Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Paddenstoelen

Verrassing bij de Diakonievene

Ik liep een rondje Diakonievene, een natuurgebied onder Nijeberkoop. Al gauw werd achter me de vraag gesteld: “Wat doet U daar?” want van afstand leek het net alsof ik een grote boodschap aan het afleveren was in het lange gras. Maar nee, ik was gras aan het plukken, want als je een Grote parasolzwam wilt fotograferen moet de lange steel toch wel een beetje duidelijk in beeld komen. Dat moet wel voorzichtig gebeuren want deze paddestoel is broos en instabiel, zeker door die grote hoed. De meeste van deze soort die ik vond hadden hun hoed nog niet helemaal uitgespreid.

Grote parasolzwam

Kenmerkend zijn die bruine vlokken op de hoed, de beharing daarop en de losse ring rondom de steel

Grote parasolzwam

Aan de onderkant van de hoed zie je de grote plaatjes.

Grote parasolzwam

Het mooist toonden deze tweeling zich, alles was zichtbaar, plaatjes, losse ring, vlokken, beharing en een lange steel.

Grote parasolzwam

Maar dat was nog niet alles wat me opviel tijdens deze wandeling. Iemand had een partij appels in het gebied gedumpt. Die hadden zich zodanig ver ontwikkeld dat je ze van enige afstand kon ruiken, ofwel ze waren al behoorlijk rot. Daarmee waren ze aantrekkelijk voor insecten. Maar er waren weinig soorten insecten zichtbaar, eigenlijk maar één soort, de Hoornaar. Zij zullen de andere insecten wel op afstand hebben gehouden. Tientallen kropen er rond, vooral op de meest vergane appels.

Hoornaar

Ik heb nog nooit zoveel Hoornaars bij elkaar gezien, wat me overigens wel voorzichtig maakte. Als je er eentje op z’n tenen trapt heb je kans dat de hele familie wraak komt nemen en daaraan had ik geen behoefte.

Hoornaar

Dus heb ik er slechts een paar, die zich aan de rand bevonden, uitgepikt. Weer eens wat anders deze wandeling, de parasolzwammen had ik verwacht maar die Hoornaars kwamen er als een verrassing bij.

Advertenties

Natuurbegraafplaats Friesland

Op één van m’n zwerftochten kwam ik langs de Achtste wijk in Nieuwehorne. Aan die straat ligt de Natuurbegraafplaats Friesland waar (volgens de folder) een graf nooit weer wordt geruimd, maar ook niet wordt onderhouden. Men laat de natuur z’n gang gaan. De grafruimte voor elk graf is 25 vierkante meter. De begraafplaats bestaat uit twee delen, een bosdeel en een gebied dat nog in ontwikkeling is, maar na verloop van tijd ook zal verbossen. De paden worden wel enigszins onderhouden. Als je de begraafplaats oploopt geeft een groot bord bij de ingang veel informatie en halverwege mijn rondje stond een bankje. Als je die twee combineert weet je waar je bent.

Natuurbegraafplaats Friesland

Op het bord bij de ingang staat de uitnodiging om de tijd te nemen voor een wandeling door het opengestelde gebied. Die uitnodiging heb ik aangenomen.

slak op boom

Bij het fotograferen heb ik me in hoofdzaak beperkt tot de natuur en, het klinkt in deze context misschien wat vreemd, tot zoveel mogelijk stillevens. Dan kunnen slakken op een boomstam bijna als kunstwerken worden gezien.

slak op boom

Erg stil hing ook een pantserjuffer, dat zal meer van de kou zijn geweest, om maar niet teveel energie te verspelen.

pantserjuffer

De paden zijn nog vrij vers en als er in nieuwe paden leem of iets dergelijk is verwerkt wil er nog wel eens een Grote oranje bekerzwam op gaan groeien. Dat was hier ook het geval, het waren er zoveel dat je moest uitkijken om ze niet kapot te trappen.

Oranje bekerzwam

In het bosdeel heb ik slechts deze Gele aardappelbovist gefotografeerd, de eerste druppels vielen en om me te laten natregenen, nou nee, dat maar niet.

bovist

En toch nog snel een foto van een bordje gemaakt waarop wordt aangegeven dat een bepaald deel van het bos beter niet kan worden betreden omdat er een dassenburcht is gevonden. Een dassenburcht op een begraafplaats, dat kan alleen maar op zo’n natuurbegraafplaats.

afgesloten i.v.m. dassenburcht

Zoals op het welkomstbord staat aangegeven, deze begraafplaats heeft het in zich om een prachtig natuurgebied te zijn en te worden. Waar men eventueel begraven wil worden, dat moet ieder maar voor zichzelf bepalen.


Rondom een pingo (3)

Vandaag het laatste bericht uit een serie van drie met foto’s gemaakt in de buurt van de pingoruïne in het Wijnjeterperschar. Eerst een Boswants alias Roodpootschildwants.

Roodpotige schildwants

Boswants

Als het kouder wordt trekken de kikkers zich in het bos terug en kruipen onder bladeren om er pas vroeg in een volgend voorjaar weer uit te komen en het water op te zoeken. Dat had de onderstaande ook gedaan, maar ik kwam kennelijk te dichtbij. Verderop zal hij wel weer een nieuwe hoop bladeren hebben gevonden.

Bruine kikker

Braamstruiken bloeien niet allemaal tegelijk en de onderstaande was nog wat laat met het vormen van de braambessen. Een vlieg kon het niet laten om lekker van de bessen te smikkelen. Lekker gezond zulke bramen …….. toch?

vlieg op braam

Er zat een piepklein zwart puntje op een blad. Voorzichtig als ik ben dacht ik allereerst aan een teek. Maar het bleek anders te zijn.

Viervleklieveheersbeestje

Een zwart lieveheersbeestje met vier rode stippen. Piepklein was deze, een millimeter of drie lang. De voorste vlekken zijn een beetje kommavormig. Precies zoals stippen.nl deze soort beschrijft. Het is een Viervleklieveheersbeestje.

Viervleklieveheersbeestje

Daarna kwam er weer een Grote stinkzwam op m’n pad met de slijmerige zwarte sporen nog op de hoed. Die hoed zat helemaal vol met vliegen, dezelfde soort die ook op de bramen zat. Voor de foto even niet. Maar ja, die bramen zijn gezond …. toch?

Grote stinkzwam

Zo, deze wandeling was bijna voltooid. Een verslag in drie delen van een fototocht in de herfst. Er was was nog genoeg te zien, nu nog wel. Straks, diep in de herfst en in de winter wordt het weer rustig.

dode boom Wijnjeterperschar

Nog een blik op die dode boom daar in het veld en op naar huis voor een welverdiend bakje troost.