Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Archief voor 3 maart 2018

Verrassingen in de kou

Vandaag een langere serie met foto’s gemaakt op 28 februari jongstleden. Het was me een partij koud buiten, vooral veroorzaakt door een snerpende oostenwind. In die kou trof ik een aantal verrassingen aan in het veld. In een weiland liepen misschien wel 30 ooien, allemaal met lammetjes erbij. Het waren geen pasgeboren lammetjes, maar wel de eersten die ik dit seizoen weer buiten trof. Het was bijna maart, het officiële begin van het meteorologisch voorjaar. Dan kun je lammetjes verwachten.

Ooi met lam

Zo te zien hadden ze geen enkele last van de kou. Het spul was erg levendig, regelmatig zag je “bokkesprongen”,

lammetjes

soms zelfs met vier poten van de vloer.

lammetjes

De “ster” onder de lammetjes was volgens mij de onderstaande bruine, met een witte kuif, een witte sok, een witte kniekous en een half-witte staart. Ondanks de kou leek het me één en al vrolijkheid te zijn daar in dat weiland. Ik zelf vond het bitter koud, ook al had ik zelf een dikke wollen trui aan. Verschil moet er blijven.

lammetje

Een andere verrassing was onderstaande Ooievaar. Normaal een trekvogel die ’s winters in Afrika zit, of in elk geval in Spanje. Deze stond maar wat te kleumen en triest naar de bevroren sloot te turen.

Ooievaar

Alleen toen er twee kibbelende Blauwe reigers naast hem landden keek hij even opzij. De blauwe jongens oefenden kennelijk een potje schelden, even was het één en al gekrijs. Totdat de Ooievaar het genoeg vond. Hij heeft waarschijnlijk een hogere status in de natuur, want toen hij ook maar even in de richting van de reigers liep en uithaalde met zijn snavel gingen die twee ervandoor.

Ooievaar en Blauwe reigers

Daarna mediteerde de Ooievaar verder. Heeft hij daarbij nog terug gedacht aan de warmte in het zuiden? Niet dus, het was bijna maart en de vogeltrek is weer op gang gekomen.  Dat het hier koud is, nou dat is dan zo.

Ooievaar

Een bijzondere waarneming vond ik zelf de twee Watersnippen die vlak voor me landden in een sloot waardoor in een sleufje niet bevroren water stroomde. Maar toen ik mijn camera richtte gingen ze er ook weer snel vandoor. Foto’s niet gelukt dus. Deze jongens hebben het in de winter erg moeilijk, ze moeten met hun lange snavel diep in de grond zoeken naar voedsel. Met een bevroren ondergrond lukt dat niet. Hopelijk voor deze soort gaat het gauw dooien, anders sterven ze binnenkort de hongerdood. Ik wilde ze ook niet het stromende water in die sloot ontzeggen en ben gauw vertrokken.

Watersnip

De foto hierboven is er eentje uit het archief, uit het jaar 2005, toen het niet vroor. Dit omdat ik het toch bijzonder vond dat er twee Watersnippen zo dicht bij me landden. Met m’n bijzondere waarnemingen ben ik er dan nog niet want de Roodborsttapuit die ik een paar weken geleden liet zien is er nog steeds. In afwachting van de familie die binnenkort wel weer uit het warme zuiden terug zal komen. Nou, dan heeft hij heel wat te vertellen over ijzige winterdagen die hij heeft doorstaan.

Advertenties