Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Overig

Nieuw in april

Allereerst is nieuw in april dat ik de klassieke editor voor dit blog niet meer kan gebruiken, “ze” hebben die uitgeschakeld. Nu moet je per blok de zaak uitlijnen, aangeven hoe groot een foto moet worden getoond, elke keer weer afzonderlijk, dat gaat gegarandeerd een keer mis. Alvast excuses.

Verder komen er in het veld steeds meer nieuwelingen tevoorschijn. Ik had zo hier en daar al wel een Ooievaar gezien, maar nog niet goed kunnen fotograferen. Maar deze wel in de afgelopen week. Zo te zien was dit een blije ooievaar.

Ooievaar

Het was alsof ze gebaarde: kom maar in mijn armen. Maar schijn bedriegt, dit was op een plaats waar men speciaal een oversteekplaats voor kikkers en padden heeft gemaakt om veilig de weg over te kunnen steken en vervolgens terecht te komen daar waar deze ooievaar nu staat.

Ooievaar

Het blij vooruitzicht streelde schijnbaar, want de vogel maakte alvast een huppeldansje. “Toevallig”, maar wat is toevallig, werd er op de dag dat ik deze foto maakte van deze huppelende vogel bij mij op de buurt een baby geboren.

Ooievaar

Dat “blij vooruitzicht” is in deze context eigenlijk misplaatst, het zijn woorden die in de christelijke traditie een belangrijke rol spelen. Zeker in een sombere tijd zoals nu met die voortdurende coronadreiging. Dat brengt me langzamerhand op Pasen 2021. Net deze week zijn de tulpen in m’n tuin gaan bloeien. Mooie kleuren op de koude grond. Zo mooi echter niet als de onderstaande. Deze heb ik voor vandaag speciaal uitgekozen omdat ze zo’n mooi licht gekleurd randje hebben. Pasen is ook een lichtpunt voor velen, ook in moeilijke tijden.

Rest mij u goede Paasdagen toe te wensen.

Pasen 2021

Winterse nabrander

Een enkele dag nadat hier de laatste sneeuw van een sneeuwduin in m’n achtertuin is verdwenen en we binnenkort overgaan naar voorjaarstemperaturen kom ik hier nog met een winterse nabrander. Eerst van Wilde zwanen, in het Frysk de Kloekswan. Je ziet hier soms een groot aantal zwanen bij elkaar in een weiland. Bijna altijd zijn het alleen maar Knobbelzwanen. Maar onder winterse omstandigheden, alleen dan, moet ik altijd even opletten. Want dan kunnen er ook Wilde zwanen tussen zitten. Je kunt er zomaar aan voorbij gaan, denkend dat het hun neefjes met de knobbel zijn. Maar in dit geval vielen ze me wel op.

Wilde zwaan

Met hun gele vlek op de snavel. Dan is het altijd ook nog even opletten of het echt wel Wilde zwanen zijn. Want ze hebben ook nog een kleiner neefje, ook met een gele vlek op de snavel. Dat is de Kleine zwaan. Als ze naast elkaar staan zie je het verschil wel tussen groot en klein. Als dat niet geval is kun je het ook nog aan de grootte van die gele vlek zien. Bij de Wilde zwaan loopt die gele vlek tot voorbij de neusgaten en bij de Kleine zwaan is die gele vlek veel korter en loopt niet voorbij de neusgaten en eindigt ook niet op een punt.

Wilde zwaan

Dit waren duidelijk Wilde zwanen, de grootste van die twee soorten.

Wilde zwaan

Ik had het eigenlijk al opgegeven en dacht ze dit jaar niet meer te zullen zien, maar dat wintertje hielp om ze toch tevoorschijn te laten komen.

ijsvormen

Verder heb ik me in vorstperiode af en toe bezig gehouden met ijsvormen. Altijd leuk om die grillige patronen te zien.

ijsvormen

Toen de zaak begon te smelten kwamen heel voorzichtig de groene contouren ook weer tevoorschijn.

ijsvormen

Voorlopig vind ik het eerste wel weer mooi geweest met de winterse taferelen, op naar het voorjaar, binnenkort meer weer eens achter de Kieviten aan.


Terugblik 2020

Zoals gebruikelijk ook aan het eind van dit jaar weer een terugblik naar voor mij opvallende fotomomenten in dit afgelopen jaar. Een bijzonder jaar, dat zeker, maar in de natuur merk je daar weinig van. Behalve dat het op de door mij veel bezochte plaatsen ineens een stuk drukker was dan eerder en je af en toe met een grote boog om andere bezoekers heen moest lopen. Ondanks dat heb ik mijn natuur-rondjes wel gemaakt, maar voorzichtiger en minder vaak dan eerder.

In de winter van 2020 kreeg ik de onderstaande Roodborst voor de lens aan de oever van het Lauwersmeer. Van zo dichtbij had ik deze soort nog niet eerder kunnen fotograferen.

Roodborst

In het voorjaar kon ik de groene facetogen van onderstaande Smaragdlibel zonder al te veel problemen vastleggen. Overigens zo ongeveer op het moment dat een gezin met een aantal kinderen achter me langs liep. Ze waren voorzichtig en liepen met een boog om me heen. In die periode werd ook de “aanbeveling” om afstand te houden van elkaar steeds concreter. Ik zie het meer als een opdracht en neem geen onnodig risico.

facetoog Smaragdlibel

De zomer was me op bepaalde momenten te heet en ik heb het rustig aan gedaan, maar kon nog wel enkele bezige bijtjes vastleggen. Zij stonden in het afgelopen jaar ook volop in de aandacht in verband met de roep om meer biodiversiteit en de onmisbaarheid van bijen en dergelijke in het ecosysteem.

bijen op bloem

In de herfst, lekker weer, heb ik waarschijnlijk de meeste foto’s gemaakt, maar ik sla deze periode hier over  en ga direct naar een samenvatting van het hele jaar. Het werd het jaar van de “bubbel”. Een zelfgemaakte “bubbel” heb ik geprobeerd te creëren met onderstaande bewerkte foto uit de herfst. Je kunt er van alles in zien, uitgestrekte armen die roepen om hulp of om een knuffel, zwarte gaten, rouwranden, maar ook een lichtpunt en een gouden omranding omdat we bepaalde “gewone” dingen meer zijn gaan waarderen. Ik hoop dat dit lichtpunt in 2021 steeds groter zal worden.

de bubbel van 2020

Ik dank u allen voor de belangstelling die u ook in het afgelopen jaar voor dit weblog heeft getoond. Dat u heeft willen meegenieten van opvallende of “gewone” dingen in de natuur. Ik waardeer dat zeer. Ik wens u allen een goed en gezond nieuw jaar toe.

Tenslotte: zoals elk jaar schrijf ik hier opnieuw: Wat de toekomst brengen moge …….