Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Weer

Sloten vol sneeuw

Vanaf vorige zaterdag ging het “los” met de sneeuw. Hier bij mij in de buurt niet eens zo heel veel. Maar de storm blies alles in dikke sneeuwduinen. Met behulp van de buren heb ik de oprit, die in de windschaduw lag, vrij gekregen. Ik heb gewacht totdat de wegen goed schoon waren voordat ik pad ging, want een mooi winterplaatje is wel wat waard, maar om nu de sloot in te glijden wat hier regelmatig gebeurde, daaraan had ik geen zin. Ook na enige dagen kon je nog het effect van de sneeuw zien. Als je vanuit een redelijk laag standpunt keek leek het op een grote witte wereld.

Sneeuwlandschap

Maar in feite lag er in de graslanden nog maar weinig sneeuw, het meeste was in de sloten gewaaid of beter gezegd gestormd. Op de onderstaande foto kun je dat goed zien, min of meer groen gras, stuifsporen van de sneeuw, een vol gewaaide sloot aan de kant van de windschaduw, ijs in de sloot en een kale slootkant zonder sneeuw aan die kant waar de wind op stond.

sloot vol sneeuw

Persoonlijk vind ik zo’n vol gewaaide slootkant wel interessant door de mooie vormen die er kunnen ontstaan. Hieronder kun je ook de sporen van denkelijk een Haas zien die even heeft gekeken of er water in de sloot aanwezig was. Zo te zien is hij de sloot in gegleden.

sloot vol sneeuw met sporen

Voor vogels is die sneeuw een probleem, maar zolang deze Knobbelzwaan nog makkelijk bij het gras kan komen valt het nog wel mee. Deze heeft kennelijk een poos in een sloot met veel ijzeroer gedoken en keek een beetje verstoord achterom. Ik heb hem maar met rust gelaten, hij heeft het al moeilijk genoeg met die vrieskou.

Knobbelzwaan in de sneeuw

Die sneeuwranden in de sloot leveren soms een mooi fotografisch beeld op, bijna een woest “berglandschap”.

sneeuwrand in sloot

Het kon niet anders, ik heb bewust de drukte niet opgezocht maar wilde toch nog de eenzame schaatser vinden.

de eenzame schaatser

Dat is gelukt. Maar op eerlijk te zijn, bij de kachel is het momenteel ook goed toeven.


Familie Fazant

Het valt wel, maar niet altijd mee, was zo’n gezegde dat ik vroeger wel vaker hoorde. Dat was ook in de afgelopen week het geval. Het viel wel, veel regen, maar daardoor was het enorm donker en grijs buiten. De lichtomstandigheden vielen dus niet mee. Wat ook niet meevalt is dat je zoveel mogelijk thuis moet blijven om je kontakten te beperken. Daar heb ik persoonlijk zeker belang  bij, maar een blik in de natuur in je eentje moet wel kunnen dacht ik zo. Dus ben ik op een regenachtige dag mijn huis maar eens “ontvlucht” op zoek naar wat afleiding “buiten”. Eerst leek het er niet op dat zich iets interessants zou aandienen. Uiteindelijk lukte het dan toch, een familie fazant liet zich zien. Een fazantenhaan en drie hennen scharrelden rond in een stuk weiland.

Fazant (v)

Normaal vallen alleen de hanen op door hun felle kleuren. De hennen hebben een enorm goede schutkleur. Ook als er eentje vlakbij zit in ruigte zie je ze nauwelijks.

Fazant (v)

Van de drie hennen liep er eentje redelijk dicht bij het pad. Van deze vogel heb ik gauw wat foto’s gemaakt, je moet snel zijn, deze soort is erg schichtig, ze zijn zo weer weg.

Fazant (v)

Meneer Fazant zag het allemaal met lede ogen aan en bleef ver uit de buurt. Te ver eigenlijk voor een goede foto.

Fazant (m)

Daarom heb ik een foto uit het archief opgezocht om te laten zien hoe mooi gekleurd die hanen kunnen zijn. Overigens gemaakt op ongeveer dezelfde plaats, maar dan 12 jaar eerder.

Fazant (m)

Lang heeft deze fotosessie niet geduurd, al gauw trok de familie zich terug in het struweel. Maar dat ik een fazantenhen van redelijk dichtbij voor de camera zou krijgen op een overigens heel grijze dag, dat viel nu eens een keer wel mee.


Winters signaaltje

Meteorologisch en gelet op de zonnestand zitten we momenteel midden in de winter. Tot aan de afgelopen week was daar nog niet veel van te merken. Echter in de afgelopen dagen moest je ’s morgens autoruiten ijsvrij krabben en voor het eerst dit seizoen zag je hier en daar wat ijs op het buitenwater verschijnen. Reden voor mij om maar eens op de bekende plaatsen te kijken, die plaatsen waar al na een paar stevige nachtvorsten kan worden geschaatst. Eerst ben ik naar de Headammen onder Oudega gereden. Op ondergelopen land lag inderdaad een klein beetje ijs, maar ik zou er nog geen hond, ook geen Pekinees of Chihuahua, over durven sturen, het is allemaal nog erg broos.

ijs op de Headammen

Een beetje noordelijker, in de Jan Durkspolder, lag aan de randen een streepje ijs, maar in het brede water dobberden honderden eenden, daar was nog geen ijs te zien dus.

Jan Durks polder

In de sloot tussen de weg en de Jan Durkspolder liggen de steunberen klaar, men kan er zo door middel van het aanbrengen van planken oversteekplaatsen van maken. Maar het is nog niet nodig, slechts aan de randen van de polder lag dat flinterdunne laagje ijs.

Jan Durks polder

Iets anders was het in die sloot zelf, die was wel dichtgevroren.

ijsvorming

In het licht van de ondergaande zon leverde het nog wat sfeerplaatjes op van “gouden” ijs.

ijsvorming

Dat was het dan eerst voorlopig wel. Terwijl ik dit zit te schrijven (zaterdag 16:15 uur) wordt het hier steeds donkerder en binnen niet al te lange tijd kunnen we een laagje sneeuw verwachten. Dat zal echter spoedig weer wegsmelten. Nee, het is nog lang geen echte winter, hooguit kregen we in de afgelopen week een winters signaaltje.