Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Stekelig

Het leek zo mooi, de zon scheen en het leek me een goed idee om een rondje door de velden te maken op zoek naar doortrekkers. Dus direct na het middageten op pad gegaan. Tja, dat had ik weer, ik was nog maar net op pad of de zon verdween achter de wolken, het werd grijs buiten, heel grijs. In die omstandigheden vogels zoeken was niet meer de beste keus. Dus heb ik de plannen gewijzigd en het “Oude Bos” onder Duurswoude opgezocht. Nu niet voor de standaard paddestoelen maar zo mogelijk voor de meer bijzondere. Maar ook dat liep eerst weer anders. Langs de bospaden staan daar op gezette plaatsen Tamme kastanjes. Onder diverse van die bomen lagen zoveel afgevallen bolsters dat ik daar eerst aandacht aan heb besteed.

tamme kastanjes

Tamme kastanjes herken je aan de lange en enorm scherpe stekels op de bolster en aan het feit dat er meerdere vruchten in zo’n bolster zitten. Het is niet aan te raden die bolsters met blote handen op te pakken, dat wordt een pijnlijke zaak. De vruchten zijn eetbaar, dit in tegenstelling tot die van de zogenaamde wilde kastanjes.

tamme kastanjes

Een mevrouw met enorm dikke handschoenen en een paar grote emmers die tamme kastanjes aan het rapen was heeft me ooit uitgelegd dat ze die kastanjes een minuutje lang kookt, blancheerde eigenlijk, en dat de vruchten daarna heerlijk smaken, een delicatesse noemde ze het. Met zulke dikke handschoenen aan kun je niet fotograferen dus het is er bij mij nooit van gekomen om deze veldvruchten mee te nemen. Tussen al die afgevallen bolsters stond een russula, denkelijk, te pronken. Voor een goede foto had ik op m’n buik moeten gaan liggen en op die stekels. Mooi niet dus. Met wat kunst en vliegwerk heb ik nog een foto van de paddestoel inclusief steel kunnen maken, zie inzet. Die witte steel doet me vermoeden dat het een russula is.

tamme kastanjes met russula

Zonder gestoken te zijn heb ik mijn wandeling vervolgd en kwam bij een boomstronk. Het leek in eerste instantie van afstand alsof daarop behoorlijk veel poep lag. Maar schijn bedriegt, het waren zwammen in een aantal stadia van ontwikkeling, Boompuist genaamd. Die ben ik maar eens van dichtbij gaan bekijken. Dan zie je dat deze zwam ook een heleboel stekeltjes bevat, wel veel zachter, alsof ze van gelei zijn gemaakt.

Boompuist

Eigenlijk is deze zwam een verzameling van stekeltjes en gaatjes.

Boompuist

Het is zeker geen zeldzame soort maar je kijkt er heel gauw overheen.

Boompuist

Als je dan diep in zo’n naaldbos bent aangekomen zie je weinig meer van de lucht. Maar een opstekende kilheid deed me besluiten toch maar weer naar de parkeerplaats terug te lopen.

nat glas

Helemaal droog heb ik het niet gehouden, maar het viel nog mee. Even later regende het pijpestelen. Einde wandeling. Daar werd ik dan weer stekelig van.

Eén reactie

  1. Ik ben gek op tamme kastanjes.

    Morgen ga ik op pad.

    Vrolijke groet,

    10 oktober 2020 om 18:32