Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Archief voor juli, 2017

Krassers

Je kunt op bepaalde delen van de Merskenheide momenteel geen stap doen of er schiet wel een sprinkhaan weg. Maar dan ……… dan begint het kruipen om er eentje, of meer, op de foto te krijgen. Eenvoudig? ….dat had je gedacht. Voordat je in de buurt bent springen ze meestal al weer weg, frustrerend is dat ……, misschien ook wel wat lachwekkend om een pensionado al grommend over de grond te zien kruipen. Uiteindelijk lukte het toch een paar Krassers vast te leggen.

sprinkhaan Krasser (v)

Als ze kunnen verstoppen ze zich eerst voordat ze wegspringen.

sprinkhaan Krasser

Of door eerst doodstil te blijven zitten, waarschijnlijk vertrouwend op hun schutkleur.

sprinkhaan Krasser

Totdat ik bij dit stel Krassers kwam, die nu eens wel stil bleven zitten. Het vrouwtje voor en het mannetje daarachter. Beide geslachten hebben vleugels die korter zijn dan hun achterlijf, bij het vrouwtje zijn de vleugels zelfs sterk verkort. Eigenlijk heeft ze slechts een paar minivleugels. Zoals te zien is het vrouwtje wel een stuk forser dan het mannetje.

sprinkhanen Krasser m+v

Ze hadden waarschijnlijk plannen voor nageslacht, maar wachtten stilletjes af totdat die “meekijker” verdwenen was.

sprinkhaan Krasser (v)

Waardoor ik net nog ietsje meer detail vast kon leggen.

 


Kleine Wespenbok

Hij is erg beweeglijk, zit niet vaak stil, de Kleine Wespenbok. Twee exemplaren waren bijna gelijktijdig op jacht op de klimopbladeren in m’n tuin. Dat werd dus een uitdaging. Maar het is min of meer gelukt om wat foto’s te maken.

Kleine wespenbok

Deze boktor is gekleed in een imitatie wespenpak,

Kleine wespenbok

zo probeert hij eventuele belagers van zich af te houden.

Kleine wespenbok

Echt helemaal stilzitten voor een goede foto was er dus niet bij, elke keer als ik er bijna was “schokte” de tor net weer een stukje verder.  Achter de vooruitstekende voelspriet kon ik nog net z’n facetoog vastleggen. Toen was het mooi geweest, eerst voor deze tor en daarop dus ook voor mij.


Overal zijn eikels

Het was zwaar bewolkt wat de fotografische omstandigheden niet eenvoudiger maakte. Het weer was echter geen probleem voor een Gaai die zijn jong even iets moest laten zien. Maar eerst moest de volwassen vogel nadenken, ….. waar was het ook alweer?

Gaai

Ergens lagen eikels verstopt en het jong mocht daarnaar op zoek.

Gaai

Het zoeken had geen resultaat en het jong kreeg nog eens instructies.

Gaai

Waarna de volwassen vogel zelf wel een eikel opdiepte uit het grasveld voor m’n huis. Daarna werd die eikel aan het jong overgedragen. Een foto heb ik daarvan wel gemaakt maar door de bewegingsonscherpte is deze niet door de ballotage gekomen.

Gaai

Wat volgde was de evaluatie: “onthou goed waar je eikels verstopt, dan kun je ze midden in de zomer weer opdiepen”. Want die volwassen vogel weet het, overal zijn eikels, die heeft ze zelf verstopt.