Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Film

Schitterend rustmoment

Al zwervend door het landschap kwam ik uit in de buurt van de Jan Durks polder. Ik besloot even een kijkje te nemen in de vogelkijkhut. Wie weet, misschien was er ergens een bijzondere vogel vast te leggen. Dat viel tegen, er was nauwelijks iets te zien. Alleen aan de overkant van het water, ver …., ver weg, zaten een aantal Lepelaars te chillen in het struikgewas. Om niet vergeefs fotoloos te vertrekken besloot ik nog een foto van het uitkijkje vanuit de hut te maken. In het middelste “ruit” aan de rechterkant zie je nog net de kap van de uitkijktoren die in het gebied staat. Ergens in het groen aan de overkant van het water zaten die lepelaars verscholen.

vogelkijkhut Jan Durkspolder

Het herinnerde me wel aan die dag in juli 2008 toen er een aantal Lepelaars vlak voor dezelfde kijkhut aan het pootjebaden waren. Die foto’s heb ik er voor vandaag maar weer eens bij gezocht.

Lepelaars

Maar deze keer zat het er dus niet in, dit bleven herinneringen.

Lepelaars

Eerst was ik helemaal alleen in de kijkhut. Je kon in die rust zomaar wegmijmeren bij de schittering van de zon in het water. Later kwamen er meer bezoekers.

Toen had ik die schittering al vastgelegd in een HD filmpje. Het leek me goed dit filmpje “Schitterend rustmoment” te noemen. Een filmpje zonder pretenties, alleen maar even de rust van de omgeving vastleggen.


Lange snavels

In de afgelopen week ben ik in hoofdzaak bezig geweest met het opbouwen van immuniteit. Niet dat ik alles van een prik verwacht, maar alle beetjes zullen wel wat helpen denk ik. Het rondstruinen in de natuur is er een beetje bij gebleven. Daar had ik al wat rekening mee gehouden en had alvast vooruit wat redelijk actueel materiaal verzameld. Van niemand minder dan de Kening fan ‘e greide, ofwel Koning van het weidelandschap, de Grutto alias Skries.

Grutto

In mijn jonge jaren zag je ze overal, maar zo langzamerhand zijn ze dicht bij mij in de buurt niet meer te vinden. Om de koning te zien moet ik dan ook op reis. Dat kan tegenwoordig bijna alleen nog naar plaatsen waar de grond enigszins drassig is. Die plaatsen zijn er echter steeds minder.

Grutto

Van de grote vier, Wulp, Grutto, Kievit en Tureluur heeft de Grutto de op één na langste snavel. Die steekt hij, als het kan, zo diep mogelijk in drassige grond om zijn voedsel naar boven te kunnen halen. Zoals gezegd, als het kan, want de grond moet wel enigszins drassig zijn dus. Op de bewogen foto hieronder kun je zien dat de vogel dit doet met redelijke snelheid.

Grutto

Dat prikken, het gaat maar door, bijna de hele dag. Ik heb een aantal prikkende Grutto’s samengevat in onderstaand HD-filmpje van ongeveer een minuut:

Grutto filmpje

Met op de achtergrond het geluid van nog meer Grutto’s en een enkele Tureluur. Van zoiets, daar krijg je ook weerstand van.


“slobberende” Slobeend

Fotografisch gezien ben ik nog steeds in de Surhuizumer mieden. Behalve de weidevogels kreeg ik daar ook nog enkele watervogels voor de lens. Slobeenden, een woerd en een vrouwtje, een stel dat redelijk dichtbij in een sloot aan het foerageren was. Ik vind ze opvallend, deze eenden. Als er een vogelorkest zou bestaan dan zat deze soort gegarandeerd in de trompet-sectie. Ze hebben in verhouding tot andere eenden een erg grote toeter. Het vrouwtje hieronder heeft geen opvallend verenkleed, maar desondanks is het een mooie vogel.

Slobeend (v)
Slobeend (v)

Je ziet ze heel vaak met de snavel half onder water door het water schuiven, op zoek naar aan de oppervlak levend voedsel. Maar, zoals hier, steken ze ook vaak hun kop in het water. Echt grondelen zoals de Wilde eend doen ze niet, het blijft bij de kop onder water steken. In prachtkleed heeft de woerd allerlei kleuren,

Slobeend (m)

waarbij, naast de grote toeter, vooral de gele ogen opvallen. Afhankelijk van de lichtinval is hun kop zwart, blauwachtig of groenachtig gekleurd. In de flank hebben ze ook nog een blauwe vlek, maar dat is op deze foto’s niet goed zichtbaar.

Slobeend (m)

Ook van deze beide eenden heb ik een filmpje van ongeveer 1 minuut gemaakt, ook weer in HD kwaliteit (tandwieltje rechtsonder).

“slobberende” Slobeenden

Op de achtergrond nog steeds de kakafonie van vogelgeluiden, wat het allemaal heel gezellig maakte.