Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Vogels

Lopend of liggend in Egypte

Twee opvallende ontmoetingen vandaag. Hier in de buurt vindt je een aantal opvallende toponiemen zoals Moskou en Petersburg maar ook Egypte is zo’n opvallende landnaam, wat ook weer geleid heeft tot een afgeleide straatnaam. Die weg ligt in Nijeberkoop en of Makkinga en aan Egypte ligt onder anderen het natuurgebied Diakonievene. Terwijl ik rustig over Egypte reed, gelukkig maar, stonden er ineens na een bocht twee Damherten voor me op de weg. Snel een foto maken ging niet dus dan maar door de voorruit van de auto. Door al dat gelaagd glas werd het een onscherpe foto, maar ik laat hem toch zien. Ze staken de weg over vanuit het bosdeel van het Diakonievene en gingen aan de overkant van de weg het groen in een particuliere tuin te lijf, de eigenaars zullen wel blij worden denk ik. Tot nu toe had ik nog geen Damherten in het Diakonievene gezien, misschien zijn ze ergens ontsnapt of misschien zijn ze vanuit het Katlijker schar overgestoken. Het was in elk geval weer een bijzondere ontmoeting.

Damhert

Verder is het momenteel groeizaam weer. Dat liet een Knobbelzwaan duidelijk zien met alleen z’n hals en kop uitstekend boven het gras.

Knobbelzwaan

Ook opvallend zo’n half verstopte zwaan. Genoeg om vandaag van te genieten dus.

Advertenties

Witte wipstaart en bijna Pasen

Ja, ik weet het, officieel heet dit vogeltje Witte kwikstaart. Desondanks noem ik hem meestal Witte wipstaart omdat z’n staart bijna altijd op en neer beweegt. Ze zijn weer terug, een winter langs heb ik ze niet gezien, nu zijn ze overal weer druk bezig. Ze kennen nauwelijks rust en wippen dan weer hier heen en dan weer daar naar toe. Soms blijft er eens eentje een poosje stilstaan, maar dat lijkt een uitzondering.

Witte kwikstaart

Zo ook deze, druk, druk, druk, maar gauw weer verder.

Witte kwikstaart

Verder staan we vlak voor de Paasdagen. Tijd voor een fleurige groet.

paasgroet met tulpen

Iedereen goede paasdagen toegewenst.


Ietsje dichterbij

Zo langzamerhand raken de “nieuwe” vogels in het landschap wat meer gewend aan langskomende mensen. Zo lukte het mij onderstaande Graspieper van behoorlijk dichtbij te portretteren. Toch heb ik hem in de onderstaande foto een zo groot mogelijke ruimte gegeven. De vogel is kleiner dan een mus en op zo’n enorme dampaal lijkt hij nog nietiger.

Graspieper

Veel beter benaderbaar deze keer was een mevrouw Tapuit,

Tapuit (v)

ook al zo’n klein vogeltje en toen de wind even aanhaalde werd ze bijna van de paal geblazen.

Tapuit (v)

Maar mevrouw hield vol en kwam uiteindelijk weer op twee pootjes terecht op de paal.

Tapuit (v)

Meneer Tapuit was er ook, maar hij moet nog even iets toeschietelijker worden voor een foto van ietsje dichterbij.