Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Weer

P en M (een halfje)

Nadat ik in het voorjaar twee keer was geprikt met P was het in de afgelopen week tijd voor de derde. Daarvoor moest ik helemaal naar Leeuwarden, een heen-en terugreis van 80 kilometer, terwijl er een locatie bijna om de hoek aanwezig is. Deze keer werd het een prik met een halve M. Gedurende de reis van het vies mistig en grijs. Op de terugreis hoorde ik het bericht dat de libellen en juffers in gevaar zijn, hun aantal vermindert snel. Toen kreeg ik ook een PM ofwel pro memorie en onderstaand beeld kwam in mijn geheugen. Een Vuurjuffer, zo ongeveer de eerste soort die zich in het voorjaar weer laat zien. Hopelijk zal dat in het komende voorjaar toch weer in ruime mate het geval zijn.

Vuurjuffer

Deze M, ook al was het maar de halve dosis, kwam dit keer stevig aan, de reactie op de prik was redelijk onverwacht behoorlijk heftig en ik heb mij maar niet meer verstout om lange wandelingen buiten te maken. De kachel was deze week mijn grote vriend. Daardoor had ik tijd enkele mistige foto’s uit het archief te halen. De foto hieronder was wel ongeveer gelijk aan wat ik onderweg naar en van Leeuwarden aantrof.

Mist

Net zoals de onderstaande waarbij het landschap in de mist lijkt op te lossen.

mist

Hoe dichter ik bij huis kwam, hoe meer de zon het leek te gaan winnen, er kwam wat meer kleur in het grijze landschap. Die hoop was van korte duur, al gauw was het weer grijs, grijs en nog eens grijs.

mist

Bij de kachel ben ik maar weer eens gaan experimenteren met enkele van die mistfoto’s.

mist (bewerkte foto)

Mist heeft een vervreemdend effect op het landschap en dat heb ik geprobeerd er versterkt in aan te brengen.

mist (bewerkte foto)

Genoeg geëxperimenteerd, hopelijk lukt het de komende week beter. Maar nu al gaan de berichten dat ze vanaf morgen de boel weer sluiten. Daar hebben mijn dubbele P en halve M voorlopig dus geen invloed op.


In verval of niet

In augustus 2018 was het feest in de toenmalige culturele hoofdstad van Europa, namelijk Leeuwarden. Er werden allerlei kunstprojecten bedacht in die tijd. Een kunstproductie die niet in de “agenda” werd opgenomen was het werk in het kader van “WOODlandart”. In dat kader stonden er bij De Veenhoop een tweetal kraanvogels uitgevoerd in wilgentenen. Destijds beviel het werk me wel, het had wel iets. De onderstaande foto gaat daarom even in de herhaling, zo zag het geheel er uit in 2018.

Kraanvogels in wilgenteen

In de afgelopen week was ik niet van plan er op uit te trekken, maar het weer was zodanig dat het nauwelijks droog bleef in m’n achtertuin. Dus ben ik op een dag dat de zon even tussen de buien door scheen toch maar in het veld gaan kijken, even afleiding. Weer kwam ik langs die kraanvogels bij De Veenhoop, die toepasselijk vlak bij de “Kraenlânnen” (Kraanlanden) staan.

“vervallen” kraanvogel in wilgenteen

Helaas, ze waren ernstig in verval, het is geen gezicht meer. Triest eigenlijk. Het past wel een beetje bij deze week met overstromingen, doden, evacuaties, rampscenario’s. Ook triest, nog veel en veel triester. Daarbij vervalt een afgetakeld kunstwerk in het niet. Ik had geen eeuwigheidswaarde van deze kunst verwacht, maar dit kunnen ze beter opruimen, het is wel heel gauw vergaan.

“vervallen” kraanvogel in wilgenteen

Gelukkig was daar ook nog een lichtpuntje, een prachtige Viervleklibel, vier pterostigma’s en vier vlekken op de vleugels.

Viervleklibel

De vooruitzichten van het weer zijn goed, dus misschien dat het de volgende week wat beter toeven is in mijn achtertuin.


Gevarieerd voorjaar

Van alles wat deze keer. Een verzameling foto’s gemaakt een beetje eerder in het voorjaar. Zelf heb ik me in de afgelopen week vooral bezig gehouden met het opbouwen van immuniteit en het daarom vrij rustig gehouden. Dat is toch wel een gevecht dat plaatsvindt in je lijf en dat was merkbaar. Het was verder een week met veel variatie in het weer. Zon, regen, stortbui, bewolkt, sterke wind, alles op een hoop. Op het moment dat ik dit bericht schrijf schijnt hier de zon, maar tegelijkertijd klinkt duidelijk op de achtergrond het gerommel van onweer. Erg gevarieerd allemaal. Zo is het in het voorjaar ook in de natuur.

Op het eerste gezicht leek het alsof er een bloem aan een Hulst groeide. Dat is echter niet het geval. Wat je hier onder ziet zijn verse bladeren aan de Hulst, een verschijnsel dat je alleen in het voorjaar even ziet.

vers hulstblad

De bloemetjes aan de Hulst zijn er echter ook wel, maar veel kleiner, hieronder nog in bolletjes verstopt.

bloeiende Hulst

Wie zich ook liet zien en fotograferen was een Zuringwants, een vrij algemene wants. Er is nog zo’n bruine soort, de Snuitkeverwants. Die heeft wat meer gele vlakken in de randen van het achterlijf en meer geel aan de poten, maar vooral gele uiteinden van de antennes. Bij deze zijn die uiteinden zwart, want hem duidelijk een Zuringwants maakt.

Zuringwants

Ik heb geprobeerd deze van heel dichtbij te fotograferen. Dat is bijna goed gelukt, je kunt redelijk goed zien dat het lijkt alsof de voorkant van deze wants met zandkorrels is bestrooid.

Zuringwants detail

Hoogtepunt was wel deze Meikever. Ze zijn overdag niet zo erg actief en goed benaderbaar. De onderstaande was qua “beharing” al flink gesleten.

Meikever

Een andere was nog meer behaard en minder “afgesleten”.

Meikever (detail)

Dit is maar een greep uit de foto’s die eerst zijn blijven liggen. Als het gevecht om immuniteit een beetje is afgelopen hoop ik er weer meer op uit te gaan en nog veel meer variëteit in de natuur vast te leggen.