Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Vogels

Zwart, wit en een beetje geel

De zoektocht naar nieuw aangekomen vogels in het veld ging ook in de afgelopen week door. Nog zo’n nieuweling is de Witte kwikstaart. Een leuk vogeltje die zodra hij staat nog even met z’n staart op en neer wipt. Dat heeft hem z’n Nederlandse naam gegeven.

Witte kwikstaart

Wetenschappelijk is het Motacilla alba. Maar omdat er zoveel ondersoorten zijn is dit officieel de Motacilla alba alba (twee keer alba dus, en dat alba betekent niets anders dan “wit”). De witte Witte kwikstaart, dit in tegenstelling tot de Rouwkwikstaart die een compleet zwarte rug heeft.

Witte kwikstaart

Over het algemeen zijn ze moeilijk van dichtbij te fotograferen, voordat je ook maar een camera gericht hebt zijn ze vaak al weer weg. Deze foto’s zijn dan ook van ietsje verder genomen en daardoor wat minder duidelijk maar nog wel goed herkenbaar.

Witte kwikstaart

Een stuk weiland was behoorlijk gevuld met Knobbelzwanen. Dat zijn geen nieuwkomers maar blijvers. Op de foto hieronder staan ze lang niet allemaal. Als je goed kijkt dat zie je bij eentje een beetje geel aan de hals.

een veld vol Knobbelzwanen

Daar heb ik maar eens op ingezoomd en zoals verwacht betrof het hier een zwaan met halsring. Persoonlijk vind ik het geen gezicht maar het is belangrijk om de bewegingen van de populatie in beeld te brengen. Het betreft hier halsband geel nummer P59N. Als je lid bent kun je zo’n nummer op een bepaalde site invullen waarna je informatie over deze zwaan kunt krijgen.

Knobbelzwaan met halsring geel P59N

Dat heb ik niet gedaan, je kunt nu eenmaal niet overal lid van zijn, de experts zullen het wel en wee van deze zwaan zo tevoorschijn kunnen toveren. Al met al was het een ontdekkingstocht met veel zwart en wit en een vleugje geel. Volgende week hopelijk meer nieuwelingen.


Gewurde litte

Het kan niet altijd raak zijn als je in het veld bent, niet elke keer lukt het weidevogels voor de lens te krijgen. Maar deze keer heb ik een leuke vervanger. Ook eentje die in het weidevogelseizoen steevast weer opduikt.

Graspieper

De Graspieper, een klein druk druk vogeltje, die vaak op de uitkijk staat op een paal.

Graspieper

Even keek het vogeltje mij met een strenge blik aan, althans zo leek het.

Graspieper

Direct daarna volgde er een bordje in de wei met de tekst “Gewurde litte” (Fries voor “laat geworden”, ofwel “blijf af”) met als onderschrift “Grutsk op ús Greidefûgels” wat vertaald vanuit het Fries staat voor “trots op onze weidevogels”. Na de strenge blik van de Graspieper leek het voor mij bestemd. Maar dit is een initiatief van de Provincie Fryslân, het Waterschap, LTO-noord en BFVW (Bond van Friese VogelWachten” en nog meer instanties en het is bedoeld voor boeren en grondeigenaren. Hun verzoek is bedoeld voor boeren om een strook gras (of meerdere stroken) in hun land te laten geworden, er niets mee te doen, die strook of stroken niet of pas heel laat te maaien, geen kunstmest op die strook te gebruiken, zodat zich in kruidenrijk grasland vogelleven in die strook kan ontwikkelen. Alles nader te zien op https://grutskopusgreidefugels.nl/gewurde-litte/ waar boeren zich ook kunnen opgeven om aan het initiatief deel te nemen. Bij deelname krijgt men zo’n bord opgestuurd.

Daarna werd het tijd voor een veldboeket. In dit geval van bloeiende Dotterbloemen. Mooi, er komt steeds meer kleur in het veld tevoorschijn.

Dotterbloem

Rest mij nog om u op deze dag een Paasgroet te laten geworden.

Paasgroet

Goede Paasdagen toegewenst.


Wat een verschil ….

Wat een weer in de afgelopen dagen. Van prachtig zonnig veranderende het in ijskoud inclusief een overvloed aan regen. Het speelveld voor m’n huis was na een nacht regen geschikt voor waterballet. In die triestigheid heb ik veel tijd binnen doorgebracht, naar buiten gaan lokte me niet.

Die enkele keer dat ik het toch gewaagd heb werden flinke buien afgewisseld door af en toe een vleugje zon. Maar door die snerpend koude wind was het niet echt aangenaam buiten.

Wat een verschil met eerdere jaren. Ik had achter de kachel tijd genoeg om eens in het fotoarchief te duiken. Een aantal jaren geleden zag het er heel anders uit begin april. Een Grutto stond in de volle zon mooi te wezen op een paal.

Van een andere Grutto kreeg ik een fly-by.

Een Pimpelmees in 2014 sierde de toch al fraai uitziende bloeiende struik op.

Dat was toch wel even een verschil, het ene jaar is duidelijk het andere niet. De foto’s zijn allemaal van begin april. Geef mij maar de zon en de warmte. Maar ja …., het is zoals het is. Verschil zal er blijven.