Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Wijnjeterperschar

Nog wat restjes

‘k Heb weer eens een wandeling door het Wijnjeterper schar gemaakt, of zoek naar de herfst. Dat viel enigszins tegen, de echte herfstkleuren zijn er nog niet. Ook niet bij de pingoruïne, waar het wateroppervlak er mooi strak bij lag, maar ook nog veel groen zichtbaar was.

pingoruïne Wijnjeterper Schar

Het onderstaande Bont zandoogje liet wel zien dat het zo ongeveer herfst is, de vlinder was behoorlijk afgevlogen en miste een behoorlijk deel van een achtervleugel. Lang zal deze het niet meer maken, denk ik.

Bont zandoogje

Het Robertskruid bloeit altijd in deze tijd van het jaar, in de herfst, in It Skar zo ongeveer op de meest schaduwrijke plaats. Daar in dat donkere bosdeel stonden ze uitgebreid te stralen en dat doet je ook niet direct aan herfst denken.

Robertskruid

Wel de onderstaande Grote stinkzwam, maar het was slechts één van de weinige soorten die er te vinden waren.

Grote stinkzwam

Een Langpootmug had een bes van een Vuilboom opgezocht, dan viel hij zelf denkelijk minder op.

Langpootmug

En er was nog een Zevenstippelig lieveheersbeestje actief. Maar zo langzamerhand hoeft de macrolens niet meer mee tijdens de wandelingen.

Zevenstippelig Lieveheersbeestje

Want de herfst zal binnenkort wel volop “uitbreken”. Nu waren het nog wat restjes van de late zomer die overbleven.

Advertenties

Ontmoetingsdag

Het leek zo knus, twee exemplaren van de Kleine rode weekschildkever lagen zo te zien lekker van het zonnetje te genieten op een rijpe aar. Deze soort staat ook bekend als de rode soldaatjes.

Kleine rode weekschildkever

Dat knusse zal wel, maar ze stonden ook in de uitbreidingsmodus.

Kleine rode weekschildkever

Het waren er veel, heel veel, zelf nog op dat giftige Jacobskruiskruid en allemaal waren ze aan het paren, het moet wel ontmoetingsdag voor weekschildkevers zijn geweest.

Kleine rode weekschildkever

Op datzelfde Jacobskruiskruid zat ook een zweefvlieg, deze was alleen.

Bosbandzwever

Ik denk dat het een Bosbandzwever is maar ze lijken soms zoveel op elkaar dat je de plank eenvoudig mis kunt slaan.

Bosbandzwever

In elk geval zijn de “wimpers” rondom de ogen hier goed zichtbaar.


Op zoek naar juffertjes

‘k Was al een langere tijd niet meer op zoek geweest naar juffertjes. Over de locatie heb ik nog wel getwijfeld want in het Wijnjeterperschar, waar ik meestal naar juffers zoek, is door de grote verbouwing het één en ander verdwenen aan kreupelhout en dergelijke, zodat je bent aangewezen op de massaal aanwezige pitrussen en grassen rondom de vennen. Dat leidt vaak tot zeer onrustige fotografische achtergronden. Ik had mee daarom voorgenomen alleen foto’s te maken als de achtergrond redelijk rustig is en toch maar naar “it Skar” te gaan. Bovendien wilde ik me concentreren op de rode juffers. Dat liep anders. De eerste waar ik echt tegen aan liep was een Lantaarntje.

Lantaarntje

Met op achterlijfsegment 8 een helder blauw “lantaarntje” terwijl de rest van die segmenten aan de bovenkant helemaal zwart is. Dan valt dat blauw op en daar heeft deze soort zijn naam aan te danken. Deze soort heeft ook tweekleurige pterostigma’s, de gekleurde vlekjes achterin de vleugels. Mede daardoor is hij redelijk eenvoudig te herkennen.

ptereostigma Lantaarntje

Nog beter te herkennen zijn de Koraaljuffers, behalve het rugschild is bij deze soort zo ongeveer alles rood, de snuit, de ogen, de poten en het achterlijf. Zelfs die pterostigma’s zijn rood.

Koraaljuffer

Het kostte zoals verwacht veel moeite ze tegen een redelijk rustige achtergrond vast te leggen en helemaal goed is dat ook niet gelukt, maar hier moest ik het dan mee doen.

Koraaljuffer

Met de laatste ben ik nog even in conclaaf geweest, “rustig maar, rustig maar” zodat ik ook die rode snoet goed kon vastleggen. Misschien toch de volgende keer maar eens ergens anders gaan zoeken.