Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Posts tagged “Knobbelzwaan

Sloten vol sneeuw

Vanaf vorige zaterdag ging het “los” met de sneeuw. Hier bij mij in de buurt niet eens zo heel veel. Maar de storm blies alles in dikke sneeuwduinen. Met behulp van de buren heb ik de oprit, die in de windschaduw lag, vrij gekregen. Ik heb gewacht totdat de wegen goed schoon waren voordat ik pad ging, want een mooi winterplaatje is wel wat waard, maar om nu de sloot in te glijden wat hier regelmatig gebeurde, daaraan had ik geen zin. Ook na enige dagen kon je nog het effect van de sneeuw zien. Als je vanuit een redelijk laag standpunt keek leek het op een grote witte wereld.

Sneeuwlandschap

Maar in feite lag er in de graslanden nog maar weinig sneeuw, het meeste was in de sloten gewaaid of beter gezegd gestormd. Op de onderstaande foto kun je dat goed zien, min of meer groen gras, stuifsporen van de sneeuw, een vol gewaaide sloot aan de kant van de windschaduw, ijs in de sloot en een kale slootkant zonder sneeuw aan die kant waar de wind op stond.

sloot vol sneeuw

Persoonlijk vind ik zo’n vol gewaaide slootkant wel interessant door de mooie vormen die er kunnen ontstaan. Hieronder kun je ook de sporen van denkelijk een Haas zien die even heeft gekeken of er water in de sloot aanwezig was. Zo te zien is hij de sloot in gegleden.

sloot vol sneeuw met sporen

Voor vogels is die sneeuw een probleem, maar zolang deze Knobbelzwaan nog makkelijk bij het gras kan komen valt het nog wel mee. Deze heeft kennelijk een poos in een sloot met veel ijzeroer gedoken en keek een beetje verstoord achterom. Ik heb hem maar met rust gelaten, hij heeft het al moeilijk genoeg met die vrieskou.

Knobbelzwaan in de sneeuw

Die sneeuwranden in de sloot leveren soms een mooi fotografisch beeld op, bijna een woest “berglandschap”.

sneeuwrand in sloot

Het kon niet anders, ik heb bewust de drukte niet opgezocht maar wilde toch nog de eenzame schaatser vinden.

de eenzame schaatser

Dat is gelukt. Maar op eerlijk te zijn, bij de kachel is het momenteel ook goed toeven.


De Skiertsjilling (vervolg)

Op 19 januari van dit jaar 2019 publiceerde ik foto’s van mijn eerste bezoekje aan de nieuwe kijkhut in de Twijzeler mieden, onder deze link: De skiertsjilling. Dat was in het wintertje van begin 2019. De planken van het vlonderpad kraakten vervaarlijk en er stond nog geen zitbank in de kijkhut. Daarna ben ik er nog een aantal keren geweest en de situatie is veranderd. Er staat nu wel een zitbank(je) voor hooguit drie personen in de hut. Na de winter kraakte het hout ook niet meer. Ook is er intussen een beginnetje gemaakt met de aanleg van een parkeerplek voor auto’s, of, en dat is ook mogelijk, de kruising ter plaatse wordt aangepast. Dat is me niet helemaal duidelijk. In de loop van het voorjaar was het water voor de kijkhut aanmerkelijk gezakt.

uitzicht Skiertsjilling

Op de rand van droog en nat was een Tureluur aan het  pootjebaden.

Tureluur

In het riet hing een Kleine Karekiet en hij zong het hoogste lied, voornamelijk zijn naam krrr…..krrr…..kiet kiet. Op dat moment kon dat nog, het riet was nog niet zo hoog gegroeid en ik kon nog over de toppen heen kijken. Intussen staat dat riet zo hoog dat er geen beginnen meer aan is als zo’n vogeltje diep in het riet verscholen aan het roepen is.

