Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Weer

In verval of niet

In augustus 2018 was het feest in de toenmalige culturele hoofdstad van Europa, namelijk Leeuwarden. Er werden allerlei kunstprojecten bedacht in die tijd. Een kunstproductie die niet in de “agenda” werd opgenomen was het werk in het kader van “WOODlandart”. In dat kader stonden er bij De Veenhoop een tweetal kraanvogels uitgevoerd in wilgentenen. Destijds beviel het werk me wel, het had wel iets. De onderstaande foto gaat daarom even in de herhaling, zo zag het geheel er uit in 2018.

Kraanvogels in wilgenteen

In de afgelopen week was ik niet van plan er op uit te trekken, maar het weer was zodanig dat het nauwelijks droog bleef in m’n achtertuin. Dus ben ik op een dag dat de zon even tussen de buien door scheen toch maar in het veld gaan kijken, even afleiding. Weer kwam ik langs die kraanvogels bij De Veenhoop, die toepasselijk vlak bij de “Kraenlânnen” (Kraanlanden) staan.

“vervallen” kraanvogel in wilgenteen

Helaas, ze waren ernstig in verval, het is geen gezicht meer. Triest eigenlijk. Het past wel een beetje bij deze week met overstromingen, doden, evacuaties, rampscenario’s. Ook triest, nog veel en veel triester. Daarbij vervalt een afgetakeld kunstwerk in het niet. Ik had geen eeuwigheidswaarde van deze kunst verwacht, maar dit kunnen ze beter opruimen, het is wel heel gauw vergaan.

“vervallen” kraanvogel in wilgenteen

Gelukkig was daar ook nog een lichtpuntje, een prachtige Viervleklibel, vier pterostigma’s en vier vlekken op de vleugels.

Viervleklibel

De vooruitzichten van het weer zijn goed, dus misschien dat het de volgende week wat beter toeven is in mijn achtertuin.


Gevarieerd voorjaar

Van alles wat deze keer. Een verzameling foto’s gemaakt een beetje eerder in het voorjaar. Zelf heb ik me in de afgelopen week vooral bezig gehouden met het opbouwen van immuniteit en het daarom vrij rustig gehouden. Dat is toch wel een gevecht dat plaatsvindt in je lijf en dat was merkbaar. Het was verder een week met veel variatie in het weer. Zon, regen, stortbui, bewolkt, sterke wind, alles op een hoop. Op het moment dat ik dit bericht schrijf schijnt hier de zon, maar tegelijkertijd klinkt duidelijk op de achtergrond het gerommel van onweer. Erg gevarieerd allemaal. Zo is het in het voorjaar ook in de natuur.

Op het eerste gezicht leek het alsof er een bloem aan een Hulst groeide. Dat is echter niet het geval. Wat je hier onder ziet zijn verse bladeren aan de Hulst, een verschijnsel dat je alleen in het voorjaar even ziet.

vers hulstblad

De bloemetjes aan de Hulst zijn er echter ook wel, maar veel kleiner, hieronder nog in bolletjes verstopt.

bloeiende Hulst

Wie zich ook liet zien en fotograferen was een Zuringwants, een vrij algemene wants. Er is nog zo’n bruine soort, de Snuitkeverwants. Die heeft wat meer gele vlakken in de randen van het achterlijf en meer geel aan de poten, maar vooral gele uiteinden van de antennes. Bij deze zijn die uiteinden zwart, want hem duidelijk een Zuringwants maakt.

Zuringwants

Ik heb geprobeerd deze van heel dichtbij te fotograferen. Dat is bijna goed gelukt, je kunt redelijk goed zien dat het lijkt alsof de voorkant van deze wants met zandkorrels is bestrooid.

Zuringwants detail

Hoogtepunt was wel deze Meikever. Ze zijn overdag niet zo erg actief en goed benaderbaar. De onderstaande was qua “beharing” al flink gesleten.

Meikever

Een andere was nog meer behaard en minder “afgesleten”.

Meikever (detail)

Dit is maar een greep uit de foto’s die eerst zijn blijven liggen. Als het gevecht om immuniteit een beetje is afgelopen hoop ik er weer meer op uit te gaan en nog veel meer variëteit in de natuur vast te leggen.


Net even anders

Het was niet mijn weer in de afgelopen week, “april doet wat hij wil”, dat bleek maar weer. Koud, regen, grijs, allemaal elementen die het voor mij minder aanlokkelijk maken om buiten rond te struinen. Behalve op die ene dag toen het leek alsof de zon het zou gaan winnen. In elk geval leverde het een aanblik op van een lucht met twee soorten wolken. Op de achtergrond de bekende stapelwolken en daarboven een andere soort, dat lijken compleet verwaaide wolken. De paarden die op de foto moeten dienen als voorgrondbreker waren erg ver weg, maar beter iets dan niets.

wolkenlucht

En plotseling was daar ook de eerste Witte kwikstaart die ik dit seizoen voor de lens kreeg. Op de koude kale grond. Hier doet hij zijn Friese naam eer aan: “bouwmantsje” (bouwmannetje). Je ziet ze vaak op kale bouwgrond, maar eigenlijk zijn het rots-vogels, ze staan nog liever op een steenachtige ondergrond. Daar kan ik me iets bij voorstellen, steen houdt de warmte beter vast en dat was in deze week geen luxe.

Witte kwikstaart

Gelukkig wilde de partner ook poseren en zo kon ik het “boumantsje”-plaatje compleet maken.

Witte kwikstaart

Intussen werd het wolkenpakket steeds dichter, de “uitgewaaide” wolken kregen de overhand. Ik ben geen wolkenkenner, alles zal z’n naam hebben, maar ik vond het verschil mooi om te zien, twee soorten, de een compleet anders dan de andere.

wolkenlucht

Het was ook een week waarin het af en toe behoorlijk sneeuwde. Als ik niet voor verplichte bezigheden op pad moet dan is het de beste optie om lekker thuis te blijven. In de sloot glijden met je auto doe je niet voor de gezelligheid. Velen zijn daarin echter in de afgelopen week wel terecht gekomen.

sneeuw in april

In al die regen, sneeuw en kou viel een scholekster me op. Coronakapsels kennen de vogels niet, maar deze was toch net even anders dan anders met die gevlekte kop.

Scholekster

De druppels op de rug van de vogel en in het gras zeggen genoeg, het regende weer eens. Ja, “april doet wat hij wil”, maar om te genieten van het voorjaar zag ik liever dat het weer net even anders is. Maar het is zoals het is, het zal binnenkort wel weer anders zijn.