Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Nog te vroeg

Je weet maar nooit, misschien was hier en daar al een vroege voorjaarsbode gearriveerd. Het is nog vroeg, maar wie weet. Dus op naar de Surhuizumer mieden om te kijken of daar al iets rondvloog. Het was nog te vroeg, er dobberden wel wat eenden en ganzen, maar de vroege voorjaarsboden waren er nog niet. Het gaf wel een beeld van hoe de mieden er momenteel bij liggen.

Surhuizumer mieden

We schrijven februari, vanouds genoemd de Sprokkelmaand omdat het in februari vaak erg droog is en er dus hout gesprokkeld kon worden. Dat moeten we nu maar vergeten, het is momenteel erg nat buiten. Zo ook in de mieden, het water stond er hoog, erg hoog.

Surhuizumer mieden

Geen voorjaarsboden, wel een wintergast, een Blauwe Kiekendief, een mannetje, die op kenmerkende manier laag over het veld zweefde. Hij was ver ver weg, maar ik neem hem toch maar mee vandaag omdat deze de donkere uiteinden van z’n vleugels zo mooi liet zien.

Blauwe kiekendief

Bij het weer dat we momenteel hebben past wel die imponerende wolkenpartij waardoor er een prachtige jakobsladder zichtbaar werd. Eerst het totale plaatje

jakobsladder

en dan ingezoomd op de jakobsladder, altijd mooi om te zien.

jakobsladder

Missie deze keer mislukt, maar toch kan het niet lang meer duren voordat de eerste zomergasten zich melden. Hopelijk wordt het ook iets meer sprokkelmaand, dat is toch wel aangenamer dan voortdurend een bui op je dak te krijgen.

Eén reactie

  1. Ik heb op de ochtend van mijn verjaardag, achter ons huis de wulp gehoord. Fijn dat ze weer zijn gearriveerd op het land van onze achterburen. Een mooi cadeautje.

    23 februari 2020 om 17:13