Kleine karekiet

Bij een volgend bezoek, in de zomer, stond het gebied droog. Een Kievit was klagelijk aan het roepen, er zullen dus wel jonge Kieviten in de buurt zijn geweest, maar ik heb ze niet gezien.

Kievit

Wel scharrelde er een juveniele Witte Kwikstaart vlak voor de kijkhut rond.

Witte kwikstaart juveniel

In de herfst was het waterpeil weer gestegen en voor het eerst lieten zich daar toen een aantal exemplaren Wintertaling zien. Wel op grote afstand, helemaal aan de achterkant van het water. Toen ik kwam aanlopen dobberden ze dichterbij. Maar dan bleek opnieuw dat het laatste stuk van het looppad eigenlijk van schermen moet worden voorzien. Zodra je vlak bij de hut bent en niet meer tussen het riet loopt wordt je zichtbaar vanaf het water en dan vliegen bijna alle vogels weg.

uitzicht Skiertsjilling

Mijn laatste bezoekje was in de afgelopen week. Het houten vlonderpad was door groene aanslag hier en daar gevaarlijk glad. Het water staat nu weer net zo hoog als in januari. Vlak voor de kijkhut dobberden twee Knobbelzwanen. Dat zijn zo ongeveer de enige vogels die niet vertrekken als je aan komt lopen.

Knobbelzwaan

Nog steeds zat er een grote groep Wintertalingen. In de grijzigheid van afgelopen week waren ze op zo’n grote afstand niet te fotograferen, daarom heb ik een foto uit 2006 uit het archief getrokken om te laten zien hoe mooi deze eendjes zijn.

Wintertaling – woerd

Kortom: er is in een jaar tijd zeker het een en ander verbeterd aan de kijkhut de Skiertsjilling. Tegelijkertijd is het jammer dat er nu lege bierflesjes in het water rondom de hut drijven en van binnen is de hut vervuild met lege bierflesjes en plastic verpakkingsmateriaal van voorbehoedmiddelen. Op het een of andere moment komt dat plastic toch weer in het milieu terecht. Jammer, de jeugd, die een schonere toekomst zou moeten krijgen en waarvoor wij allemaal ons best doen, zou beter moeten weten. Drank en afval in en om de kijkhut …. Of de “Skiertsjilling” dan ook een lang leven beschoren is ….., de tijd zal het leren.


Majestueus

Tja …, als er een belangrijke doorgaande weg hier in de buurt is afgesloten, dan zoek je wel eens een alternatieve route, wat je dan brengt op een plaats waar je normaal gesproken niet vaak komt. Die route bracht me op de Tsjerkebuorren langs de Koarte Wyk in Drachtstercompagnie, hier meestal “de Kompenije” genoemd. In een intussen gemaaid maïsveld stond een kunstwerk gemaakt van wilgentenen. Het betrof “Majestueus”een creatie van tientallen “Kompenijsters” inwoners van Drachtstercompagnie dus. Reden om even stil te staan. Helaas was de achtergrond voor het maken van een foto eigenlijk te rommelig om het kunstwerk helemaal tot z’n recht te laten komen, maar het is niet anders.

vliegende zwanen in wilgentenen

Een informatiebord verhaalt de betekenis. Het betreft hier twee vliegende zwanen. Op een tweede informatie bord staat een gedicht van Wieke de Boer, zeer waarschijnlijk ook een Kompenijster, maar denkelijk ken ik haar niet, met een ode aan de zwaan in it Frysk en met Nederlandse vertaling, waaronder het feit dat zo’n paar in principe een leven lang bij elkaar blijft. Het betreft een project in het kader van WOODLandart. Hieronder slechts een deel van het gedicht, de liefhebbers moeten zelf maar even gaan kijken.

informatieborden vliegende zwanen

En dat het majestueus kan zijn, zo’n vliegend zwanenpaar, dat laat ook onderstaande foto wel zien.

vliegende Knobbelzwanen

Je kunt ze bijna horen vliegen.