Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Archief beheerder

En de kleur is ……. rood

Het is tegenwoordig mogelijk om van jezelf door een kleurspecialist een seizoenskleur te laten bepalen. Het is niet dat ik zoiets van plan ben, want ik weet van mezelf dat ik sterke voorkeur heb voor de lente en de volle herfst. In de herfst heeft de kleur rood mijn bijzondere voorkeur. Nu woon ik op een plaats, tussen de eikenbomen, waar de herfstkleuren pas heel laat tevoorschijn komen, waardoor ik soms het een en ander mis van de kleurenpracht van de herfst. Af en toe wordt ik door een zonsondergang er aan herinnert dat ik nog even op pad moet, zo ook deze week. De bomen bij mij staan nog volop in het blad, maar het herfstrood liet zich duidelijk zien.

Zonsondergang

Daarnaast krijg ik in m’n tuin ook altijd een signaaltje dat het weer zover is. Herfstrood, bewaakt door mijn roofvogels. Die moeten vandaag maar eens in het zonnetje. Eerst de uil,

herfstkleuren in de tuin

en daarna de Valk. ’t Is alleen wat jammer dat hij van z’n sokkel is gekukeld door de harde wind, waardoor hij een beschadigde snavel heeft opgelopen.

herfstkleuren in de tuin

Maar rood is het een kleine week in m’n tuin, dat is wel duidelijk.

herfstkleuren in de tuin

Tenslotte nog een behoorlijk aangevreten herfstblad, zo rood als een kreeft.

herfstblad

De signalen zijn wel duidelijk, in de komende weken ga ik op zoek naar volle herfstkleuren. Dat hoeft niet rood te zijn, maar dat is voor mij wel de signaalkleur.


’t Zal mij benieuwen

Het was een tafereeltje dat ik niet zo vaak te zien krijg, twee voedselconcurrenten die elkaar niet altijd even goed kunnen uitstaan, stonden gebroederlijk / gezusterlijk naast elkaar aan een slootrand, welke sloot overigens zo goed als dicht was gegroeid. Het leek alsof ze vastgenageld stonden, behalve wat gewriemel met één van de beide poten stonden ze maar wat voor zich uit te staren.

Ooievaar en Blauwe reiger

Wetenschappelijk namen voor deze vogels zijn de Ardea Cinerea voor de Blauwe reiger en Ciconia ciconia voor de Ooievaar. Na enige tijd keek “tante” Ciconia mijn kant op. Dan verwacht je een reactie en ik had zoiets van “t zal mij benieuwen”.

Ooievaar en Blauwe reiger

Die reactie kwam en was voorspelbaar. De reiger ging er vandoor zonder ook maar één keer mijn kant te hebben opgekeken om een klein stukje verderop weer te landen.

Ooievaar en Blauwe reiger

In de steden is het wellicht anders, daar kunnen ze geen kant op, maar in het buitengebied blijft een Blauwe reiger eigenlijk nooit staan als je aandacht aan hem / haar gaat besteden. De Ooievaar loopt meestal langzaam weg, maar gaat niet op de vleugels. Hoe dan ook, deze twee stonden samen mooi op’t portret.


Kiekenberg (2)

In het natuurgebied Kiekenberg onder Oudehorne zijn twee op enige afstand van elkaar gelegen heideveldjes opgenomen. De eerste heb ik al laten zien met bloeiende heide. Ik kwam er weer langs en besloot het tweede gebied ook nog vast te leggen. Op een tijdstip echter dat de heide al is uitgebloeid. Het tweede gebied dat westelijker ligt is ook meer vergrasd, maar heeft op zich ook wel iets.

Kiekenberg

Daar is het “berg” in de naam ook duidelijker, je loopt bij de parkeerplaats direct tegen een oude zandduin aan, overigens geheel begroeid.

Kiekenberg

Erg druk met insecten was het er op dat moment niet, de enige die zich liet fotograferen was een zweefvlieg, het is me niet helemaal duidelijk, dus het blijft hier bij zweefvlieg.

Zweefvlieg

Veel bijzonders was er verder niet te zien, dus besloot ik me te concentreren op de naderende herfst. Onderstaande foto geeft het best de situatie van het moment aan. Aan de ene kant is alles nog groen, maar aan de andere kant breken de herfstkleuren door. Aan de tak zit ook al weer de knop voor een nieuw blad in het komende seizoen.

herfstbladeren

Het begin van de herfst kwam het best in beeld bij onderstaand afgestorven blad.

herfstbladeren

Ook de heidelibellen waren erg tam. Dat zie je wel vaker in de herfst, dan proberen ze nog zoveel mogelijk zonnewarmte te absorberen en kunnen lang stil zitten in de zon. Deze deed dat op een houten afsluitboom, geen goede achtergrond voor een detailfoto, maar daar was hij, dus vooruit maar. Zo te zien heeft deze gele strepen op de poten, maar dat is onvoldoende om een goede naam te geven, dus slechts heidelibel. Het worden zo langzamerhand de laatste restjes van mijn macrofotografie in dit seizoen.

heidelibel

Tenslotte staat er tussen de beide heidegebieden langs de zandweg ongeveer halverwege een dode boom. Een natuurlijk kunstwerk. Volgens een bewoner waarmee ik even sprak is er onlangs nog een stuk vanaf gewaaid.

dode boom

Kaler dan deze kan een boom niet zijn. Op naar de herfst dan maar.