Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Posts tagged “Graspieper

Herfstig allegaartje

Vanuit mijn eigen huis bekeken lijkt het momenteel helemaal niet op herfst. De eiken staan nog volop in het groene blad en slechts hier en daar is een klein plukje geel zichtbaar. Over het algemeen verschijnen de herfstkleuren dit jaar later dan normaal, lijkt me. Om toch herfstkleuren te kunnen zien moet ik er dus op uit. Zomaar in het wild wat rondrijden dat is een beetje teveel gevraagd en dus heb ik een fototochtje gecombineerd met een bezoekje aan een locatie die voor een andere hobby van belang is. Onderweg kwam ik toch noch wel het een en ander tegen dat op herfst duidt. Een met geel gekleurde bladeren omzoomde weg.

herfstkleuren

Een verse paddestoel, denkelijk zoiets als een ontluikende tonderzwam, die eruit zag als een gebeeldhouwd stukje ivoor dat aan een boom hing. Een natuurlijk kunstwerkje.

ontluikende paddestoel

Herfst op grijs, een herfstblad op een grijze boomstam. het lijkt alsof dit een bewerkte foto is waaruit de kleur van de stam is verwijderd. Dat is niet zo, dit is puur natuur qua kleuren.

herfstblad

Een heidevlakte liet nauwelijks zien dat het herfst is. De gele begroeiing misschien een beetje, maar dat kan in de zomer ook zo zijn en de naaldbomen blijven groen. Toch was het echt herfst.

geel heideveld

Het verschil zie je direct als er wel een loofboom in zo’n veld staat

herfstig heideveld

Veel geluk had ik niet, in het begin van de reis was het nog zonnig, maar gaandeweg betrok het.

wolken

Wat ik verbazingwekkend vond was dat er warempel nog een Graspieper voor de lens verscheen. Het is eind oktober, deze had al lang in de bus naar het zuiden moeten zitten. Maar kennelijk heeft hij die bus gemist en blijft maar hier. De foto is met het vele tegenlicht niet erg goed gelukt, maar zo kun je wel die enorm lange achtertenen / “nagels” van deze soort goed zien.

Graspieper

Ik hoop dat in de komende week het kleurenfestijn echt losbarst. Hopelijk schijnt de zon, dat frist die kleuren behoorlijk op. Afwachten maar.


Gele kwik en een bedrieger

Vandaag twee vogeltjes (dacht ik) met wie het dit jaar nog niet zo goed wil lukken om ze op ’t portret te zetten. De eerste is een Gele kwikstaart. In het ene jaar krijg ik de ene na de andere voor de lens en in het andere jaar slechts mondjesmaat. Dit jaar zie ik ze af en toe wel maar foto’s maken …. ho maar ……, het was me dit jaar nog niet gelukt. Totdat er eindelijk eentje tussen de wuivende grasstengels bleef staan.

Gele kwikstaart

Helaas was deze alleen van achteren te fotograferen zodat de mooie felgele borst buiten beeld blijft. Maar de zomer is nog niet voorbij, misschien komen er nog wel meer kansen.

Gele kwikstaart

Je bent in het veld en ineens zie je een vogeltje dat schijnbaar een kuif lijkt op te zetten. Dan moet je er snel bij zijn om een foto te maken. Zo’n kuif hoort bij een veldleeuwerik, dus niet nadenken, snel snel ….. Want een veldleeuwerik krijg ik meestal maar één keer per jaar voor de lens. Dit jaar nog helemaal niet.

Graspieper

Ja werkelijk een omhoog staande kuif …..

Graspieper

Maar hij had me te pakken met die kuif. Toen het snel snel ….. voorbij was draaide de vogel zich om.

Graspieper

Een dun snaveltje, veel te iel voor een veldleeuwerik en ook geen witte boord, hooguit witte bakkebaarden. Geen veldleeuwerik maar een Graspieper. Ook mooi, maar daarvan heb ik er dit jaar al heel veel voor de lens gehad. Op z’n Fries een “Piipljurk” ofwel vertaald een “piepleeuwerik”, het leeuwerikt wel een beetje, maar het is hem niet helemaal.

Graspieper

Hij heeft me bedrogen met z’n opstaande kuif. Het zal de wind zijn geweest. Volgende keer maar weer beter.


Wachten op betere tijden

In de week waarin er diverse nestkastjes in de bomen voor m’n huis zijn gehangen ter bestrijding van de processiejongens had ik de hoop een redelijk aantal nieuwe zomergasten voor de lens te krijgen. In het landschap kun je wel zien dat er het een en ander aan het veranderen is. Op de foto hieronder loopt er al weer wat jongvee buiten, maar ze zijn ook nog vergezelschapt van een Grote zilverreiger, tot nu toe een wintergast in “mijn” gebied.

landschap met jongvee en Grote zilverreiger

Slechts mondjesmaat kon ik zo’n zomergast ontdekken, hieronder de eerste Graspieper van dit seizoen. Van veel te ver voor een goede foto, maar het is niet anders, ik laat hem toch maar zien.

Graspieper

Wel wat dichterbij zat de onderstaande Roodborsttapuit, een mannetje, formaat kleiner dan een mus, op zich ook een schichtig vogeltje. Fotografisch gezien is het een rommeltje op de voorgrond en naast het vogeltje.

Roodborsttapuit (m)

Daarom maar even gewacht totdat hij zich verplaatste……. Zo ….., dat leek beter. ’t Is gewoon een mooi vogeltje, zeker de mannetjes in het voorjaar.

Roodborsttapuit (m)

Het wil hier nog niet echt vlotten met de grotere zomergasten. Een eenzame Kievit had een leuk stukje grond uitgezocht. Dacht hij, maar mijns inziens totaal ongeschikt als leefgebied voor een Kievit. De grond is denkelijk ontsmet en binnen de kortste keren zal er wel plastic over de grond zijn gespannen.

Kievit

Binnenkort zullen hier wel lelies groeien, denkelijk. Met al de besproeiingen geen goed idee van die Kievit. Maar ja … hij weet niet beter dan dat hij een leuk stukje grond moet zoeken.

Kievit

Nee …., het wilde nog niet echt vlotten, het is wachten op betere tijden, in alle opzichten, niet alleen voor vogels.