Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Vlinders

Tipjes ontmoeting

Er hing een op het oog wit vlindertje aan een plant. Zo op het eerste gezicht denk je al gauw aan een koolwitje, maar de doorschijnende “griemels” op de achtervleugels deden me toch iets anders vermoeden,

Oranjetipje (v)

toen de vlinder zich iets verplaatste kon ik een deel van de onderkant van die achtervleugels zien, jawel ….., gemarmerd. Het is dus een vrouwtje Oranjetipje maar er is geen greintje oranje aan de vrouwtjes van deze soort te vinden,

Oranjetipje (v)

die kleur draagt alleen het mannetje, oranje aan de tipjes van de voorvleugels.

Oranjetipje (m)

De vleugels van deze soort zijn aan de onderkant “gemarmerd”, hieronder een mannetje. Bij de vrouwtjes ontbreekt dus het oranje, maar ze zijn net zo “gemarmerd”.

Oranjetipje (m)

Het zijn geen echte stilzitters deze vlinders, altijd maar onderweg. Dus was het even afwachten wat er ging gebeuren. Het duurde niet lang of ze hadden elkaar gevonden. Het vrouwtje stak haar achterlijf in de lucht en wat er volgde was een wilde bedoening, met een camera nauwelijks of niet te volgen.

Oranjetipje (m+v)

De ontmoeting eindigde aan een grasstengel, maar voor het “moment suprème” was ik net te laat om het vast te leggen. Bij de onderstaande foto was het mannetje net weer aan het opstijgen.

Oranjetipje (m+v)

Beide vlindertjes waren al enigszins op leeftijd en hier en daar wat beschadigd, het weerhield hun niet en nu zullen er wel ergens aan een Pinksterbloem vlindereitjes hangen.

Waterviolier – Wetterpinksterblom

Mooi waren die Pinksterbloemen ook al niet meer, maar ik heb een goede vervanger gevonden. In het Fries noemen de bovenstaande Wetterpinksterblom, vertaald “Waterpinksterbloem”, in het Nederlands de Waterviolier en daar was hij ook te vinden, met de voeten midden in een sloot met water staand. Eigenlijk is deze nog mooier dan de normale pinksterbloem. Het was weer een leuk uitje in het Wijnjeterperschar.

Advertenties

Nog wat restjes

‘k Heb weer eens een wandeling door het Wijnjeterper schar gemaakt, of zoek naar de herfst. Dat viel enigszins tegen, de echte herfstkleuren zijn er nog niet. Ook niet bij de pingoruïne, waar het wateroppervlak er mooi strak bij lag, maar ook nog veel groen zichtbaar was.

pingoruïne Wijnjeterper Schar

Het onderstaande Bont zandoogje liet wel zien dat het zo ongeveer herfst is, de vlinder was behoorlijk afgevlogen en miste een behoorlijk deel van een achtervleugel. Lang zal deze het niet meer maken, denk ik.

Bont zandoogje

Het Robertskruid bloeit altijd in deze tijd van het jaar, in de herfst, in It Skar zo ongeveer op de meest schaduwrijke plaats. Daar in dat donkere bosdeel stonden ze uitgebreid te stralen en dat doet je ook niet direct aan herfst denken.

Robertskruid

Wel de onderstaande Grote stinkzwam, maar het was slechts één van de weinige soorten die er te vinden waren.

Grote stinkzwam

Een Langpootmug had een bes van een Vuilboom opgezocht, dan viel hij zelf denkelijk minder op.

Langpootmug

En er was nog een Zevenstippelig lieveheersbeestje actief. Maar zo langzamerhand hoeft de macrolens niet meer mee tijdens de wandelingen.

Zevenstippelig Lieveheersbeestje

Want de herfst zal binnenkort wel volop “uitbreken”. Nu waren het nog wat restjes van de late zomer die overbleven.


Diakonievene

Het leek me een goed idee om een wandeling door het Diakonievene onder Nijeberkoop te maken. Het weer was goed, een lekker temperatuurtje, en het was droog. Misschien wel net te droog voor dit natuurgebied. Waar eens waterpoelen waren en waar ze eigenlijk zouden moeten zijn was het nu droog er bleef alleen nog een blubberpoeltje over.

Diakonievene

In dit gebied staan veel exemplaren van het Jacobskruiskruid wat soms mooie beelden van Jacobsvlinders of hun zwartgeel gestreepte rupsen kan opleveren, daarvoor is het nu echter te laat in het seizoen. Ik had ook niet meer zoveel vlinders verwacht, het is half oktober, maar er vlogen daar nog een flink aantal rond, hoofdzakelijk de Kleine vuurvlinder.

Kleine vuurvlinder

Hoewel dat Jacobskruiskruid giftig is schijnen ook deze vlindertjes daarvan geen last te hebben.

Kleine vuurvlinder

Het kon ook bijna niet anders, een paar Grote parasolzwammen hadden de hoed ook weer op de steel staan.

Grote parasolzwam

Hoewel …… grote ……, ik heb er maar twee gevonden en die waren klein, heel klein, het leken bijna wel bonsai-parasolzwammen. Daar zal de droogte in de natuur ook de oorzaak van zijn. Zo mini heb ik ze daar nog nooit gezien. Na afloop van de wandeling heb ik nog even zitten nagenieten op een mooie nieuwe picknickbank naast de vernieuwde en sterk vergrote parkeerplaats. Kijkend naar de vele libellen die nog actief waren, maar poseren …., ho maar.