Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Archief voor januari, 2021

En de winnaar is ……

Een Grote Bonte Specht is druk bezig om voor mijn huis in de daar aanwezige bomen een nestplaats te maken. Ze heeft van de tien hier door de gemeente opgehangen nestkastjes al bij vier stuks geprobeerd de invliegopening te vergroten. Eerst was ze vlak voor m’n huis bezig, aan de overkant van de straat. Op enig moment is ze daar toch weer mee opgehouden, het metalen plaatje ter bescherming van de vliegopening zat duidelijk in de weg. Als commentaar op een eerder gepubliceerd filmpje dat ik van het hakwerk maakte schreef Jetske dat deze doorzetter eigenlijk wel een nestkastje zonder metalen plaatje verdiende. Dat plaatje is door de fabrikant speciaal geplaatst om kraakwerk door spechten en eekhoorns te voorkomen. Een paar dagen later was mevrouw al weer bezig met een ander nestkastje, iets verder van m’n huis. Dat proces heb ik af en toe gefilmd en het leverde me bijna anderhalf uur film op.

Steeds weer dacht ik:  “Stop er maar mee, je komt er toch niet in”. Dat was buiten de waard gerekend want na tien dagen hakken triomfeerde de specht. Ja …, de winnaar was de specht.

Specht kraakt nestkastje

Al dat hakwerk heb ik samengevat in een filmpje van ruim twee minuten. Onder steeds verschillende lichtomstandigheden en met soms een vervaarlijk heen en weer waaiende boom. Van het begin van het hakwerk heb ik hier al eerder een filmpje laten zien en daarom heb ik de scenes in het begin van de film erg kort gehouden. Later in het filmpje worden de scenes wat langer.

Het filmpje is in HD kwaliteit te bekijken via het tandwieltje (rechtsonder in het filmpje).

 

Of dit nu het nest van deze vogel in het komend voorjaar wordt, dat is nog de vraag, ik heb haar (of misschien toch een andere specht) ook al weer bezig gezien bij een ander nestkastje. Als dat niet gebeurt is dit filmpje de afsluiting van een serie van drie. Als dit gekraakte nestkastje wel in gebruik wordt genomen komt er misschien in het voorjaar nog wel weer een vervolg op dit bericht. Afwachten maar. Wel leuk om te zien, niet opgeven, gewoon doorgaan, door blijven hakken. Ik heb ik in die 10 dagen wel bewondering gekregen voor deze mevrouw Specht, een echte doorzetter.


Familie Fazant

Het valt wel, maar niet altijd mee, was zo’n gezegde dat ik vroeger wel vaker hoorde. Dat was ook in de afgelopen week het geval. Het viel wel, veel regen, maar daardoor was het enorm donker en grijs buiten. De lichtomstandigheden vielen dus niet mee. Wat ook niet meevalt is dat je zoveel mogelijk thuis moet blijven om je kontakten te beperken. Daar heb ik persoonlijk zeker belang  bij, maar een blik in de natuur in je eentje moet wel kunnen dacht ik zo. Dus ben ik op een regenachtige dag mijn huis maar eens “ontvlucht” op zoek naar wat afleiding “buiten”. Eerst leek het er niet op dat zich iets interessants zou aandienen. Uiteindelijk lukte het dan toch, een familie fazant liet zich zien. Een fazantenhaan en drie hennen scharrelden rond in een stuk weiland.

Fazant (v)

Normaal vallen alleen de hanen op door hun felle kleuren. De hennen hebben een enorm goede schutkleur. Ook als er eentje vlakbij zit in ruigte zie je ze nauwelijks.

Fazant (v)

Van de drie hennen liep er eentje redelijk dicht bij het pad. Van deze vogel heb ik gauw wat foto’s gemaakt, je moet snel zijn, deze soort is erg schichtig, ze zijn zo weer weg.

Fazant (v)

Meneer Fazant zag het allemaal met lede ogen aan en bleef ver uit de buurt. Te ver eigenlijk voor een goede foto.

Fazant (m)

Daarom heb ik een foto uit het archief opgezocht om te laten zien hoe mooi gekleurd die hanen kunnen zijn. Overigens gemaakt op ongeveer dezelfde plaats, maar dan 12 jaar eerder.

Fazant (m)

Lang heeft deze fotosessie niet geduurd, al gauw trok de familie zich terug in het struweel. Maar dat ik een fazantenhen van redelijk dichtbij voor de camera zou krijgen op een overigens heel grijze dag, dat viel nu eens een keer wel mee.


Winters signaaltje

Meteorologisch en gelet op de zonnestand zitten we momenteel midden in de winter. Tot aan de afgelopen week was daar nog niet veel van te merken. Echter in de afgelopen dagen moest je ’s morgens autoruiten ijsvrij krabben en voor het eerst dit seizoen zag je hier en daar wat ijs op het buitenwater verschijnen. Reden voor mij om maar eens op de bekende plaatsen te kijken, die plaatsen waar al na een paar stevige nachtvorsten kan worden geschaatst. Eerst ben ik naar de Headammen onder Oudega gereden. Op ondergelopen land lag inderdaad een klein beetje ijs, maar ik zou er nog geen hond, ook geen Pekinees of Chihuahua, over durven sturen, het is allemaal nog erg broos.

ijs op de Headammen

Een beetje noordelijker, in de Jan Durkspolder, lag aan de randen een streepje ijs, maar in het brede water dobberden honderden eenden, daar was nog geen ijs te zien dus.

Jan Durks polder

In de sloot tussen de weg en de Jan Durkspolder liggen de steunberen klaar, men kan er zo door middel van het aanbrengen van planken oversteekplaatsen van maken. Maar het is nog niet nodig, slechts aan de randen van de polder lag dat flinterdunne laagje ijs.

Jan Durks polder

Iets anders was het in die sloot zelf, die was wel dichtgevroren.

ijsvorming

In het licht van de ondergaande zon leverde het nog wat sfeerplaatjes op van “gouden” ijs.

ijsvorming

Dat was het dan eerst voorlopig wel. Terwijl ik dit zit te schrijven (zaterdag 16:15 uur) wordt het hier steeds donkerder en binnen niet al te lange tijd kunnen we een laagje sneeuw verwachten. Dat zal echter spoedig weer wegsmelten. Nee, het is nog lang geen echte winter, hooguit kregen we in de afgelopen week een winters signaaltje.