Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Planten

Een beetje vroeg

We zijn net het nieuwe jaar begonnen. Traditiegetrouw is dat een slechte periode voor het maken van natuurfoto’s, er is nog niet zoveel leven in de brouwerij in het veld. Jawel, de hazelaars staan in bloei, dat is nog redelijk normaal.

Hazelaar in bloei

Maar de tulpen in m’n tuin steken de kop ook al weer boven de grond, dat is wel vroeg en van deze jongens zal waarschijnlijk niet veel terecht komen. Het is wel een teken dat ze er nu al zijn.

opkomende tulpen

Verbaasd was ik ook een stel kieviten te zien,

kieviten in januari

een stuk of vijftig waren in een plas – dras gebied aan het pootjebaden en foerageren. Dit zullen wel doortrekkers zijn, op de vlucht voor de kou in het noorden, maar het was wel leuk ze weer te zien en dat in de eerste week van januari.

kieviten in januari

Maar ik stond versteld dat er een Roodborsttapuit op een prikkeldraad stond,

roodborsttapuit in januari

’t is niet dat m’n klomp brak want die had ik niet aan, maar anders had het zomaar gekund. Een Roodborsttapuit in januari, het moet niet gekker worden. ‘k Heb nog even gedacht dat ik me vergiste, maar nee, het was echt. Dit is veel te vroeg of is het een opportunist die gewoon gebleven is terwijl de rest van de familie op reis is gegaan? De tijd zal het leren.

Advertenties

Rondom een pingo (2)

Het vervolg van de wandeling door het Wijnjeterperschar rondom de pingoruïne. In het bosdeel bloeide het Robertskruid nog volop, allemaal roze puntjes in een vrij donker gedeelte. Dat is typisch voor deze plant, hij doet het heel goed in schaduwrijke gebieden.

Robertskruid

Verderop stond een grote stinkzwam die al verlost was van z’n sporen en geen bezoek had.

Grote stinkzwam

Net iets verder lag nog een tweede. Toen ik aankwam was de hoed zwart van de vliegen. Tijdens het maken van deze foto trokken ze zich terug, behalve eentje, maar die zat half verscholen achter een op de grond gevallen blad. ’t Is jammer dat deze zwam zo ontzettend stinkt maar op zich gezien is hij het bekijken wel waard. Voor vliegen is die stank echter zeer aantrekkelijk, het is maar net waar je van houdt.

Grote stinkzwam

Op een voor hem enorm groot blad zat dit minispinnetje rustig te poseren.

spinnetje

Vlak bij de pingo zat deze zeer forse kever waarvan ik eerst geen naam kon bedenken en al aan het filosoferen was over joekelkever of zoiets. Een centimeter lang of drie was deze zeker.

Kettingschalebijter

Maar uiteindelijk kon ik toch z’n naam ontdekken, het is de Kettingschalebijter. Dat van die ketting in de naam is begrijpelijk. De tocht was nog niet voorbij, volgende keer meer.


Rondom een pingo

Normaal belicht ik meestal per bericht slechts één onderwerp. Vandaag doe ik dat eens anders. In een serie van drie berichten probeer ik  de diversiteit van het Wijnjeterperschar te laten zien en dan speciaal rondom de pingoruïne die aan noordkant van het gebied half in het bos ligt. Eerst een Moeras-vergeet-mij-nietje dat nog dapper stond te bloeien in een blauwgrasveld daar in de buurt.

Moeras-vergeet-mij-nietje

Maar over het algemeen had de foto-opbrengst een meer herfstig karakter. Zoals deze Grote sponszwam, duidelijk nog in de groei en daardoor aan de kleine kant.

Grote sponszwam

Toch heb ik hem maar gefotografeerd omdat deze soort vaak wordt meegenomen door paddenstoeleters. Wat waarschijnlijk ook de reden is dat je hem niet zo vaak ziet.

Grote sponszwam

Hieronder nog een detail van deze sponszwam.

Grote sponszwam

Er was warempel ook nog een juffertje actief. De groene vlek op de zijkant van het borststuk heeft onderaan de vorm van een doorntje dat naar voren steek. Dan moet het wel een Houtpantserjuffer zijn.

Houtpantserjuffer

Het juffertje vloog af en toe weg, maar landde vervolgens weer snel. Waarschijnlijk was de energie enigszins opgebruikt.

Houtpantserjuffer

Vandaag eindig ik bij de pingo “himself”. Toch jammer dat men het gras daar niet meer maait. In het lange gras voel ik mij niet veilig, overal kunnen teken zitten.

pingoruïne Wijnjeterperschar

Daardoor bleef het bij een blik op de dobbe en een kleine rustpauze op het bankje. De komende week het vervolg van deze wandeling.