Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Weer

Zweefworm

Regen, regen, regen, het was maar een natte boel hier in de afgelopen weken, zeker op de lager gelegen plaatsen zoals hier bij Donkerbroek. Overgelopen sloten, ondergelopen weilanden.

Natte boel

Dat heeft in sommige gevallen ook wel z’n voordelen. In een weiland vlak achter het Wijnjeterper schar liepen drie Ooievaars, ook allemaal weer terug uit verre oorden. Ze waren op zoek naar voedsel in de drassige grond. Aan de modder op hun snavels kun je zien dat ze die snavel ver in de grond konden steken.

Ooievaar

Alle drie waren ze geringd. Ik heb m’n best gedaan de ringen af te lezen, maar eigenlijk waren ze net te ver weg daarvoor. Bij eentje werd het wel duidelijk, deze had een zwarte ring met het nummer NLA 3E261.

Ooievaar

Bij de volgende kon ik alleen een deel van zijn stalen ring lezen namelijk BO en daaronder 09. Bij de derde is het niet gelukt. Ze zullen alle drie wel hier ergens in de buurt zijn geringd, dat kunnen de deskundigen zo nakijken.

Ooievaar

Bo, zo noem ik hem maar, had mijn speciale aandacht. Op een bepaald moment trok hij een regenworm uit de sappige grond. Die is op de onderstaande foto nog net zichtbaar.

Ooievaar

De ooievaar gooide de kop in de nek en de worm was reddeloos verloren.

Ooievaar met regenworm

Hieronder hetzelfde gebeuren maar dan uitvergroot.

Ooievaar met regenworm

Ja…….. zo veranderde een regenworm in een zweefworm, het was z’n laatste kunstje.


Lammeren

Eindelijk, na een lange tijd vol grijze luchten en nattigheid was het gisteren buiten ineens een stuk beter uit te houden. De zon scheen volop, het voelde aangenaam, hoewel het niet warmer was dan een graad of zeven, zodat de dikke jas nog wel aan kon. Dus ben ik er op uit getrokken. Het eerste dat me opviel was er op sommige plaatsen veel snoeihout in de bermen lag, klaar om te worden afgevoerd. Het tweede dat me opviel was dat er in bijna al dat rondhout een soort van “grens” te zien was. Op zo’n twee centimeter van de buitenkant was rondom een duidelijk donkerder ring te zien. Zo te zien moet er ergens tijdens de groei van het hout een “verandering” hebben plaatsgevonden. Wat die “verandering” was durf ik niet te zeggen, misschien wel de extreme droogte.

houtstapel

Opeens liepen er ook allemaal lammetjes in de wei.

lammetjes in de wei

Piepjong zijn ze al niet meer, ze zullen waarschijnlijk ergens in januari zijn geboren.

lammetje

“Wit kuifje” lag met halfopen ogen lekker in de zon te “sudderen”.

lammetje

Het waren bijna allemaal gevlekt gekleurde lammeren. Ze hebben ook al een begin van een dikke jas aan. Waarschijnlijk wel genoeg om het tijdens de naderende storm ook warm te houden.

lammetje

Het is nog te vroeg voor lammetjesdag, maar het was wel leuk de jeugd door de wei te zien dartelen.

lammetje

Tenslotte nog een oudere foto van zo’n lammetje dat ook van de zon lag te genieten. Het is nog steeds midwinter, maar gisteren bekroop me weer even het voorjaarsgevoel. Terwijl ik dit zit te schrijven is het opnieuw grijs buiten en het regent. Als er morgen dan nog een dikke storm bij komt zijn we weer helemaal terug in de herfst. Maar die lammetjes laten zien dat de lente niet meer ver weg is.


Twee bolle facetogen

Het was de derde week van november en ik probeerde in het Wijnjeterperschar nog hier een daar een macrofoto te “scoren”. Eerst kwam ik niet veel verder dan deze tweeling paddestoel, waarvan ik de naam niet weet, misschien een of andere mycena of een mosklokje. Het geheel deed me een beetje denken aan twee ogen op stokjes.

paddestoelen

Niet wetend dat ik verderop wel degelijk een paar echte ogen voor de lens zou krijgen. Op een dode stam lag zowaar nog een Steenrode heidelibel een beetje te zonnen.

Steenrode heidelibel

Het was de derde week van november, we hadden al een nachtvorst gehad, maar dat heeft deze dan overleefd.

Steenrode heidelibel

Voorzichtig lukte het me nog een foto in front te maken. Twee bolle facetogen keken me aan.

Steenrode heidelibel

Tsjonge ….., de derde week van november, ik was verbaasd. En ja …., als de zon schijnt in november kan het ook zomaar gaan regenen. Dat deed het dan verderop ook. Door de bomen kon ik in de verte een regenboog ontwaren. Het was onmogelijk vanuit mijn positie een goede foto te maken.

natuurlijke vorm

Maar de natuur had nog een andere “regenboog” voor me klaar staan, eentje in rood en groen, ook mooi. Het zal wel de laatste libel zijn geweest die ik dit jaar voor de camera kreeg, maar je weet maar nooit wanneer nog eens twee van die bolle facetogen je aankijken.