Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Posts tagged “kijkhut

De Skiertsjilling (vervolg)

Op 19 januari van dit jaar 2019 publiceerde ik foto’s van mijn eerste bezoekje aan de nieuwe kijkhut in de Twijzeler mieden, onder deze link: De skiertsjilling. Dat was in het wintertje van begin 2019. De planken van het vlonderpad kraakten vervaarlijk en er stond nog geen zitbank in de kijkhut. Daarna ben ik er nog een aantal keren geweest en de situatie is veranderd. Er staat nu wel een zitbank(je) voor hooguit drie personen in de hut. Na de winter kraakte het hout ook niet meer. Ook is er intussen een beginnetje gemaakt met de aanleg van een parkeerplek voor auto’s, of, en dat is ook mogelijk, de kruising ter plaatse wordt aangepast. Dat is me niet helemaal duidelijk. In de loop van het voorjaar was het water voor de kijkhut aanmerkelijk gezakt.

uitzicht Skiertsjilling

Op de rand van droog en nat was een Tureluur aan het  pootjebaden.

Tureluur

In het riet hing een Kleine Karekiet en hij zong het hoogste lied, voornamelijk zijn naam krrr…..krrr…..kiet kiet. Op dat moment kon dat nog, het riet was nog niet zo hoog gegroeid en ik kon nog over de toppen heen kijken. Intussen staat dat riet zo hoog dat er geen beginnen meer aan is als zo’n vogeltje diep in het riet verscholen aan het roepen is.

Kleine karekiet

Bij een volgend bezoek, in de zomer, stond het gebied droog. Een Kievit was klagelijk aan het roepen, er zullen dus wel jonge Kieviten in de buurt zijn geweest, maar ik heb ze niet gezien.

Kievit

Wel scharrelde er een juveniele Witte Kwikstaart vlak voor de kijkhut rond.

Witte kwikstaart juveniel

In de herfst was het waterpeil weer gestegen en voor het eerst lieten zich daar toen een aantal exemplaren Wintertaling zien. Wel op grote afstand, helemaal aan de achterkant van het water. Toen ik kwam aanlopen dobberden ze dichterbij. Maar dan bleek opnieuw dat het laatste stuk van het looppad eigenlijk van schermen moet worden voorzien. Zodra je vlak bij de hut bent en niet meer tussen het riet loopt wordt je zichtbaar vanaf het water en dan vliegen bijna alle vogels weg.

uitzicht Skiertsjilling

Mijn laatste bezoekje was in de afgelopen week. Het houten vlonderpad was door groene aanslag hier en daar gevaarlijk glad. Het water staat nu weer net zo hoog als in januari. Vlak voor de kijkhut dobberden twee Knobbelzwanen. Dat zijn zo ongeveer de enige vogels die niet vertrekken als je aan komt lopen.

Knobbelzwaan

Nog steeds zat er een grote groep Wintertalingen. In de grijzigheid van afgelopen week waren ze op zo’n grote afstand niet te fotograferen, daarom heb ik een foto uit 2006 uit het archief getrokken om te laten zien hoe mooi deze eendjes zijn.

Wintertaling – woerd

Kortom: er is in een jaar tijd zeker het een en ander verbeterd aan de kijkhut de Skiertsjilling. Tegelijkertijd is het jammer dat er nu lege bierflesjes in het water rondom de hut drijven en van binnen is de hut vervuild met lege bierflesjes en plastic verpakkingsmateriaal van voorbehoedmiddelen. Op het een of andere moment komt dat plastic toch weer in het milieu terecht. Jammer, de jeugd, die een schonere toekomst zou moeten krijgen en waarvoor wij allemaal ons best doen, zou beter moeten weten. Drank en afval in en om de kijkhut …. Of de “Skiertsjilling” dan ook een lang leven beschoren is ….., de tijd zal het leren.

