Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Laatste

de Blaustirns (2)

Vandaag het vervolg van twee dagen geleden toen ik een kijkje nam aan de oever van de Leijen onder de Tike in de splinternieuwe vogelkijkhut genaamd “Blaustirns”. Terwijl ik kwam aanlopen zag ik een aantal Boerenzwaluwen wegvliegen. Vaak nestelen ze in kijkhutten en dat waren ze hier misschien ook van plan, maar waar ik ook aan het plafond zocht, nergens was een nest te bekennen. Alles is nog te nieuw denk ik. Eenmaal gearriveerd begon de zoektocht naar de Zwarte stern, zoals ik de vorige keer liet zien. Maar regelmatig hoorde ik ook achter me een kort “tsiek”. Daar ben ik eens op gaan letten en ziedaar, achter me, nog wel buiten de kijkhut, zat een Boerenzwaluw, eerst eentje ….

Boerenzwaluw

later twee …, en ze wisselden regelmatig af met andere soortgenoten. Zolang ik me maar niet teveel bewoog bleven ze wel.

Boerenzwaluw

Zo langzamerhand werden ze steeds brutaler en kon ik ook dichterbij komen

Boerenzwaluw

Deze moest zich stevig vastklemmen aan die paal want het waaide af en toe stevig.

Boerenzwaluw

Bij eentje, misschien wel steeds dezelfde mocht ik wel erg dichtbij komen.

Boerenzwaluw

Mooie vogeltjes, maar druk … druk … druk, het stilzitten duurde nooit lang. Na enige tijd had ik het wel gezien en kon verder met mijn zoektocht naar watervogels. Dat is ook nog gelukt en daarover een volgende keer weer meer.

Advertenties

de Blaustirns (1)

Een aantal jaren ben ik niet meer op de Doktersheide onder De Tike geweest. Vroeger stond daar aan de oevers van de Leijen een leuk prieeltje met uitzicht op de Leijen. Maar dat geval was vervallen en niet meer betrouwbaar, waardoor men het heeft gesloopt en verwijderd. In de krant las ik in de afgelopen week dat er een nieuwe vogelkijkhut op dezelfde locatie was gebouwd. Reden om daar na zoveel jaren weer eens te gaan kijken. En inderdaad, aan het einde van het vlonderpad stond een nieuwe kijkhut.

vogelkijkhut Blaustirns

Met als naam “Blaustirns” wat Fries is voor Zwarte stern.

vogelkijkhut Blaustirns

Ik had een klein hokje verwacht, maar deze kijkhut is super de luxe met genoeg zitbankjes en uitkijkgaten naar alle kanten, zeker een aanwinst en en plaats om vaker naar toe te gaan.

vogelkijkhut Blaustirns

Maar ja …, die naam Blaustirns …., het zou mooi zijn als ik dan ook nog een foto van de naamgever zou kunnen maken, van de Zwarte stern dus. Een vogel die je niet overal tegenkomt. En ja …., er vlogen een aantal over het meer, op grote afstand. Ik was al blij er eentje van ver te kunnen vastleggen, want ze vliegen alle kanten op met scherpe bochten en dan zit je meestal in een lege camerazoeker te kijken. Ik dacht dat het bij deze ene foto zou blijven.

Zwarte stern – Blaustirns

Ik had echter geluk. Niet te ver voor de kijkhut dreef een polletje in het water. Ik zag dat daar zo’n Zwarte stern op wilde landen.

Zwarte stern – Blaustirns

Dat gebeurde ook maar hij maakte direct een doorstart zodat ik  niet even goed kon scherpstellen en de foto van de dag maken.

Zwarte stern – Blaustirns

Maar ondanks dat ben ik heel blij dat deze zich even van dichtbij wilde laten zien.

de Leijen gezien vanuit de Blaustirns

Er leek me niets meer te resten dan van het uitzicht over de Leijen te genieten dacht ik. Maar ik kreeg het nog druk met allerlei andere vogels, het is tenslotte een kijkhut. Daarover de volgende keer meer.

Vallende insecten & zo

Een lichtbruin met zwarte kever zat wat uit te rusten op een blad, denkelijk. Van deze kennen we er meer eentje in Nederland, het is de Rupsenaaskever. De naam is ietwat misleidend want deze jongen eet geen aas, maar alleen levende rupsen.

Rupsenaanskever

Toen ik goed keek viel me wat op. De kever lijkt zijn tong te hebben uitgestoken. Het lijkt een spiraalvormig “tast-instrument” te zijn. Maar misschien is het ook wel wat anders en dan hoor ik het wel. Het was in elk geval wel opvallend. Helaas zat de kever ietwat achter een blaadje verscholen en toen ik dat wilde verwijderen liet de kever zich vallen en ik heb hem niet weer terug gezien.

Rupsenaanskever (detail)

Het is dus een levende rupsen eter. Daar hoort een rups bij. Daar hoefde ik niet lang naar te zoeken. Een groen met bruin exemplaar met een op gelei lijkende “omranding”, een mooi gekleurd exemplaar vond ik. Een grote zwarte kop en een paar zwarte nep-ogen op de achterhand. Maar al gauw twijfelde ik, dit leek minder op een rups en meer op een larve van een bladwesp.

larve bladwesp

Deze “rups” ging aan de rekstok hangen wat mij de gelegenheid kon geven z’n poten te tellen. Het beest heeft zes (2 x 3) borstpoten en dan is het afhankelijk van de hoeveelheid buikpoten of het een vlinderrups is of de larve van bladwesp. Een vlinderrups heeft maximaal 4 paar buikpoten en de larve van een bladwesp heeft er meer dan 4 paar. Dus begon ik aan het blad te friemelen om nog eens goed te kijken en u raadt het al …. hij liet zich vallen. Om hem te zoeken in de bush en daarbij per ongeluk plat te knijpen, dat heb ik maar gelaten. Foetsie dus ….

larve bladwesp

Dan nog een aanvulling op vorige week inzake de Smaragdlibel. We zijn een week verder en weer kreeg ik er eentje voor de lens. Deze keer kun je goed zien dat deze een behoorlijk getailleerd achterlijf heeft en dus een mannetje is.

Smaragdlibel (m)

In een week tijd waren de ogen, bij deze slechts één oog, al voor een deel groen gekleurd. Je zou kunnen denken dat het reflectie is maar ik heb hem goed bekeken en zijn ene oog was echt al redelijk groen.

Smaragdlibel (m)

Er was veel meer te zien en te fotograferen daar op de Kapellepôle, daar kom ik nog op terug.