Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Laatste

Brutaaltje

Af en toe moet je een beetje geluk hebben. Op een net geploegd, geëgd en waarschijnlijk al ingezaaid perceel liep een Kievit rond, aan de kortere kuif te zien een vrouwtje. De vogel stapte dan weer in een voor, dan weer eruit.

Kievit

Meestal vertrekken kieviten als je in de buurt komt, maar deze bleef staan en liet even zien hoe mooi deze vogels gekleurd zijn als ze in de volle zon staan.

Kievit

De vogel was voortdurend aan het alarmeren. Dat kon niets anders betekenen dan dat er jonge vogels in de buurt waren. Het heeft even geduurd voordat ik iets in het vizier kreeg. Er was slechts één kuiken en die bleek vlak bij de weg te lopen in de diepe schaduw van een bomenrij, waar ik het jong eerst niet had gezien. Het vogeltje bleef maar brutaal vlak voor mij heen en weer lopen. Geen wonder dat moeders alarm sloeg.

jonge Kievit

Na enige tijd ging het kuiken toch maar richting moeder en kwam daardoor in de volle zon te lopen, waardoor ze veel beter fotografeerbaar was. Door de grotere afstand in een mindere kwaliteit, maar goed herkenbaar en zo vaak krijg ik ze ook niet voor de lens.

jonge Kievit

Ik vraag mij dan altijd af wat een kuiken te zoeken heeft op zo’n kale zandvlakte, maar moeders zal het wel beter weten.

Gele Kwikstaart

Ook aanwezig was een gele kwikstaart, maar die heeft geen waarschuwing nodig, die kent het gevaar zelf wel en kan zo nodig wegvliegen. Dat kan de jonge Kievit nog niet. Ik hoop dat ze het samen met moeder gered heeft, want er ligt veel gevaar op de loer als je niet weg kunt komen.

Rest mij nog u allen goede Pinksterdagen toe te wensen.

Verse vlinders en juffers

’t Is mooi om te zien, de bladeren komen weer aan bomen en struiken en dan is er plotseling veel nieuw leven. Op de Kapellepôle zag ik ineens veel blauwe vlindertjes rond fladderen. Zodra ze op een blad gingen zitten veranderde het blauw in wittig met een heel klein beetje blauwe ondertoon. Typisch de kleur en het gedrag van het Boomblauwtje, ze zitten meestal met de vleugels gesloten op bladeren en dan het is moeilijk om de blauwe bovenkant van hun vleugels te laten zien. Het strepenpatroon op de onderkant van de vleugels maakt ze goed herkenbaar.

Boomblauwtje

Maar deze ging net iets verder en de vleugels werden voorzichtig toch wat meer geopend. Aan de brede zwarte vlek op de voorste vleugel te zien is dit een mannetje. Helemaal gaaf en vers was deze, nog onbeschadigd.

Boomblauwtje

Ook helemaal vers was de eerste juffer die ik dit jaar voor de lens kreeg, een Vuurjuffer, meestal de eerste soort die in het voorjaar rondvliegt.

Vuurjuffer

Dat deze vers is blijkt ook wel omdat hij / zij nog niet helemaal uitgekleurd is, de schouderstrepen en de omranding van het halsschild zijn nog geel gekleurd. Het zal niet lang duren of ook dit geel zal verkleuren naar rood.

Vuurjuffer (detail)

Ik had het er maar druk mee, voorzichtig, voorzichtig benaderen, het is weer even wennen aan het werken met de macro-lens.

facetoog vlieg

Big brother, in dit geval een stevige vlieg, hield me goed in de smiezen met z’n duizend facetogen. Veel is er momenteel vers, een nieuw voorjaar, ik ga er weer voor.

Lange snavels

In de afgelopen week ben ik in hoofdzaak bezig geweest met het opbouwen van immuniteit. Niet dat ik alles van een prik verwacht, maar alle beetjes zullen wel wat helpen denk ik. Het rondstruinen in de natuur is er een beetje bij gebleven. Daar had ik al wat rekening mee gehouden en had alvast vooruit wat redelijk actueel materiaal verzameld. Van niemand minder dan de Kening fan ‘e greide, ofwel Koning van het weidelandschap, de Grutto alias Skries.

Grutto

In mijn jonge jaren zag je ze overal, maar zo langzamerhand zijn ze dicht bij mij in de buurt niet meer te vinden. Om de koning te zien moet ik dan ook op reis. Dat kan tegenwoordig bijna alleen nog naar plaatsen waar de grond enigszins drassig is. Die plaatsen zijn er echter steeds minder.

Grutto

Van de grote vier, Wulp, Grutto, Kievit en Tureluur heeft de Grutto de op één na langste snavel. Die steekt hij, als het kan, zo diep mogelijk in drassige grond om zijn voedsel naar boven te kunnen halen. Zoals gezegd, als het kan, want de grond moet wel enigszins drassig zijn dus. Op de bewogen foto hieronder kun je zien dat de vogel dit doet met redelijke snelheid.

Grutto

Dat prikken, het gaat maar door, bijna de hele dag. Ik heb een aantal prikkende Grutto’s samengevat in onderstaand HD-filmpje van ongeveer een minuut:

Grutto filmpje

Met op de achtergrond het geluid van nog meer Grutto’s en een enkele Tureluur. Van zoiets, daar krijg je ook weerstand van.