Advertentie

Rondje veldzicht

’t Zou vanmiddag zonnig worden na veel grijs in de afgelopen weken. Ik ben er een uurtje op uit getrokken met het idee dat wel ergens een Buizerd of zo te fotograferen zou zijn. Maar het liep anders. In het veld was weinig te zien. Wat me opviel was dat een paar Blauwe reigers omzichtig en aandachtig nog buiten lopend vee volgden. Misschien hadden ze het idee dat de koeien wel ergens een muisje uit z’n hol zouden blazen. Op de foto staan slechts twee, maar in het veld met ongeveer tien koeien liepen er  een stuk of acht.

Reigers op wacht

Reigers op wacht

In arren moede heb ik maar een bezoek gebracht aan een tot kijkhut omgebouwde ex-bunker, waarschijnlijk nog uit het BB-tijdperk. Aan de troep op de grond te zien is het daar een ideale plek om een filter- of sticky – sigaret te roken. Maar goed, ik kwam niet voor de troep maar voor het uitzicht. Het is een kijkhut waar regelmatig allerlei eenden bivakkeren. Talingen en Krakeenden laten zich er ’s winters regelmatig zien.

kijkhut

kijkhut

En vaak grote hoeveelheden Smienten, hieronder een mannetje en een vrouwtje. Ook nu waren ze er weer, in redelijke hoeveelheid.

Smient (m+v)

Smient (m+v)

Ze krijgen tegenwoordig de schuld van de gevaarlijke vogelgriep, die Smienten. Ze mengen zich vaak met andere eenden, dus het is de vraag wie nu wie aansteekt. In de kijkhut komen deze vogels niet, dus ik heb ook niet in hun poep getrapt. Wel kwam ik met zo’n zakje waar sticky-vulling in zit aan m’n schoen geplakt bij de auto. Analoog met het pluimvee worden ook die plantages af en toe geruimd. We zullen er aan moeten wennen waarschijnlijk.

Smient (m)

Smient (m)

De hele middag zon, zeiden ze. Niet dus, het betrok al heel gauw. In opnieuw de grijsheid kreeg ik op de terugreis toch nog een roofvogel voor de lens. Een Torenvalk. Hij zag me niet staan, was bezig met groot onderhoud. Zo op ’n tak staand leek het net alsof hij windvaantje speelde.

Torenvalk

Torenvalk

En als je het toch over poep hebt:

Torenvalk

Torenvalk

deze kon er ook wat van. Maar een blik keurde hij me nog steeds niet waardig. Dus op naar huis, richting een bakkie leut.


Veel water

Na een regenachtige, bijzonder natte, week scheen vandaag gelukkig de zon weer eens. Water is er intussen genoeg gevallen. Dat was goed zichtbaar bij de Jan Durkspolder onder Oudega. Een paar maand geleden was het er nog erg droog en waren een stel paarden voor de kijkhut hun krachten aan het verkennen, klik hier. Nu was dat totaal niet meer mogelijk, de kijkhut was aan alle kanten omringd door water.

Jan Durkspolder

Jan Durkspolder

De polder aan de zuidkant van de weg stond aan de “nok” toe vol met water.

Jan Durkspolder

Jan Durkspolder

De steunberen voor een eventuele kluunbrug over de sloot liggen er nog van een jaar geleden. Als het gaat vriezen kunnen ze er zo weer een paar planken overheen leggen.

Jan Durkspolder

Jan Durkspolder

Ook aan de noordkant van de weg staat het land volledig onder water. Ja …. er is eerst wel weer genoeg water gevallen.

Jan Durkspolder

Jan Durkspolder

Om toch nog een beetje in kerstsfeer te blijven heb ik nog een aantal natuurlijke “lichtjes” vastgelegd.

schittering

schittering

En voor het kleurcontrast als laatste een foto van een rietpluim tegen de ondergaande zon.

riet bij ondergaande zon

riet bij ondergaande zon

Als de zon schijnt dan lengen de dagen erg snel. De werkelijkheid is nog even anders, meestal is het gauw donker door al die regenwolken. Maar als de winter invalt dan staat er genoeg water in de JD-polder om er weer wat moois van te maken.