Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Vlinders

Diakonievene

Het leek me een goed idee om een wandeling door het Diakonievene onder Nijeberkoop te maken. Het weer was goed, een lekker temperatuurtje, en het was droog. Misschien wel net te droog voor dit natuurgebied. Waar eens waterpoelen waren en waar ze eigenlijk zouden moeten zijn was het nu droog er bleef alleen nog een blubberpoeltje over.

Diakonievene

In dit gebied staan veel exemplaren van het Jacobskruiskruid wat soms mooie beelden van Jacobsvlinders of hun zwartgeel gestreepte rupsen kan opleveren, daarvoor is het nu echter te laat in het seizoen. Ik had ook niet meer zoveel vlinders verwacht, het is half oktober, maar er vlogen daar nog een flink aantal rond, hoofdzakelijk de Kleine vuurvlinder.

Kleine vuurvlinder

Hoewel dat Jacobskruiskruid giftig is schijnen ook deze vlindertjes daarvan geen last te hebben.

Kleine vuurvlinder

Het kon ook bijna niet anders, een paar Grote parasolzwammen hadden de hoed ook weer op de steel staan.

Grote parasolzwam

Hoewel …… grote ……, ik heb er maar twee gevonden en die waren klein, heel klein, het leken bijna wel bonsai-parasolzwammen. Daar zal de droogte in de natuur ook de oorzaak van zijn. Zo mini heb ik ze daar nog nooit gezien. Na afloop van de wandeling heb ik nog even zitten nagenieten op een mooie nieuwe picknickbank naast de vernieuwde en sterk vergrote parkeerplaats. Kijkend naar de vele libellen die nog actief waren, maar poseren …., ho maar.

Advertenties

Weekje zonder

Nee…… het veld in, dat zat er deze week niet in, helemaal niet. Maar er is nog een archief ………, met een wolkenlandschap,

wolkenlandschap

met een Zwanebloem inclusief hommel,

Zwanebloem

en met een stel Nachtpauwogen, op de foto vrouwtje boven, mannetje onder

Nachtpauwoog

ze zijn dus uit het archief, maar ik had ze ook zomaar in de afgelopen week kunnen maken. Volgende week verder kijken, eerst maar wat bijkomen.


Heideblauwtjes en Klokjesgentiaan en nog iets

Bij een wandeling door het Wijnjeterperschar, ingang westzijde, zijn er in deze tijd van het jaar een paar zaken waar ik extra op let. Eerst kijk ik of de Klokjesgentianen als bloeien. Dat viel tegen, in totaal zag ik slechts één van deze blauwe lichtpuntjes in het gebied omhoog steken. Er zullen er meer zijn geweest, maar dan veel verder van het pad af en daar begin ik maar niet aan met al dat hoge gras. Het bleef dus bij deze ene. Daarmee was het eerste deel van mijn zoektocht wel enigszins gelukt.

Klokjesgentiaan

Verderop, in het heidedeel bleken er redelijk veel Heideblauwtjes actief. Tenminste, als je in de buurt kwam. Meestal verstopten ze zich echter diep in de vegetatie. Dat zal vermoedelijk met de warmte te maken hebben. Op m’n buik liggend kon ik een vrouwtje van deze soort nog wel fotograferen. Hoewel ze “blauw” in het naam hebben ontbreekt die kleur nagenoeg bij die vrouwtjes. Alleen bij de aanhechting van de vleugels aan het lijf zie je nog wat blauw. De bovenkant van de vleugels is bruin bij de vrouwtjes.

Heideblauwtje (v)

Dat ging nog, maar om een mannetje vast te leggen kostte het veel meer moeite. Na diverse vergeefse pogingen en veel heen en weer kruipen lukte het dan toch. Een mannetje hangend aan dopheide, precies zoals het hoort. Ook bij een mannetje van deze soort is de aanhechting van de vleugels blauw, net zo als de bovenkant van die vleugels voor een groot deel. Dat kun je op de foto hieronder nog net zien. Als de vlinders wat ouder zijn slijt dat blauw echter en worden hun vleugels ook steeds bruiner.

Heideblauwtje (m)

Met het zweet op het voorhoofd na al dat gekruip ging ik maar eens uitblazen op het Pieter Postma-bankje

eieren van vlinder

en m’n oog viel toevallig op een aantal eitjes die aan een grasstengel waren geplakt. Vrij zeker zijn dit vlindereitjes, maar van welke soort, dat durf ik niet te zeggen. Bij deze eitjes moet je denken aan een doorsnede van misschien 1-2 millimeter.