Natuurfotografie, Streekgeschiedenis, Genealogie

Eenzame mier

In het bosdeel van de Merskenheide zocht ik naar nog ergens een onderwerp voor de macrolens. Zo langzamerhand kan ik die lens beter thuis laten, dat scheelt weer in het gewicht. Want er zijn steeds minder kleine kruipers die zich laten zien. In het donkerste deel van het bos kroop er toch nog eentje over blad. Een mier. Meestal zijn die met z’n allen, ze lopen af en aan. Maar deze was alleen, helemaal alleen. Nergens was de rest van de troep te zien.

Rode steekmier

Nu heb ik niet teveel verstand van mieren, voor mij zijn het al gauw zwarte of rode mieren. Toch zou dit wel eens een Rode steekmier (Myrmica rubra) kunnen zijn. Deze heeft een angel waarmee hij steekt, in tegenstelling tot de andere mieren die bijten met hun kaken.

Rode steekmier

De taille van deze mier ziet er ook heel anders uit dan die van de andere mieren, het lijkt alsof het achterlijf met een verlengstukje vastzit.

Rode steekmier

Eentje die je beter maar niet in de mouw kunt hebben. De mier dacht daar anders over en dus hebben we afscheid genomen.

Brem

Om bij een andere “vreemdeling” weer stil te staan. Een normale Brem. Ze hebben de gewoonte om al vroeg in het voorjaar te bloeien maar de hele herfst door en vaak ook nog in de winter bloeit dan weer eens deze knop, dan die weer. Wat hem bijna tot een plant maakt die het hele jaar door kan bloeien.

Advertenties

2 Reacties

  1. uh, ik denk dat ie z’n scheerapparaat zocht šŸ˜‰

    4 oktober 2011 om 20:42

  2. ank

    Dat zag ik laatst zelfs in de winter, aan een struik zat een brem bloemetje heel erg mooi geel te wezen.
    Zo met de macro is het bloemetje bijzonder mooi.
    En het miertje natuurlijk helemaal mooi voor mieren dieren dag!

    4 oktober 2011 om 22:57