarna ik van grotere afstand nog geprobeerd heb hem van de zijkant vast te leggen. Dat moest tussen takken door. Lang heb ik dat dan ook niet geprobeerd.

Levendbarende hagedis

Het was mijn eerste ontmoeting in dit seizoen met deze soort. En dan ook nog eens dichtbij kunnen komen. Het kan heel lang duren voordat dit nog eens lukt. Fluitend ben ik naar huis gegaan, de hagedis lekker in de zon aan de stam hangend achterlatend.