Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Paddenstoelen

Nabrander van de herfst

Het paddestoel-seizoen is voorbij. Normaal gesproken besteed ik op dit weblog weinig aandacht deze bijzondere levensvorm. Dit jaar heb ik het enigszins opgevoerd omdat je er bijna niet omheen kon, gelet op de grote hoeveelheid die er zomaar opeens verscheen. Bovendien waren er opvallende soorten te fotograferen. Sommige lijken op een foto heel groot terwijl ze in werkelijkheid piepklein zijn,

paddestoelen

anderen hadden zich verstopt zoals deze boleet die bijna wegviel in een graspol en zo waren er nog veel meer die ik hier niet meer laat zien dit seizoen,

verstopte boleet

behalve een nabrander, zoals in een vorig blog al aangekondigd. Die is van een Gewone heksenboleet waarbij iemand (een kind of toch Spillebeen ?) de hoed had versierd met eikels.

Gewone Heksenboleet

Eentje waarbij er nog een druppel regenwater aan de hoed hing.

Gewone Heksenboleet

In mijn jeugd speelden we af en toe met vergrootglazen. Een bepaalde zaklamp met een forse platte batterij had een grote bolle lens waardoor het uitgaande licht gebundeld werd “uitgestoten”. Dat kon ook andersom, je kon die lens ook gebruiken om zonlicht te bundelen. Bij volle zonneschijn kon je met het gebundelde licht en dus gebundelde warmte soms zelf droog gras in brand steken. Dat bundelingseffect had die waterdruppel ook op het zonlicht, het werd gebundeld op de buisjes van de boleet.

Gewone Heksenboleet met druppel

De druppel was te klein om voldoende warmte in de buisjes van deze heksenboleet te ontwikkelen en in de natuur heb ik nog nooit een brandende paddenstoel gezien. Wel thuis overigens, maar dan meer in aangebrande vorm.

paddestoelen in verval

Daarmee zijn mijn zwamrondjes voor dit seizoen klaar, met nog wel een laatste foto van een paddestoel in verval. Deze zegt genoeg, het is voorbij.


Zwamrondje ’t Skar

We hebben de meteorologische herfst achter ons liggen, maar de herfst gebaseerd op zonnestand loopt nog door tot vlak voor de Kerst. In de nadagen van deze herfst komt er zo langzamerhand ook een einde aan mijn zwamrondjes. De meeste paddestoelen zijn intussen doodgevroren en verdwenen. Maar in het Wijnjeterperschar vond ik een anderhalve week geleden nog wel het een en ander aan zwammen. Zoals Elfenbankjes, maar die zijn er het hele jaar door wel. De gekleurde banen spreken me altijd wel aan.

Elfenbankje

Je hebt ze ook min of meer in grijstinten, die Elfenbankjes.

Elfenbankje

Een dode boomstam was bepakt en bezakt met de Oranje druppelzwam, piepkleine druppeltjes.

Oranje druppelzwam

Een andere dode boomstam was bezaaid met een andere kleine soort, het Geel hoorntje, nog geen centimeter hoog.

Geel Hoorntje

Hoe dichterbij je komt, hoe mooier ze worden.

Geel Hoorntje

Aan het eind van de wandeling kwam de uitsmijter, een Dooiergele mestzwam. ’t Heb geen mest gezien maar daar zijn ze toch van afhankelijk. De dooiergele kleur in de naam spreekt voor zich.

Dooiergele mestzwam

Hieronder van dichtbij bekeken.

Dooiergele mestzwam

Zo langzamerhand raken mijn zwamfoto’s op, nog een kleine nabrander volgende week en dan is het op. Ja … op naar de winter dan maar.


Twee bolle facetogen

Het was de derde week van november en ik probeerde in het Wijnjeterperschar nog hier een daar een macrofoto te “scoren”. Eerst kwam ik niet veel verder dan deze tweeling paddestoel, waarvan ik de naam niet weet, misschien een of andere mycena of een mosklokje. Het geheel deed me een beetje denken aan twee ogen op stokjes.

paddestoelen

Niet wetend dat ik verderop wel degelijk een paar echte ogen voor de lens zou krijgen. Op een dode stam lag zowaar nog een Steenrode heidelibel een beetje te zonnen.

Steenrode heidelibel

Het was de derde week van november, we hadden al een nachtvorst gehad, maar dat heeft deze dan overleefd.

Steenrode heidelibel

Voorzichtig lukte het me nog een foto in front te maken. Twee bolle facetogen keken me aan.

Steenrode heidelibel

Tsjonge ….., de derde week van november, ik was verbaasd. En ja …., als de zon schijnt in november kan het ook zomaar gaan regenen. Dat deed het dan verderop ook. Door de bomen kon ik in de verte een regenboog ontwaren. Het was onmogelijk vanuit mijn positie een goede foto te maken.

natuurlijke vorm

Maar de natuur had nog een andere “regenboog” voor me klaar staan, eentje in rood en groen, ook mooi. Het zal wel de laatste libel zijn geweest die ik dit jaar voor de camera kreeg, maar je weet maar nooit wanneer nog eens twee van die bolle facetogen je aankijken.