Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Kevers

de rups en de rover

Voor mij blijft het de vraag is wie belangrijker is in de natuur, de rups of de vlinder. Natuurlijk, vlinders, zeker dagvlinders, zijn het mooist en je ziet af en toe ook wel een vogel zo’n vlinder oppeuzelen. Echter de rupsen zijn heel belangrijk als voer voor jonge vogels. Daarom ben ik persoonlijk geneigd de rups belangrijker te vinden, maar ik zie liever zo’n fladderende vlinder. Bovendien zijn rupsen vaak niet het meest opvallend, een beetje schutkleur is nooit weg om aan de hongerige snaveltjes van de vogels te ontkomen. Je kunt als rups dan proberen niet op te vallen op een blad door een groene kleur aan te nemen. Overigens zie je bij de onderstaande duidelijk zijn vier buikpoten, wat hem tot een vlinderrups maakt.

rups

 

Of je vermomt je als rups in een pakje dat op een grijs blubberig poepje lijkt. Bij de onderstaand twijfel ik een beetje, het kan net zo goed een schijnrups, een larve van een bladwesp zijn.

rups? – larve bladwesp?

of je doet alsof je lijkt op een takje, zoals bij de onderstaande rups van een Voorjaarsspanner.

rups Voorjaarsspanner

Maar als er dan plotseling het onderstaande monster met kaken als een grote schaar langskomt dan is het mis.

kaken Grote Poppenrover

Die kaken horen bij de poppenrover. Daarvan heb je twee soorten, de Grote Poppenrover en de Kleine Poppenrover. Het verschil kan ik niet zien als ze niet naast elkaar lopen. Dit was een forse jongen dus het zal wel de Grote …. zijn geweest.

Grote Poppenrover

Op de Kapellepôle kwamen ze in een bepaalde week in groten getale voor.

Grote Poppenrover

Dan kun je nog zo goed je best doen als rups om niet op te vallen

rups

maar als deze jongen met z’n grote kaken langskomt dan eindigt het in een tranendal voor de rups en een feestmaal voor de poppenrover.

Grote Poppenrover met rups

Het schijnt dat deze kever in een seizoen wel tot 400 rupsen kan verorberen. Bovendien eten de larven van deze kever de poppen van vlinders. Daarom schijnen deze poppenrovers succesvol te kunnen worden ingezet als natuurlijke bestrijders van de eikenprocessierups en waarschijnlijk gebeurt dat ook al wel. Ja …, de natuur is vaak wreed, zeker voor rupsen.

Advertenties

Zwartkopvuurkever & ogen

Het zag er gevaarlijk uit, twee scherp getande antennes met veel rood op het schild en een paar zwarte ogen die me indringend aankeken.

Zwartkopvuurkever

Ja, een insect met zelfs heel veel rood op het schild.

Zwartkopvuurkever

Dat kwam me bekend voor, het is de Pyrochroa coccinea, beter bekend als een vuurkever.

Zwartkopvuurkever

Daar heb je in Nederland twee soorten van, de Roodkopvuurkever en de Zwartkopvuurkever. Het verschil is wel duidelijk,

Zwartkopvuurkever

Deze heeft een zwarte kop, dus ook de bijbehorende naam.

kruisspin

En toen waren er nog een aantal oogjes die me aankeken. Een Kruisspin. Totaal hebben ze acht ogen in twee onder elkaar liggende rijen. Bij deze keken de beide middelste ogen van de bovenste rij me indringend aan.


Rondom een pingo (2)

Het vervolg van de wandeling door het Wijnjeterperschar rondom de pingoruïne. In het bosdeel bloeide het Robertskruid nog volop, allemaal roze puntjes in een vrij donker gedeelte. Dat is typisch voor deze plant, hij doet het heel goed in schaduwrijke gebieden.

Robertskruid

Verderop stond een grote stinkzwam die al verlost was van z’n sporen en geen bezoek had.

Grote stinkzwam

Net iets verder lag nog een tweede. Toen ik aankwam was de hoed zwart van de vliegen. Tijdens het maken van deze foto trokken ze zich terug, behalve eentje, maar die zat half verscholen achter een op de grond gevallen blad. ’t Is jammer dat deze zwam zo ontzettend stinkt maar op zich gezien is hij het bekijken wel waard. Voor vliegen is die stank echter zeer aantrekkelijk, het is maar net waar je van houdt.

Grote stinkzwam

Op een voor hem enorm groot blad zat dit minispinnetje rustig te poseren.

spinnetje

Vlak bij de pingo zat deze zeer forse kever waarvan ik eerst geen naam kon bedenken en al aan het filosoferen was over joekelkever of zoiets. Een centimeter lang of drie was deze zeker.

Kettingschalebijter

Maar uiteindelijk kon ik toch z’n naam ontdekken, het is de Kettingschalebijter. Dat van die ketting in de naam is begrijpelijk. De tocht was nog niet voorbij, volgende keer meer.