Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Archief voor oktober, 2018

Nog wat restjes

‘k Heb weer eens een wandeling door het Wijnjeterper schar gemaakt, of zoek naar de herfst. Dat viel enigszins tegen, de echte herfstkleuren zijn er nog niet. Ook niet bij de pingoruïne, waar het wateroppervlak er mooi strak bij lag, maar ook nog veel groen zichtbaar was.

pingoruïne Wijnjeterper Schar

Het onderstaande Bont zandoogje liet wel zien dat het zo ongeveer herfst is, de vlinder was behoorlijk afgevlogen en miste een behoorlijk deel van een achtervleugel. Lang zal deze het niet meer maken, denk ik.

Bont zandoogje

Het Robertskruid bloeit altijd in deze tijd van het jaar, in de herfst, in It Skar zo ongeveer op de meest schaduwrijke plaats. Daar in dat donkere bosdeel stonden ze uitgebreid te stralen en dat doet je ook niet direct aan herfst denken.

Robertskruid

Wel de onderstaande Grote stinkzwam, maar het was slechts één van de weinige soorten die er te vinden waren.

Grote stinkzwam

Een Langpootmug had een bes van een Vuilboom opgezocht, dan viel hij zelf denkelijk minder op.

Langpootmug

En er was nog een Zevenstippelig lieveheersbeestje actief. Maar zo langzamerhand hoeft de macrolens niet meer mee tijdens de wandelingen.

Zevenstippelig Lieveheersbeestje

Want de herfst zal binnenkort wel volop “uitbreken”. Nu waren het nog wat restjes van de late zomer die overbleven.

Advertenties

Diakonievene

Het leek me een goed idee om een wandeling door het Diakonievene onder Nijeberkoop te maken. Het weer was goed, een lekker temperatuurtje, en het was droog. Misschien wel net te droog voor dit natuurgebied. Waar eens waterpoelen waren en waar ze eigenlijk zouden moeten zijn was het nu droog er bleef alleen nog een blubberpoeltje over.

Diakonievene

In dit gebied staan veel exemplaren van het Jacobskruiskruid wat soms mooie beelden van Jacobsvlinders of hun zwartgeel gestreepte rupsen kan opleveren, daarvoor is het nu echter te laat in het seizoen. Ik had ook niet meer zoveel vlinders verwacht, het is half oktober, maar er vlogen daar nog een flink aantal rond, hoofdzakelijk de Kleine vuurvlinder.

Kleine vuurvlinder

Hoewel dat Jacobskruiskruid giftig is schijnen ook deze vlindertjes daarvan geen last te hebben.

Kleine vuurvlinder

Het kon ook bijna niet anders, een paar Grote parasolzwammen hadden de hoed ook weer op de steel staan.

Grote parasolzwam

Hoewel …… grote ……, ik heb er maar twee gevonden en die waren klein, heel klein, het leken bijna wel bonsai-parasolzwammen. Daar zal de droogte in de natuur ook de oorzaak van zijn. Zo mini heb ik ze daar nog nooit gezien. Na afloop van de wandeling heb ik nog even zitten nagenieten op een mooie nieuwe picknickbank naast de vernieuwde en sterk vergrote parkeerplaats. Kijkend naar de vele libellen die nog actief waren, maar poseren …., ho maar.


Paringswiel

Het kan soms vreemd lopen. Dan rijdt je naar een natuurgebied om, als het kan, bij dit mooie weer nog een enkele libel op’t portret te zetten. Nou …., ze waren er wel, slechts enkele, maar dat portret dat kon ik vergeten, ze hadden het veel te druk met jagen. Dan kom je thuis met een ietwat teleurgesteld gevoel en je besluit in de tuin een bak koffie naar binnen te werken. Dan opeens ……, landt er zomaar een paringswiel van heidelibellen op de tuintafel. Die kans heb ik me niet laten ontgaan.

paringswiel heidelibellen

Ze lieten zich uitstekend benaderen, hieronder het mannetje, je ziet duidelijk z’n facetogen.

heidelibel (m)

Het vrouwtje werd angstvallig in de nek vastgehouden

heidelibel (v)

Ik heb ze verder mooi laten begaan. Na een kwartiertje waren ze het zat denk ik en ze vertrokken, nog wel in wielformatie.

heidelibel (v)

Het is de vraag welke soort dit precies is. Gelet op de gele strepen op de poten zijn het òf Bruinrode òf Steenrode heidelibellen. Maar als ze ouder worden zijn de kleuren vager, wat het moeilijker maakt de soorten van elkaar te onderscheiden. Omdat ze geen aflopende snor hadden die langs de ogen liep houd ik het maar op de Bruinrode heidelibel.

herfstblad

Het is zo ongeveer half oktober en dan vindt je nog een paringswiel in je tuin. Het mooie weer zal zeker bijgedragen hebben. Herfstkleuren zijn volop aanwezig in m’n tuin, maar geen water. Ik hoop dan ook dat mevrouw heidelibel nog ergens haar eieren heeft kunnen afzetten. Dan zullen ze zeker nog een paar honderd meter aan elkaar vastgeklemd in het paringswiel moeten hebben vliegen. Het kan soms vreemd lopen.