Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Lammeren

Eindelijk, na een lange tijd vol grijze luchten en nattigheid was het gisteren buiten ineens een stuk beter uit te houden. De zon scheen volop, het voelde aangenaam, hoewel het niet warmer was dan een graad of zeven, zodat de dikke jas nog wel aan kon. Dus ben ik er op uit getrokken. Het eerste dat me opviel was er op sommige plaatsen veel snoeihout in de bermen lag, klaar om te worden afgevoerd. Het tweede dat me opviel was dat er in bijna al dat rondhout een soort van “grens” te zien was. Op zo’n twee centimeter van de buitenkant was rondom een duidelijk donkerder ring te zien. Zo te zien moet er ergens tijdens de groei van het hout een “verandering” hebben plaatsgevonden. Wat die “verandering” was durf ik niet te zeggen, misschien wel de extreme droogte.

houtstapel

Opeens liepen er ook allemaal lammetjes in de wei.

lammetjes in de wei

Piepjong zijn ze al niet meer, ze zullen waarschijnlijk ergens in januari zijn geboren.

lammetje

“Wit kuifje” lag met halfopen ogen lekker in de zon te “sudderen”.

lammetje

Het waren bijna allemaal gevlekt gekleurde lammeren. Ze hebben ook al een begin van een dikke jas aan. Waarschijnlijk wel genoeg om het tijdens de naderende storm ook warm te houden.

lammetje

Het is nog te vroeg voor lammetjesdag, maar het was wel leuk de jeugd door de wei te zien dartelen.

lammetje

Tenslotte nog een oudere foto van zo’n lammetje dat ook van de zon lag te genieten. Het is nog steeds midwinter, maar gisteren bekroop me weer even het voorjaarsgevoel. Terwijl ik dit zit te schrijven is het opnieuw grijs buiten en het regent. Als er morgen dan nog een dikke storm bij komt zijn we weer helemaal terug in de herfst. Maar die lammetjes laten zien dat de lente niet meer ver weg is.

Eén reactie

  1. Wel warm genoeg, maar niet bestand tegen het wegwaaien. 😉
    De laatste foto vind ik top.

    10 februari 2020 om 15:31