Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Posts tagged “Lauwersmeer

Voor m’n voeten

Dit is een vervolg op het vorige blog waarin ik aan de oostkant van het Lauwersmeer, de Groninger kant, enkele foto’s maakte. Daarna besloot ik de Friese kant op te zoeken en bij Ezumakeeg te kijken. Al vanaf de weg kon je zien dat bij de vogelkijkhut helemaal niets te beleven was.

vogelkijkhut Ezumakeeg

Dus waagde ik nog een poging bij het uitkijkpunt Ezumakeeg-Noord. Daar staat geen kijkhut, maar je hebt vanaf een tweetal zitbanken een riant uitzicht over het Lauwersmeer. Toen ik arriveerde en uit de auto stapte kwamen er net twee mannen en een vrouw teruglopen van dat uitzichtpunt. In kort gesprekje kreeg ik te horen dat ook daar geen vogel te zien was. Toevallig zei ik toen: “Maar ze kunnen zomaar voor je voeten vallen”, min of meer doelend op de altijd rondvliegende ganzen. Gelet op het gesprek had ik weinig te verwachten en besloot de telelens niet mee te nemen maar met een standaardlens op de camera slechts een overzichtsfoto te maken.

uitkijkpunt Ezumakeeg-Noord

Terwijl ik de bovenstaande foto maakte kreeg ik in een ooghoek mee dat er een vogeltje achter me langs vloog. Een Roodborst was geland op een paal vlak achter me. De vogel zat zo dichtbij dat ik met een telelens niets had gekund. Dus maar gauw een foto maken met de standaardlens van heel dichtbij.

Roodborst

De Roodborst begon belangstelling te krijgen voor iets op de grond voor m’n voeten.

Roodborst

En plotseling sprong de vogel van de paal en landde in de buurt van m’n voeten

Roodborst

Ook toen ik knielde bleef de Roodborst rustig staan, ja kwam zelfs nog iets dichterbij, zodat ik met die standaardlens een foto van de vogel van bovenaf kon maken. Doordat hij zo dichtbij was heb je dan wel een probleem met de scherptediepte.

Roodborst

Roodborsten zijn in het algemeen goed benaderbaar, maar van zo dichtbij heb ik ze nog nooit kunnen fotograferen. Tja, vogels kunnen dan toch zomaar voor je voeten vallen.


Om de noord

Omdat het momenteel erg stil is in de velden voor wat betreft vogels, behalve ganzen dan, leek het me goed weer eens een eendenrondje te maken en de waterkant op te zoeken. In eerste instantie dacht ik daarbij aan de vogelkijkhut in de buurt van Gaarkeuken. Met mijn apparatuur heb ik dan veel licht nodig want de vogels zijn daar meestal slechts van grote afstand te fotograferen. Vroeger was dat beter, maar doordat met het riet niet kort houdt zijn de vogels in de dichtstbijzijnde oeverranden niet meer goed in beeld te krijgen. Het was zonnig toen ik van huis vertrok. Maar al rijdend werd het steeds grijzer buiten. Aangekomen bij de betreffende kijkhut bleek het een vergeefse reis te zijn geworden. Men had één van de beide wilgenwallen die je onzichtbaar moeten maken als je naar de kijkhut loopt volledig tot de grond toe gesnoeid en het toegangspad lag van voor bij de weg tot achter aan de kijkhut bezaaid met wilgentenen. Onbereikbaar dus.

kijkhut Gaarkeuken

Maar ja …, ik was toch al om de noord aan het gaan en ben doorgereden naar het Lauwersmeergebied. Daar ben ik al langere tijd niet meer geweest. Eerst kwamen de landschapslijnen aan de oostkant van het gebied in beeld, gevormd door een soort van slenken.

Lauwersmeergebied

Het water stond hoog, waarschijnlijk te hoog om er runderen en paarden te laten weiden. Het was er maar stil. Alleen helemaal in de verte scharrelden een aantal Knobbelzwanen rond.

Lauwersmeergebied

Nieuw voor mij was een uitkijktoren waarvan de de zijpanelen van de toegangstrap in Cortenstaal waren uitgevoerd met daarin uitgesneden de letters Nationaal Park Lauwersmeer. Officieel heet dit een hemelplatform, er staan twee van deze soort in het gebied. Je kunt ze ook gebruiken om ’s nachts naar de sterrenhemel te kijken, want het Lauwersmeergebied is één van de meest donkere gebieden in Nederland.

uitkijktoren Lauwersmeergebied

Die toren moest beklommen worden natuurlijk en van boven heb je rondom een goed overzicht over het gebied. Op de foto hieronder staat linksonder in beeld een soort van kunstwerk. Dat ben ik maar eens beter gaan bekijken.

uitzicht vanaf uitkijktoren Lauwersmeergebied

Het betreft een uitgesneden vliegbeeld van een Zeerarend, ofwel een “vliegende deur”, opnieuw in Cortenstaal uitgevoerd. Eén van de eigenschappen van dergelijk staal is dat het een corrosiewerende roestlaag vormt 🙂 en daardoor niet geschilderd behoeft te worden. Maar meestal betekent het gebruik van dit soort staal ook dat er geen onderhoud meer wordt gepleegd. Je houdt er van of je vindt het maar niks, al dat roest. Hieronder een compilatie van de elementen die aan of in dit kunstwerk zijn aangebracht. Bijvoorbeeld aan beide zijden een informatieplaat over de Zeearend met een uitnodiging om met deze vogel op de foto te gaan. Verder is uitgesneden het overbekende “er gaat niets boven Groningen”. “…. niets boven de Ommelanden” was ook wel passend geweest denk ik.

compilatie “zeearend” Lauwersmeergebied

Een vliegende Zeearend heb ik niet gezien, zelfs geen dobberende eenden. Behalve eentje, de onderstaande, slechts eentje op dat grote water.

Brilduiker (m)

Een woerd Brilduiker, Rinkelein in het Frysk, het Ommelandse woord voor deze soort ken ik niet. Op zich een mooi gekleurde duikeend. Het was echt jammer dat het zo grijs was, want in de zon lijkt deze soort veel mooier, met een groenige of blauwe glans over de veren. Bovendien was hij ver, ver weg. Zo eindigt deze reis door de Ommelanden, helaas met teveel grijs in de lucht. Ik was toch om de noord en ben doorgereden naar de Friese kant van het Lauwersmeer. Daar stond me een verrassing te wachten, daarover een volgende keer meer.