Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Weer

Net even anders

Het was niet mijn weer in de afgelopen week, “april doet wat hij wil”, dat bleek maar weer. Koud, regen, grijs, allemaal elementen die het voor mij minder aanlokkelijk maken om buiten rond te struinen. Behalve op die ene dag toen het leek alsof de zon het zou gaan winnen. In elk geval leverde het een aanblik op van een lucht met twee soorten wolken. Op de achtergrond de bekende stapelwolken en daarboven een andere soort, dat lijken compleet verwaaide wolken. De paarden die op de foto moeten dienen als voorgrondbreker waren erg ver weg, maar beter iets dan niets.

wolkenlucht

En plotseling was daar ook de eerste Witte kwikstaart die ik dit seizoen voor de lens kreeg. Op de koude kale grond. Hier doet hij zijn Friese naam eer aan: “bouwmantsje” (bouwmannetje). Je ziet ze vaak op kale bouwgrond, maar eigenlijk zijn het rots-vogels, ze staan nog liever op een steenachtige ondergrond. Daar kan ik me iets bij voorstellen, steen houdt de warmte beter vast en dat was in deze week geen luxe.

Witte kwikstaart

Gelukkig wilde de partner ook poseren en zo kon ik het “boumantsje”-plaatje compleet maken.

Witte kwikstaart

Intussen werd het wolkenpakket steeds dichter, de “uitgewaaide” wolken kregen de overhand. Ik ben geen wolkenkenner, alles zal z’n naam hebben, maar ik vond het verschil mooi om te zien, twee soorten, de een compleet anders dan de andere.

wolkenlucht

Het was ook een week waarin het af en toe behoorlijk sneeuwde. Als ik niet voor verplichte bezigheden op pad moet dan is het de beste optie om lekker thuis te blijven. In de sloot glijden met je auto doe je niet voor de gezelligheid. Velen zijn daarin echter in de afgelopen week wel terecht gekomen.

sneeuw in april

In al die regen, sneeuw en kou viel een scholekster me op. Coronakapsels kennen de vogels niet, maar deze was toch net even anders dan anders met die gevlekte kop.

Scholekster

De druppels op de rug van de vogel en in het gras zeggen genoeg, het regende weer eens. Ja, “april doet wat hij wil”, maar om te genieten van het voorjaar zag ik liever dat het weer net even anders is. Maar het is zoals het is, het zal binnenkort wel weer anders zijn.


Voorjaarsboden

Er kan veel veranderen in een dikke week tijd. In het vorige blogbericht liet ik hier nog sneeuwfoto’s zien. Nu, een week later, na een supersnelle dooi, zijn de voorjaarsboden al weer aan de beurt. Want die waren duidelijk aanwezig in het veld in de afgelopen week. Maar eerst nog even terug naar die stevige vorstperiode. Dat heeft wel z’n invloed gehad. Het gras kwam hier en daar redelijk geel onder de sneeuw vandaan. Dat laat onderstaande foto wel zien, waar een Grote zilverreiger in zo’n geel veld staat.

Grote zilverreiger

Over naar de voorjaarsboden. Dan denk je in eerste instantie natuurlijk aan sneeuwklokjes. Een plantensoort die hier van oorsprong niet thuishoort, maar volledig is “ingeburgerd” en vaak ergens verwilderd opduikt in bermen en weilanden, meestal heel vroeg in het seizoen. Zo ook de onderstaande, ze stonden ergens in de “wildernis” ver van welke bewoning of tuin dan ook. Dit is het meest algemene sneeuwklokje de Galanthus nivalis.

Sneeuwklokje Galanthus nivalis

Er zijn overigens meer soorten, maar bovenstaande komt veruit het meest voor in het wild. Eerst wilde ik gewoon doorgaan, het sneeuwklokje is zo algemeen dat ik er meestal geen aandacht aan besteed. Maar iets weerhield me deze keer. Mijn oog viel “toevallig” op een geel exemplaar tussen al die groene. Eigenlijk dacht ik dat deze nog niet op kleur was, mede als gevolg van de winter. Maar er blijkt wel degelijk een geelgekleurde variëteit van dit sneeuwklokje te bestaan.

Sneeuwklokje Galanthus nivalis “Primrose Warburg”

Naar de ontdekster heeft men deze kleurvariëteit Galanthus nivalis “Primrose Warburg” genoemd. Tja, dan staat er ineens zomaar een Primrose Warburg verwilderd in het veld, het was toch wel goed om even stil te staan. En maar weer door, op zoek naar voorjaarsboden.

Kievit

Het ontdekken van een Kievit viel nog niet mee, ik heb er welgeteld eentje gevonden, die ook nog niet wilde meewerken aan het maken van een foto door zich min of meer achter een polletje te verschuilen. Maar het bewijs is er, er zijn Kieviten in de broedgebieden aangekomen.

Graspieper

Maar het mooiste blijk van terugkerende vogels waren toch wel een aantal Graspiepers. Hoewel ik er ook nog eentje in december heb gezien was dit verse aanvoer. Ik heb diverse exemplaren gezien in een paar uur tijd.

Graspieper

We zijn los, het voorjaar is voorzichtig begonnen, mooi om weer mee te maken.


Winterse nabrander

Een enkele dag nadat hier de laatste sneeuw van een sneeuwduin in m’n achtertuin is verdwenen en we binnenkort overgaan naar voorjaarstemperaturen kom ik hier nog met een winterse nabrander. Eerst van Wilde zwanen, in het Frysk de Kloekswan. Je ziet hier soms een groot aantal zwanen bij elkaar in een weiland. Bijna altijd zijn het alleen maar Knobbelzwanen. Maar onder winterse omstandigheden, alleen dan, moet ik altijd even opletten. Want dan kunnen er ook Wilde zwanen tussen zitten. Je kunt er zomaar aan voorbij gaan, denkend dat het hun neefjes met de knobbel zijn. Maar in dit geval vielen ze me wel op.

Wilde zwaan

Met hun gele vlek op de snavel. Dan is het altijd ook nog even opletten of het echt wel Wilde zwanen zijn. Want ze hebben ook nog een kleiner neefje, ook met een gele vlek op de snavel. Dat is de Kleine zwaan. Als ze naast elkaar staan zie je het verschil wel tussen groot en klein. Als dat niet geval is kun je het ook nog aan de grootte van die gele vlek zien. Bij de Wilde zwaan loopt die gele vlek tot voorbij de neusgaten en bij de Kleine zwaan is die gele vlek veel korter en loopt niet voorbij de neusgaten en eindigt ook niet op een punt.

Wilde zwaan

Dit waren duidelijk Wilde zwanen, de grootste van die twee soorten.

Wilde zwaan

Ik had het eigenlijk al opgegeven en dacht ze dit jaar niet meer te zullen zien, maar dat wintertje hielp om ze toch tevoorschijn te laten komen.

ijsvormen

Verder heb ik me in vorstperiode af en toe bezig gehouden met ijsvormen. Altijd leuk om die grillige patronen te zien.

ijsvormen

Toen de zaak begon te smelten kwamen heel voorzichtig de groene contouren ook weer tevoorschijn.

ijsvormen

Voorlopig vind ik het eerste wel weer mooi geweest met de winterse taferelen, op naar het voorjaar, binnenkort meer weer eens achter de Kieviten aan.