Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Archief voor oktober, 2020

Paddestoelen

Ja…., ik ben nog ouderwets, ik heb nog nooit meerdere padden op een zwam zien zitten, dus houd ik het gewoon op padde…., eentje zou al mooi genoeg zijn. Het is nu het goede moment voor deze bijzondere levensvormen. Daarom vandaag een verzameling. Aan namen, behalve die van de meest bekende waag ik me maar niet meer, de verschillen zijn soms te klein om tot de juiste benaming te komen, hooguit kan ik een gokje wagen. Maar eerst een omgevingsfoto, je moet die paddestoelen toch ergens vinden natuurlijk.

Laan in hefstkleuren

De eerste is een okergele paddestoel, een mooie vond ik. Hij lijkt een beetje op de Goudhoed (Phaeolepiota aurea) maar of het hem ook is? In elk geval was de hoed de landingsplaats voor een vliegje. Mocht het de Goudhoed wel zijn dan is dit een vrij zeldzame soort.

paddestoel

De volgende is mogelijk een Gele koraalzwam (Ramaria flava). Daar zijn zo veel verschillende soorten van dat ik het niet zeker weet. Vaak zijn dit lichtpuntjes in een donker bos.

koraalzwam

De volgende lijkt een beetje op het Oranjegeel trechtertje (Rickenella fibula), maar om eerlijk te zijn mis ik het trechtertje een beetje. Dit is een mini paddestoeltje en ze zijn er ook in ini-mini zoals het kleintje op de achtergrond in de foto, dan hebben we het over een grote speldeknop.

paddestoelen mini

Van dichtbij bekeken lijkt het wel alsof deze zwam van gelei is gemaakt. Op zo’n hoedje zie ik geen padden zitten, hooguit eentje en dan nog slechts een mini-padje. Thuisgekomen zag ik dat er op de steel van de middelste ook nog een cicade zat. Die had ik in eerste instantie compleet gemist, ook al zo mini.

paddestoelen mini

Niet gemist had ik een heleboel zwarte vliegen op een Grote stinkzwam. De complete kop zag zwart van de vliegen. Hoe voorzichtig ik ook deed, het hielp niet, ze vlogen allemaal weg.

Grote stinkzwam

Dus dacht ik slim te zijn en maar gewoon te wachten tot ze terug kwamen. Verkeerd gedacht, ik heb een kwartier gewacht, toen waren er pas een stuk of vier / vijf terug gekomen. Mooi geweest die keer, op naar huis voor een warm bakje koffie.


Herfstig allegaartje

Vanuit mijn eigen huis bekeken lijkt het momenteel helemaal niet op herfst. De eiken staan nog volop in het groene blad en slechts hier en daar is een klein plukje geel zichtbaar. Over het algemeen verschijnen de herfstkleuren dit jaar later dan normaal, lijkt me. Om toch herfstkleuren te kunnen zien moet ik er dus op uit. Zomaar in het wild wat rondrijden dat is een beetje teveel gevraagd en dus heb ik een fototochtje gecombineerd met een bezoekje aan een locatie die voor een andere hobby van belang is. Onderweg kwam ik toch noch wel het een en ander tegen dat op herfst duidt. Een met geel gekleurde bladeren omzoomde weg.

herfstkleuren

Een verse paddestoel, denkelijk zoiets als een ontluikende tonderzwam, die eruit zag als een gebeeldhouwd stukje ivoor dat aan een boom hing. Een natuurlijk kunstwerkje.

ontluikende paddestoel

Herfst op grijs, een herfstblad op een grijze boomstam. het lijkt alsof dit een bewerkte foto is waaruit de kleur van de stam is verwijderd. Dat is niet zo, dit is puur natuur qua kleuren.

herfstblad

Een heidevlakte liet nauwelijks zien dat het herfst is. De gele begroeiing misschien een beetje, maar dat kan in de zomer ook zo zijn en de naaldbomen blijven groen. Toch was het echt herfst.

geel heideveld

Het verschil zie je direct als er wel een loofboom in zo’n veld staat

herfstig heideveld

Veel geluk had ik niet, in het begin van de reis was het nog zonnig, maar gaandeweg betrok het.

wolken

Wat ik verbazingwekkend vond was dat er warempel nog een Graspieper voor de lens verscheen. Het is eind oktober, deze had al lang in de bus naar het zuiden moeten zitten. Maar kennelijk heeft hij die bus gemist en blijft maar hier. De foto is met het vele tegenlicht niet erg goed gelukt, maar zo kun je wel die enorm lange achtertenen / “nagels” van deze soort goed zien.

Graspieper

Ik hoop dat in de komende week het kleurenfestijn echt losbarst. Hopelijk schijnt de zon, dat frist die kleuren behoorlijk op. Afwachten maar.


Rondje Appelscha

Het leek me goed weer eens een rondje door de bossen van Appelscha te lopen. Wie weet, misschien spatten de herfstkleuren er wel vanaf.  Direct al bij het begin van de wandeling kreeg ik een nostalgisch gevoel. Startpunt was de parkeerplaats tegenover de Bosberg, de plaats waar in mijn Lagere school-tijd de autobus vaak na een schoolreisje nog even werd geparkeerd zodat het laatste restje energie dat de schoolkinderen nog in zich hadden op die dag er in de zandvlakte kon worden uitgeperst en het spul moe maar zeer voldaan huiswaarts kon keren. Na een ijsje bij de kiosk op het parkeerterrein was het dan weer instappen geblazen en afreizen naar huis. Nou, die krachten verslindende zandvlakte is er tig jaren later nog steeds.

zandvlakte Appelscha Bosberg

Ik was te vroeg voor rijkelijke herfstkleuren, het grote vergelen was nog niet echt begonnen. Wel was hier en daar een begin zichtbaar.

herfstkleuren

Een klein paddestoeltje met een plooirokje aan stond mooi te wezen langs het wandelpad.

zwammetje op boomstam

Echt kleurrijk werd het bij een Kleverig koraalzwammetje.

Kleverig koraalzwammetje

Van dichtbij kun je goed zien waarom het kleverig in de naam zit.

Kleverig koraalzwammetje

De wandeltocht eindigde zo ongeveer bij Oud Duinenzathe. Dat “oud” zat vroeger niet in de naam maar is toegevoegd nadat er een nieuw Verkeers- en Attractiepark in Appelscha op een andere locatie is gebouwd. De oude locatie aan de Boerestreek bestaat nog steeds en was getooid in herfstkleuren. Eigenlijk is het winter voor deze oude locatie, er is brand geweest en op de foto is nog net de slopershamer zichtbaar. Nog één keer kon ik Duinenzathe met volle herfsttooi vastleggen, de laatste keer, straks is alles “gone”.

Oud Duinenzathe

Zo begon deze wandeling met een stuk nostalgie en zo eindigde deze ook weer. Ik heb deze foto daarom maar een nostalgisch gouden randje gegeven.