Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Posts tagged “Lepelaar

Jandurkspolder met …

De Jandurkspolder onder Oudega / Earnewâld, ik zou bijna willen zeggen “wie kent hem niet”. Het meest bekend is deze polder, met zeer ondiep water, als één van de plaatsen waar al heel gauw, na een paar stevige nachtvorsten, kan worden geschaatst. Het is zelf zo dat men de steunenberen waarop dan planken worden gelegd om de diepere sloot over te steken gewoon laat staan in de sloot, de hele zomer door.

Jandurkspolder

Ik wilde weer eens kijken wat daar in die polder rond scharrelde, maar zowel aan de noord- (foto hieronder) als aan de zuidkant (foto hierboven) van de weg was het stil, behalve hier en daar een eend, het leek alsof de polder was uitgestorven.

Jandurkspolder

Natuurlijk, er scharrelt altijd klein grut rond, muizen en zo en een roofvogel was daarnaar op zoek. Denkelijk is dit een Bruine kiekendief, maar de vogel liet zich alleen in tegenlicht zien. dus dat weet ik niet zeker.

Bruine kiekendief?

Qua fotografie leek het bij enkele opnames van het landschap te zullen blijven. Totdat er, zoals te zien is op de foto hieronder, een wit stipje achter de begroeiing vandaan kwam. Op de foto hieronder net zichtbaar aan de voorkant van het water aan de rechterkant.

Jandurkspolder

Dus toch, er was meer te zien dan een enkele eend. Een Lepelaar was daar aan het pootjebaden om z’n kostje bijeen te scharrelen.

Lepelaar

Zo af en toe had de vogel flink de gang erin en spatte het water op.

Lepelaar

Op zich zijn de landschappen met de witte wolken aan een blauwe hemel mij mooi genoeg, maar de Lepelaar was op die dag net het toefje slagroom op de taart.

Advertenties

Vers kijkscherm

De Twijzeler mieden, misschien beter gezegd project De Mieden, is een natuurlandschap bij Twijzel, Kootstertille, Buitenpost dat in de afgelopen jaren steeds verder is ontwikkeld. Af en toe kijk ik daar. Het is hetzelfde gebied waar zo’n 200 jaar geleden mijn eigen voorouders in de grond geploeterd hebben. Ze hadden slechts een huisje en een stuk “vergraven” land in hun bezit. Dat stuk land kun je nog steeds aanwijzen, het huisje is al lang verdwenen. Ze zouden wel raar opkijken bij het terugzien van het land dat ze zo moeizaam hebben bewerkt en ontgonnen, het land dat nu weer woeste natuur is. Ten gerieve van het publiek is kortgeleden een kijkscherm bij een waterplas geplaatst.

kijkscherm Twijzeler mieden

kijkscherm Twijzeler mieden

Geen echte kijkhut, zitten is er niet bij. Zelf ben ik niet zo’n echte liefhebber van “statische” kijkhutten, je zit in het halfduister maar wat te wachten op wat er kan komen.

kijkscherm Twijzeler mieden

kijkscherm Twijzeler mieden

Bij zo’n kijkscherm is het anders, de bezoekjes zijn vaak ook veel korter. Dit kijkscherm had veel kijkopeningen op verschillende hoogtes. In het gebied zag ik in het verleden af en toe een Lepelaar rond scharrelen. Dat maakt het wel aantrekkelijk om af en toe even te kijken.

kijkscherm Twijzeler mieden

kijkscherm Twijzeler mieden

De vraag is natuurlijk of er deze keer ook iets te zien was. In elk geval wel onderstaande kiekendief, hij / zij zweefde over het landschap.

kiekendief

kiekendief

Wel wat op afstand, de foto’s zijn er daardoor niet duidelijker op geworden. Welke soort kiekendief het is durf ik niet helemaal zeker te zeggen, waarschijnlijk een vrouwelijke Blauwe kiekendief, die (jawel !) bruin is.

kiekendief

kiekendief

Door de kijkgaten was ook wel het één en ander te zien. Bijvoorbeeld een Kuifeend die redelijk dichtbij het kijkscherm zwom.

Kuifeend

Kuifeend

En zo af en toe onder water verdween.

Kuifeend

Kuifeend

Van een Fuut kreeg ik ook nog een mooi showtje, daarover een volgende keer meer.


Jan Durkspolder

Vandaag ben ik nog niet de natuur in geweest, het is te warm voor een lange wandeling. Misschien straks nog wel even in de avondkoelte. Daarom een verslag van een bezoekje aan de Jan Durkspolder van anderhalve week geleden. Want ik vond het tijd worden om weer eens een Lepelaar op de foto te zetten. Het kan nu nog, over niet al te lange tijd gaan ze al weer naar het zuiden. Ze waren er inderdaad, zij het mijlenver weg. Te ver weg voor een goede foto.

Lepelaars

Daarom haal ik hier een foto uit het archief van een Lepelaar die een aantal jaren geleden op dezelfde plaats vlak voor de kijkhut in het water rond banjerde. ’t Is een mooie vogel.

Lepelaar

Na enige tijd kreeg ik in de kijkhut gezelschap van een man, die op zoek was naar zijn geiten, een stuk of dertig, die ergens in het gebied rond moesten lopen. Ik had ze niet gezien, maar kon hem nog wel wijzen op een Reegeit die aan de westkant van het water in het hoge gras aan het grazen was. ’t Was niet wat hij bedoelde.

Ree in de Jan Durkspolder

Verder was het er erg rustig, langer dan een kwartiertje heb ik het er ook niet uitgehouden. Toen ik bij de auto terug kwam liet een vogel op een hek even zien wie de eigenaar en beheerder van dat gebied is, namelijk It Fryske Gea (Het Friese Landschap).

Gekraagde roodstaart

Het is een Gekraagde roodstaart.

Gekraagde roodstaart

Een soort die je niet zo vaak voor de lens krijgt, dus daar was ik best wel blij mee.