Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Wijnjeterperschar

Eerste vuurjuffer

Op een rustige dag naar het Wijnjeterperschar, dat leek me een goed idee. Het was er inderdaad rustig, maar minder rustig dan normaal. Dan was ik er soms uren lang alleen en kwam niemand tegen. Dat was nu anders, in totaal ben ik in een uurtje tijd langs 9 mensen gelopen, enkele stelletjes en een drietal wandeljuffers. Nou ……, daar dan maar met een grote boog eromheen. Het doel was om eens te kijken of de “Heiderinkelbel” (Heidekartelblad) al was ontloken. Nee dus, nog niets. Ook nog geen enkele orchidee te zien. Dus ben ik doorgelopen richting de vennen aan de zuidkant van de vroegere weg. In de heide was het nog een dorre boel. Op de achtergrond  komen wel de eerste verse bladeren in beeld.

Wijnjeterperschar

Rondom de vennen was het ook nog in hoofdzaak dor en geel, met hier en daar een struikje dat bladeren begon te zetten.

dobbe in Wijnjeterperschar

In het zonnetje was het lekker warm en ik besloot op het daar aanwezige bankje van de warmte te genieten en vitaminen op te doen. Plotseling viel er een juffer uit de lucht, een Vuurjuffer en ze plofte naast me neer op de bank. Dit was voor mij de eerste juffer in dit seizoen. Om deze juffer loop ik echter niet met een grote boog heen.

Vuurjuffer

Ze had niet het fotografisch mooiste plekje opgezocht, maar ik moest het er mee doen.

Vuurjuffer (detail)

Het is een erg vers exemplaar, ze was nog lang niet op kleur, ook de pterostigma’s (vlekjes in de vleugels) waren nog wit en er hingen zelfs nog wat draden van de larvehuid waaruit ze gekropen was aan haar lijf. Verser krijg je ze bijna niet te zien. Ik heb deze foto’s van redelijk ver gemaakt en toen ik wat dichterbij wilde komen met de lens nam ze afscheid. Maakt niet uit, ik hoop dat er nog vele juffers zullen volgen dit seizoen.


Zwamrondje ’t Skar

We hebben de meteorologische herfst achter ons liggen, maar de herfst gebaseerd op zonnestand loopt nog door tot vlak voor de Kerst. In de nadagen van deze herfst komt er zo langzamerhand ook een einde aan mijn zwamrondjes. De meeste paddestoelen zijn intussen doodgevroren en verdwenen. Maar in het Wijnjeterperschar vond ik een anderhalve week geleden nog wel het een en ander aan zwammen. Zoals Elfenbankjes, maar die zijn er het hele jaar door wel. De gekleurde banen spreken me altijd wel aan.

Elfenbankje

Je hebt ze ook min of meer in grijstinten, die Elfenbankjes.

Elfenbankje

Een dode boomstam was bepakt en bezakt met de Oranje druppelzwam, piepkleine druppeltjes.

Oranje druppelzwam

Een andere dode boomstam was bezaaid met een andere kleine soort, het Geel hoorntje, nog geen centimeter hoog.

Geel Hoorntje

Hoe dichterbij je komt, hoe mooier ze worden.

Geel Hoorntje

Aan het eind van de wandeling kwam de uitsmijter, een Dooiergele mestzwam. ’t Heb geen mest gezien maar daar zijn ze toch van afhankelijk. De dooiergele kleur in de naam spreekt voor zich.

Dooiergele mestzwam

Hieronder van dichtbij bekeken.

Dooiergele mestzwam

Zo langzamerhand raken mijn zwamfoto’s op, nog een kleine nabrander volgende week en dan is het op. Ja … op naar de winter dan maar.


Twee bolle facetogen

Het was de derde week van november en ik probeerde in het Wijnjeterperschar nog hier een daar een macrofoto te “scoren”. Eerst kwam ik niet veel verder dan deze tweeling paddestoel, waarvan ik de naam niet weet, misschien een of andere mycena of een mosklokje. Het geheel deed me een beetje denken aan twee ogen op stokjes.

paddestoelen

Niet wetend dat ik verderop wel degelijk een paar echte ogen voor de lens zou krijgen. Op een dode stam lag zowaar nog een Steenrode heidelibel een beetje te zonnen.

Steenrode heidelibel

Het was de derde week van november, we hadden al een nachtvorst gehad, maar dat heeft deze dan overleefd.

Steenrode heidelibel

Voorzichtig lukte het me nog een foto in front te maken. Twee bolle facetogen keken me aan.

Steenrode heidelibel

Tsjonge ….., de derde week van november, ik was verbaasd. En ja …., als de zon schijnt in november kan het ook zomaar gaan regenen. Dat deed het dan verderop ook. Door de bomen kon ik in de verte een regenboog ontwaren. Het was onmogelijk vanuit mijn positie een goede foto te maken.

natuurlijke vorm

Maar de natuur had nog een andere “regenboog” voor me klaar staan, eentje in rood en groen, ook mooi. Het zal wel de laatste libel zijn geweest die ik dit jaar voor de camera kreeg, maar je weet maar nooit wanneer nog eens twee van die bolle facetogen je aankijken.