Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Reptielen

Levendbarende hagedis

Het was vanmorgen goed weer, de zon scheen meestal, af en toe werd hij kort afgedekt door een wolk. Mooi genoeg om een rondje Merskenheide te lopen. Het liep niet over van de onderwerpen, hier en daar sprong een sprinkhaantje weg. Daar heb ik me deze keer maar niet mee bemoeid, nu de tekenactiviteit zo hoog is lig ik liever niet plat op de buik in het lange gras. Tot aan het bankje aan de oostkant kon de camera daarom in de tas blijven. Bij dat bankje bloeide de heide nog niet, hier en daar en pol, maar de mooie paarse kleur was er nog niet zichtbaar. Ook dreigt het gras de heide te overwoekeren. Ik kreeg er wel een kijker, daar kom ik nog op terug.

Merskenheide

Verderop is een gedeelte waar ik vaak uitkijk naar hagedissen. Meestal laten ze zich niet zien. Deze keer leek het niet veel beter te gaan. Toen ik de moed bijna wilde opgeven hing er toch nog eentje te zonnen in een heidestruik.

Levendbarende hagedis

Ze zijn erg schuw en onverwachte bewegingen moet je dan ook niet maken. Als ik op zoek ben naar deze hagedissen heb ik de camera meestal bij voorbaat al in aanslag. Het snel naar je hoofd brengen van die camera kan al genoeg zijn voor deze hagedis om te vertrekken.

Levendbarende hagedis

Heb je het daarover, denk je er aan, nou ………. dan gebeurt het ook. Hoe voorzichtig ik ook was, de eerste klikken van de camera waren genoeg om nog slechts een trilling in de struik te zien ontstaan en daarna de staart van de hagedis snel in de struik te zien zakken.

vluchtende Levendbarende hagedis

De ontmoeting was kort, maar het is toch weer gelukt er eentje op de foto te krijgen.

wolkenformatie boven de Merskenheide

Wat overbleef was nog maar eens naar de lucht kijken. In de hoge bewolking ontstonden “kieuwen”. Hoe dat precies heet weet ik niet, denkelijk zoiets als cirrocumulus stratiformus. Het zal wel een voorbode zijn van wat ons te wachten staat, de verwachtingen voor de rest van het weekend zijn niet best. Maar deze wandeling was voldoende voor een goed gevoel.


Bloeiende Merskenheide

Op de een of andere manier wil het maar niet lukken de laatste weken om een wandeling over de Merskenheide te maken terwijl de zon volop schijnt, de luchten blauw zijn met hier en daar een witte wolk. En dat terwijl de heide momenteel in volle bloei staat. Dus kwam ik ook nu weer niet veel verder dan een foto van de paarse heide onder een bewolkte hemel.

Bloeiende Merskenheide

Er zijn echter ook nog wel andere manieren om de mooie kleuren van die heide te laten zien. Van dichtbij bekeken is elk heidebloempje op zich alleen al een schoonheid.

bloeiende heide

Een Hooibeestje “verdronk” ook bijna in het paars.

Hooibeestje op bloeiende heide

Een Klein geaderd witje was al net zo druk.

Klein geaderd witje op bloeiende heide

Toen was het even gedaan met mijn aandacht voor de paarse hei. Niet te ver weg zat een Levendbarende hagedis. Tussen twee takjes door hield hij me in de gaten.

Levendbarende hagedis

Toen ook maar één keer het “klik” van de camera had geklonken was hij weg en kon ik verder met mijn wandeling over de paarse heide. Daarover een volgende keer meer.


(On)gebruikelijke “ontmoetingen”

Het is augustus, de heide kan bloeien, het werd tijd dat eens te bekijken op de Merskenheide. Inderdaad, de heide bloeide, zij het nog niet voluit. Wel is goed zichtbaar dat het deel dat een paar jaar geleden geplagd is nu zo langzamerhand ook weer paars aan het kleuren is. Er zijn nog genoeg open plekken en het pijpenstrootje groeit net even harder, maar het is zeker dat de heide ook in dat gebied terug is.

bloeiende Merskenheide

Op een struikje in de hier en daar paarse heide zat weer een mannetje Roodborsttapuit op de uitkijk. Een gebruikelijk beeld, je ziet ze daar vaak. ’t Is alleen wel ver bij het wandelpad vandaan.

Roodborsttapuit

Minder gebruikelijk was dat ik tijdens de wandeling steeds meer jeuk aan mijn linker wenkbrauw kreeg. Ik had er al eens stevig over heen gewreven, wiet weet, misschien liep er een teek rond, ’t hielp alleen niet zoveel. Dus de bril maar eens af gezet. Jawel hoor, daar kroop een rupsje over heen, die waarschijnlijk zo af en toe eens overstak naar de wenkbrauw. Voordat hij ging vliegen heb ik hem eerst maar eens op de foto gezet. Een ongebruikelijke ontmoeting.

rupsje op bril

Net zo ongebruikelijk was de ontmoeting met een Levendbarende hagedis die vlak lang het wandelpad in het hoge gras hing. Je weet dat ze er zijn, je weet ook dat je deze schuwe jongens niet vaak zult zien. Ik kon nog net een foto maken. Helaas zat de hagedis min of meer half verscholen achter de grassprieten. Toen ik een betere plaats wilde zoeken (heel voorzichtig) was de kleinste beweging al voldoende om hem helemaal tussen de sprieten te zien verdwijnen.

Levendbarende hagedis

De meest ongebruikelijk “ontmoeting” kwam in het bosdeel. Het was 2 augustus 2011 en er stonden al een paar Vliegenzwammen langs het pad.

Vliegenzwam op 2 augustus 2011

Na die natte julimaand mag je vroeg paddenstoelen verwachten, maar een Vliegenzwam op 2 augustus, dat herinner ik me niet. Het is me nog veel te vroeg voor paddenstoelen; deze kan ik echter niet onvermeld laten. Verder moet ik zeker nog een paar keer terug want pas in de komende weken zal de heide volop bloeien.