Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Archief voor mei, 2019

de Blaustirns (1)

Een aantal jaren ben ik niet meer op de Doktersheide onder De Tike geweest. Vroeger stond daar aan de oevers van de Leijen een leuk prieeltje met uitzicht op de Leijen. Maar dat geval was vervallen en niet meer betrouwbaar, waardoor men het heeft gesloopt en verwijderd. In de krant las ik in de afgelopen week dat er een nieuwe vogelkijkhut op dezelfde locatie was gebouwd. Reden om daar na zoveel jaren weer eens te gaan kijken. En inderdaad, aan het einde van het vlonderpad stond een nieuwe kijkhut.

vogelkijkhut Blaustirns

Met als naam “Blaustirns” wat Fries is voor Zwarte stern.

vogelkijkhut Blaustirns

Ik had een klein hokje verwacht, maar deze kijkhut is super de luxe met genoeg zitbankjes en uitkijkgaten naar alle kanten, zeker een aanwinst en en plaats om vaker naar toe te gaan.

vogelkijkhut Blaustirns

Maar ja …, die naam Blaustirns …., het zou mooi zijn als ik dan ook nog een foto van de naamgever zou kunnen maken, van de Zwarte stern dus. Een vogel die je niet overal tegenkomt. En ja …., er vlogen een aantal over het meer, op grote afstand. Ik was al blij er eentje van ver te kunnen vastleggen, want ze vliegen alle kanten op met scherpe bochten en dan zit je meestal in een lege camerazoeker te kijken. Ik dacht dat het bij deze ene foto zou blijven.

Zwarte stern – Blaustirns

Ik had echter geluk. Niet te ver voor de kijkhut dreef een polletje in het water. Ik zag dat daar zo’n Zwarte stern op wilde landen.

Zwarte stern – Blaustirns

Dat gebeurde ook maar hij maakte direct een doorstart zodat ik  niet even goed kon scherpstellen en de foto van de dag maken.

Zwarte stern – Blaustirns

Maar ondanks dat ben ik heel blij dat deze zich even van dichtbij wilde laten zien.

de Leijen gezien vanuit de Blaustirns

Er leek me niets meer te resten dan van het uitzicht over de Leijen te genieten dacht ik. Maar ik kreeg het nog druk met allerlei andere vogels, het is tenslotte een kijkhut. Daarover de volgende keer meer.

Advertenties

Vallende insecten & zo

Een lichtbruin met zwarte kever zat wat uit te rusten op een blad, denkelijk. Van deze kennen we er meer eentje in Nederland, het is de Rupsenaaskever. De naam is ietwat misleidend want deze jongen eet geen aas, maar alleen levende rupsen.

Rupsenaanskever

Toen ik goed keek viel me wat op. De kever lijkt zijn tong te hebben uitgestoken. Het lijkt een spiraalvormig “tast-instrument” te zijn. Maar misschien is het ook wel wat anders en dan hoor ik het wel. Het was in elk geval wel opvallend. Helaas zat de kever ietwat achter een blaadje verscholen en toen ik dat wilde verwijderen liet de kever zich vallen en ik heb hem niet weer terug gezien.

Rupsenaanskever (detail)

Het is dus een levende rupsen eter. Daar hoort een rups bij. Daar hoefde ik niet lang naar te zoeken. Een groen met bruin exemplaar met een op gelei lijkende “omranding”, een mooi gekleurd exemplaar vond ik. Een grote zwarte kop en een paar zwarte nep-ogen op de achterhand. Maar al gauw twijfelde ik, dit leek minder op een rups en meer op een larve van een bladwesp.

larve bladwesp

Deze “rups” ging aan de rekstok hangen wat mij de gelegenheid kon geven z’n poten te tellen. Het beest heeft zes (2 x 3) borstpoten en dan is het afhankelijk van de hoeveelheid buikpoten of het een vlinderrups is of de larve van bladwesp. Een vlinderrups heeft maximaal 4 paar buikpoten en de larve van een bladwesp heeft er meer dan 4 paar. Dus begon ik aan het blad te friemelen om nog eens goed te kijken en u raadt het al …. hij liet zich vallen. Om hem te zoeken in de bush en daarbij per ongeluk plat te knijpen, dat heb ik maar gelaten. Foetsie dus ….

larve bladwesp

Dan nog een aanvulling op vorige week inzake de Smaragdlibel. We zijn een week verder en weer kreeg ik er eentje voor de lens. Deze keer kun je goed zien dat deze een behoorlijk getailleerd achterlijf heeft en dus een mannetje is.

Smaragdlibel (m)

In een week tijd waren de ogen, bij deze slechts één oog, al voor een deel groen gekleurd. Je zou kunnen denken dat het reflectie is maar ik heb hem goed bekeken en zijn ene oog was echt al redelijk groen.

Smaragdlibel (m)

Er was veel meer te zien en te fotograferen daar op de Kapellepôle, daar kom ik nog op terug.


Smaragdlibel

Na het eerste juffertje in dit seizoen ben ik op zoek gegaan om een foto te maken van de voor mij eerste libel. Vaak zijn het de Smaragdlibellen die zich het eerst laten zien. Waar ik ze vaak heb gevonden is op de Kapellepôle onder Wijnjeterp. Zo ook nu, er vlogen diverse exemplaren rond die het allemaal erg druk hadden met de jacht. Dan is het wachten totdat er eentje middagpauze neemt. Na zo’n kwartiertje  wachten kon ik dan toch de eerste Smaragdlibel “portretteren”. Ook hier betrof het een nog jong exemplaar, de ogen zijn nog bruin. Die zullen later ook groen worden.

Smaragdlibel

Het verschil tussen mannetjes en vrouwtjes is niet erg duidelijk. Het grootste verschil is dat de mannetjes een sterk getailleerd achterlijf hebben. Dat had deze niet dus het zal wel een vrouwtje zijn geweest.

Smaragdlibel achterlijfaanhangsels (detail)

De libel hing zo mooi stil dat het ook nog mogelijk was de facetogen goed in beeld te krijgen. En zo van dichtbij kun je de groene kleur ook mooi zien. Deze soort behoort tot de groep van de glanslibellen en glanzen deed zij, dat is zeker.

Smaragdlibel facetoog

Daar vlakbij hing een strontvlieg, denkelijk, in het gras. In een overigens ietwat ongebruikelijke houding met gespreide vleugels. Omdat ik toch moest wachten heb ik deze ook maar even vastgelegd. Onder de grasaar hing nog een tweede insect, welke dat heb ik niet kunnen vaststellen.

strontvlieg

Want toen ik klaar was met de Smaragdlibellen was dit stel ook verdwenen. Maakt niet uit, voor mij waren die glanzende libellen hoofdzaak.