Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Wijnjeterperschar

Voorjaar-nieuw (2)

Een wandeling door het Wijnjeterper schar is momenteel wat minder “spannend” dan een aantal jaren geleden. Dat komt omdat men een poos geleden de waterhuishouding heeft veranderd en allerlei sloten heeft gedempt en daarbij ook nog eens bijna al het struikgewas heeft verwijderd. Dan is er gewoon wat minder “werk” voor mijn macrolens en ga ik er alleen naar toe om speciale onderwerpen te zoeken. Vandaag zijn dat de juffertjes, die zo langzamerhand ook weer tevoorschijn moeten komen. Maar eerst het uitzicht over het ven waar vlakbij de volgende foto’s zijn gemaakt met een weerspiegelende wolkenlucht. Dat uitzicht alleen al was de moeite waard.

ven in Wijnjeterperschar

Maar eerst liet zich nog een weekschildkever zien, populair genoemd het geel soldaatje.

weekschildkever (geel soldaatje)

Toen was het beurt aan de juffertjes, maar dat viel niet mee. Het was òf te koud òf ik was nog te vroeg, maar er vlogen na veel zoeken slechts twee exemplaren rond. Met moeite kreeg ik één van die twee voor de lens. Omdat er nauwelijks nog struikgewas is moeten deze juffertjes als ze willen rusten aan de grassprieten laag bij de grond gaan hangen, wat dan weer een warrige achtergrond oplevert. Met een kader om de foto heb ik iets van die warboel kunnen afvangen.

Azuurwaterjuffer (v) jong

Dit was vrij zeker een Azuurwaterjuffer, een vrouwtje, nog jong en nog niet op kleur, maar het blauw begint er al wel een beetje “doorheen te piepen”. Ze lijken fors te zijn op zo’n foto maar in werkelijkheid zijn ze slechts een centimeter of vier tot vijf lang.

Azuurwaterjuffer (v) jong

Een “blauwe” juffer dus, terwijl het eigenlijk altijd de rode vuurjuffers zijn die het eerst uitsluipen. Die heb ik niet gezien, dus ik moet nog maar eens terug. Hopelijk is het dan net wat warmer.

Advertenties

Tipjes ontmoeting

Er hing een op het oog wit vlindertje aan een plant. Zo op het eerste gezicht denk je al gauw aan een koolwitje, maar de doorschijnende “griemels” op de achtervleugels deden me toch iets anders vermoeden,

Oranjetipje (v)

toen de vlinder zich iets verplaatste kon ik een deel van de onderkant van die achtervleugels zien, jawel ….., gemarmerd. Het is dus een vrouwtje Oranjetipje maar er is geen greintje oranje aan de vrouwtjes van deze soort te vinden,

Oranjetipje (v)

die kleur draagt alleen het mannetje, oranje aan de tipjes van de voorvleugels.

Oranjetipje (m)

De vleugels van deze soort zijn aan de onderkant “gemarmerd”, hieronder een mannetje. Bij de vrouwtjes ontbreekt dus het oranje, maar ze zijn net zo “gemarmerd”.

Oranjetipje (m)

Het zijn geen echte stilzitters deze vlinders, altijd maar onderweg. Dus was het even afwachten wat er ging gebeuren. Het duurde niet lang of ze hadden elkaar gevonden. Het vrouwtje stak haar achterlijf in de lucht en wat er volgde was een wilde bedoening, met een camera nauwelijks of niet te volgen.

Oranjetipje (m+v)

De ontmoeting eindigde aan een grasstengel, maar voor het “moment suprème” was ik net te laat om het vast te leggen. Bij de onderstaande foto was het mannetje net weer aan het opstijgen.

Oranjetipje (m+v)

Beide vlindertjes waren al enigszins op leeftijd en hier en daar wat beschadigd, het weerhield hun niet en nu zullen er wel ergens aan een Pinksterbloem vlindereitjes hangen.

Waterviolier – Wetterpinksterblom

Mooi waren die Pinksterbloemen ook al niet meer, maar ik heb een goede vervanger gevonden. In het Fries noemen de bovenstaande Wetterpinksterblom, vertaald “Waterpinksterbloem”, in het Nederlands de Waterviolier en daar was hij ook te vinden, met de voeten midden in een sloot met water staand. Eigenlijk is deze nog mooier dan de normale pinksterbloem. Het was weer een leuk uitje in het Wijnjeterperschar.


Nog wat restjes

‘k Heb weer eens een wandeling door het Wijnjeterper schar gemaakt, of zoek naar de herfst. Dat viel enigszins tegen, de echte herfstkleuren zijn er nog niet. Ook niet bij de pingoruïne, waar het wateroppervlak er mooi strak bij lag, maar ook nog veel groen zichtbaar was.

pingoruïne Wijnjeterper Schar

Het onderstaande Bont zandoogje liet wel zien dat het zo ongeveer herfst is, de vlinder was behoorlijk afgevlogen en miste een behoorlijk deel van een achtervleugel. Lang zal deze het niet meer maken, denk ik.

Bont zandoogje

Het Robertskruid bloeit altijd in deze tijd van het jaar, in de herfst, in It Skar zo ongeveer op de meest schaduwrijke plaats. Daar in dat donkere bosdeel stonden ze uitgebreid te stralen en dat doet je ook niet direct aan herfst denken.

Robertskruid

Wel de onderstaande Grote stinkzwam, maar het was slechts één van de weinige soorten die er te vinden waren.

Grote stinkzwam

Een Langpootmug had een bes van een Vuilboom opgezocht, dan viel hij zelf denkelijk minder op.

Langpootmug

En er was nog een Zevenstippelig lieveheersbeestje actief. Maar zo langzamerhand hoeft de macrolens niet meer mee tijdens de wandelingen.

Zevenstippelig Lieveheersbeestje

Want de herfst zal binnenkort wel volop “uitbreken”. Nu waren het nog wat restjes van de late zomer die overbleven.