Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Vogels

Er even uit

Nee, ik ga niet op vakantie, of eigenlijk wel, maar dan naar Tuinesië. Daarvoor heb ik geen QR-codes nodig, de achterdeur staat altijd open, voor mij is dat een echte rustplek. Maar er zijn momenteel vele anderen die ook aan rust toe zijn en even wat anders willen zien.

Een Graspieper in het veld gaf het al aan, “tot hiertoe en niet verder, hierachter is een rustgebied”.

Graspieper

Wie gaat, is niet overal verzekerd van droog weer. Ook in mijn tuin was het de afgelopen week niet altijd droog en dat zal in de komende weken niet anders zijn, denk ik. Maar het plaatje straalt wel rust uit.

spinrag met druppels

Ook in rust was een jonge Boerenzwaluw, tenminste zolang er geen ouders met voer in de buurt zijn, dan is het ineens één en al activiteit.

Boerenzwaluw

De vogels hebben een drukke tijd achter de rug, vooral met het zoeken en aanvoeren van eten voor de jongen.

Graspieper

Maar als ze zijn uitgevlogen is er even meer tijd voor rust.

Graspieper

Dan is het tijd om er even uit te vliegen.

Graspieper

Afgelopen vrijdag zijn hier in het noorden de schoolvakanties begonnen. Ja, dan trekken velen er op uit, even bijkomen na een wonderbaarlijk jaar, even wat anders, even tot rust komen. Helaas gaat men ook dit jaar niet alleen op vakantie, ome Cor en tante Ona gaan stiekem ook mee, ook al zullen de meesten ze niet te zien krijgen. Als u gaat wens ik u een goede vakantie toe en een veilige heen- en terugreis.


Kruip door, sluip door

Binnen zitten, dat trok me niet, maar buiten lopen evenmin, je kon elk moment een bui op je pet krijgen. Daarom besloot ik deze keer eens een fotografisch rondje Westerkwartier in de provincie Groningen te rijden en het te combineren met een andere hobby. Fotografisch gezien leek het op een mislukking uit te lopen, er was nauwelijks een “grote” vogel in het veld te zien. Uiteindelijk kreeg ik wel een kleintje, een mannetje Rietgors voor de lens, maar hij was ver weg, heel ver.

Rietgors

Wel leuk vond ik dat in een weiland nog originele blaarkoppen liepen (lagen), inclusief hoorns en dat zie je niet zoveel meer. Het moet een liefhebber zijn, de boer die dit vee bezit. Blaarkoppen, een ras dat van vanouds aan Groningen wordt gekoppeld.

Blaarkop

Het lukte verder allemaal niet zo en daarom besloot ik als laatste nog langs het Mienscheer in Nuis te rijden. Daar ligt een soort van super-mini weerribben, waarschijnlijk ook een overblijfsel van de vervening die ook in dat gebied heeft plaatsgevonden. Twee ribben en drie weren, klein, klein, dat is alles. Maar daar deed ik in het verleden af en toe verrassende waarnemingen. Aan de andere kant van de weg ligt een poeltje, ’s zomers vaak drooggevallen, maar nu stond er water in. Dwars door het riet heen zag ik een witte vogel met een pluim op de kop.

witte vogel

Het werd een gevecht met het riet en de andere begroeiing om deze vogel een beetje fatsoenlijk op’t portret te krijgen.

Lepelaar

Het werd een beetje kruip-door, sluip door, om toch dat gaatje te vinden. Gelukkig liep de vogel door en kwam hij wat beter in beeld.

Lepelaar

Niet dat hij helemaal vrij kwam van de begroeiing, maar genoeg om hem herkenbaar in beeld te brengen, inclusief z’n gele keel.

Lepelaar

De bovenstaande foto was ook het beste wat ik er van kon maken, hij liep weer door en verdween compleet achter de begroeiing. ’t Was mooi geweest. Toch wel bijzonder, een Lepelaar in Nuis, ik had het niet verwacht.


Brutaaltje

Af en toe moet je een beetje geluk hebben. Op een net geploegd, geëgd en waarschijnlijk al ingezaaid perceel liep een Kievit rond, aan de kortere kuif te zien een vrouwtje. De vogel stapte dan weer in een voor, dan weer eruit.

Kievit

Meestal vertrekken kieviten als je in de buurt komt, maar deze bleef staan en liet even zien hoe mooi deze vogels gekleurd zijn als ze in de volle zon staan.

Kievit

De vogel was voortdurend aan het alarmeren. Dat kon niets anders betekenen dan dat er jonge vogels in de buurt waren. Het heeft even geduurd voordat ik iets in het vizier kreeg. Er was slechts één kuiken en die bleek vlak bij de weg te lopen in de diepe schaduw van een bomenrij, waar ik het jong eerst niet had gezien. Het vogeltje bleef maar brutaal vlak voor mij heen en weer lopen. Geen wonder dat moeders alarm sloeg.

jonge Kievit

Na enige tijd ging het kuiken toch maar richting moeder en kwam daardoor in de volle zon te lopen, waardoor ze veel beter fotografeerbaar was. Door de grotere afstand in een mindere kwaliteit, maar goed herkenbaar en zo vaak krijg ik ze ook niet voor de lens.

jonge Kievit

Ik vraag mij dan altijd af wat een kuiken te zoeken heeft op zo’n kale zandvlakte, maar moeders zal het wel beter weten.

Gele Kwikstaart

Ook aanwezig was een gele kwikstaart, maar die heeft geen waarschuwing nodig, die kent het gevaar zelf wel en kan zo nodig wegvliegen. Dat kan de jonge Kievit nog niet. Ik hoop dat ze het samen met moeder gered heeft, want er ligt veel gevaar op de loer als je niet weg kunt komen.

Rest mij nog u allen goede Pinksterdagen toe te wensen.